10/05/2026
https://www.facebook.com/share/p/1fV5okjk39/
ବିକାଶର ନାଁରେ ବିଭ୍ରାଟ: ସରକାରୀ ଦାୟିତ୍ୱହୀନତା ଓ ଶିକ୍ଷା ମାଫିଆଙ୍କ ମଧୁଚନ୍ଦ୍ରିକା
ଭୁବନେଶ୍ୱର: ସରକାର 'ଶିକ୍ଷା ବିକାଶ' ର ଚମକଦାର ଚିତ୍ର ଦେଖାଉଥିବା ବେଳେ ବାସ୍ତବତା କିନ୍ତୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭିନ୍ନ। ନାମଲେଖା ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ଅହେତୁକ ବିଳମ୍ବ ଏବଂ ସରକାରୀ ଦୂରଦୃଷ୍ଟିର ଅଭାବ ଯୋଗୁଁ ଆଜି ମେଧାବୀ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନେ ଶିକ୍ଷା ମାଫିଆ ବା ଘରୋଇ ଶିକ୍ଷାନୁଷ୍ଠାନଗୁଡ଼ିକର ଶିକାର ହେଉଛନ୍ତି।
୧. ସରକାରୀ ଦାୟିତ୍ୱହୀନତା ଓ ନାମଲେଖାରେ ବିଳମ୍ବ
ଖବର ଅନୁସାରେ, ସିବିଏସଇ (CBSE) ଦଶମ ପରୀକ୍ଷା ଫଳ ପ୍ରକାଶ ପାଇବାର ଅନେକ ଦିନ ବିତିଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ରାଜ୍ୟ ସରକାରଙ୍କ ଅଧୀନରେ ଥିବା କନିଷ୍ଠ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟଗୁଡ଼ିକରେ ନାମଲେଖା ପ୍ରକ୍ରିୟା ଆରମ୍ଭ ହୋଇପାରୁ ନାହିଁ। ବିଏସଇ (BSE) ଓ ସିବିଏସଇ ଫଳ ପ୍ରକାଶ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ବ୍ୟବଧାନକୁ ସମାଧାନ କରିବାରେ ସରକାର ବିଫଳ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏହି ପ୍ରଶାସନିକ ଶିଥିଳତା ପିଲାଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟତକୁ ଅନ୍ଧାରକୁ ଠେଲି ଦେଉଛି।
୨. ଶିକ୍ଷା ମାଫିଆଙ୍କ ପାଇଁ ସୁଯୋଗ
ସରକାରୀ ବିଳମ୍ବର ସୁଯୋଗ ନେଇ ଘରୋଇ ଶିକ୍ଷାନୁଷ୍ଠାନଗୁଡ଼ିକ ନିଜର ଜାଲ ବିଛାଇଛନ୍ତି।
ଅହେତୁକ ଅର୍ଥ ଦାବି: ସରକାରୀ ସିଟ୍ ମିଳିବା ଆଶା କମିଯାଉଥିବାରୁ ଅଭିଭାବକମାନେ ବାଧ୍ୟ ହୋଇ ଘରୋଇ କଲେଜ ମୁହାଁ ହେଉଛନ୍ତି ଏବଂ ସେମାନେ ମନଇଚ୍ଛା ଡୋନେସନ ଆଦାୟ କରୁଛନ୍ତି।
ମାୟାଜାଲ: 'ଡେମୋ କ୍ଲାସ୍' ଏବଂ 'ସିଟ୍ ବୁକିଂ' ନାଁରେ ପିଲାଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ମାଫିଆମାନେ ଭ୍ରମିତ କରୁଛନ୍ତି।
୩. ସରକାରୀ ସ୍କୁଲ ଓ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ଉପଯୋଗରେ ବିଫଳତା
ସରକାର କୋଟି କୋଟି ଟଙ୍କା ଖର୍ଚ୍ଚ କରି ସ୍କୁଲର ରଙ୍ଗ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରୁଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଶିକ୍ଷାଦାନର ମାନ ଓ ସମୟାନୁବର୍ତ୍ତିତା ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଉନାହାନ୍ତି। ରାଜ୍ୟରେ ଅନେକ ଅଭିଜ୍ଞ ସରକାରୀ ଶିକ୍ଷକ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କର ସଠିକ୍ ବିନିଯୋଗ ହୋଇପାରୁ ନାହିଁ। ଯଦି ସରକାରୀ ସ୍କୁଲଗୁଡ଼ିକରେ ସମୟାନୁସାରେ ଏକାଦଶ ଶ୍ରେଣୀ ପାଠପଢ଼ା ଆରମ୍ଭ ହୁଅନ୍ତା, ତେବେ ପିଲାମାନେ ହଜାର ହଜାର ଟଙ୍କା ଖର୍ଚ୍ଚ କରି ଘରୋଇ କଲେଜକୁ ଯାଆନ୍ତେ ନାହିଁ।
୪. ବିକାଶର ମୂଲ୍ୟହୀନତା
ଖାଲି କୋଠାବାଡ଼ି ଗଢ଼ିଦେଲେ ବିକାଶ ହୁଏନାହିଁ। ଯଦି ଜଣେ ଗରିବ ମେଧାବୀ ଛାତ୍ର ସମୟରେ ନାମ ଲେଖାଇ ନପାରି ଶିକ୍ଷା ମାଫିଆଙ୍କ ହାବୁଡ଼ରେ ପଡ଼ୁଛି, ତେବେ ସରକାରଙ୍କ 'ଶିକ୍ଷା ବିକାଶ'ର ମୂଲ୍ୟ ଶୂନ। ସରକାରୀ ବ୍ୟବସ୍ଥା ପ୍ରତି ଲୋକଙ୍କ ଆସ୍ଥା ତୁଟିବା ଏହି ରିପୋର୍ଟରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଜଣାପଡ଼ୁଛି।
ନିଷ୍କର୍ଷ:
ସରକାରୀ ସ୍ତରରେ ଦାୟିତ୍ୱହୀନତା ଏବଂ ଘରୋଇ ସଂସ୍ଥାଙ୍କ ସହ ଅଘୋଷିତ ସଲାସୁତୁରା ଯୋଗୁଁ ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା ଆଜି ବ୍ୟବସାୟରେ ପରିଣତ ହୋଇଛି। ସରକାର ତୁରନ୍ତ ନାମଲେଖା ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ସରଳ ଓ ଶୀଘ୍ର ନକଲେ, 'ବିକାଶ' କେବଳ ଏକ ବିଜ୍ଞାପନ ହୋଇ ରହିଯିବ।
ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ବ୍ୟାପକ ସଂସ୍କାରର ଆବଶ୍ୟକତା – ଏକ ବିଶ୍ଳେଷଣ
ଗରିବ ମେଧାବୀ ପିଲା କୁ ଉଚିତ ଶିକ୍ଷା ନ ମିଳିବା ବେଳେ ଧନୀ ପିଲା କୋଚିଂ ନେଲା ପରେ ମଧ୍ୟ ରେଙ୍କିଙ୍ଗ ନ ପାଇ, କୋଟି କୋଟି ଟଙ୍କା ଖର୍ଚ୍ଚ କରି ଡାକ୍ତର ହେଇ ପାରୁଛନ୍ତି - ଏହା କଣ ବିକାଶ
ସରକାର ଶିକ୍ଷା ଓ ଶିକ୍ଷକ ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ୱ ନ ଦେଇ, କେବଳ ପଇସା ବାଣ୍ଟି ଗାଦି ଜିତିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ l ସରକାରୀ ଶିକ୍ଷାନୁଷ୍ଠାନ ଗୁଡିକୁ ପୁନରୁଦ୍ଧାର କରି ଗରିବ ମେଧାବୀ ଛାତ୍ର ଓ ଛାତ୍ରୀ ମାନଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚିତ ଶିକ୍ଷା ଦେଇ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସମ୍ଭାବନା ସୃଷ୍ଟି ହିଁ ଉଚ୍ଚିତ ବିକାଶ ତେବେ ସରକାର ଲୋକଙ୍କ କର ପଇସା କୁ ଲୋକ ଦେଖାଣିଆ ପାଇଁ କେବଳ ରଙ୍ଗ ବୋଳିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ |
ସରକାରୀ ଶିକ୍ଷକ ମାନଙ୍କୁ କେବଳ ଶିକ୍ଷା ରେ ହିଁ ଲଗା ଯାଇ ଜବାବଦଇ କରିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାମରେ ଲଗା ଯାଇଛି |
୧. ପ୍ରସଙ୍ଗ ଓ ସାମ୍ପ୍ରତିକ ସ୍ଥିତି
ଖବରକାଗଜର ରିପୋର୍ଟ ଅନୁଯାୟୀ, CBSE ଦଶମ ଶ୍ରେଣୀ ପରୀକ୍ଷାରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବା ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନେ ସରକାରୀ ନାମଲେଖା ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ବିଳମ୍ବ ଯୋଗୁଁ ଘରୋଇ ଶିକ୍ଷାନୁଷ୍ଠାନ ଆଡ଼କୁ ମୁହାଁଉଛନ୍ତି। ଏହି ପରିସ୍ଥିତି ଶିକ୍ଷା କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏକ ବଡ଼ ବିଭାଜନ ସୃଷ୍ଟି କରୁଛି, ଯେଉଁଠାରେ ସମ୍ବଳ ଏବଂ ସୁଯୋଗର ଅଭାବରେ ସାଧାରଣ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନେ ନିଜର ଭବିଷ୍ୟତକୁ ନେଇ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇପଡ଼ୁଛନ୍ତି।
୨. ଶିକ୍ଷାର ବାଣିଜ୍ୟିକରଣ ଓ ମେଧାବୀ ଛାତ୍ରଙ୍କ ସମସ୍ୟା
ଶିକ୍ଷା ବର୍ତ୍ତମାନ ଏକ 'ବ୍ୟବସାୟ'ରେ ପରିଣତ ହେଉଛି।
ଆର୍ଥିକ ବ୍ୟବଧାନ: ଧନୀ ପିଲାମାନେ ମହଙ୍ଗା କୋଚିଂ ଏବଂ ମୋଟା ଅଙ୍କର ଫି’ ଦେଇ ମେଡିକାଲ ବା ଇଞ୍ଜିନିୟରିଂ ସିଟ୍ ହାସଲ କରିପାରୁଥିବା ବେଳେ, ଗରିବ ମେଧାବୀ ପିଲାଟିଏ ଯୋଗ୍ୟତା ଥାଇ ମଧ୍ୟ ପଛରେ ପଡ଼ିଯାଉଛି।
ଅସମାନ ପ୍ରତିଯୋଗିତା: ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରତିଭା ଅପେକ୍ଷା 'ଅର୍ଥ'ର ଗୁରୁତ୍ୱ ବଢ଼ିଯାଏ, ସେଠାରେ ସାମାଜିକ ନ୍ୟାୟ ଏବଂ ପ୍ରକୃତ ବିକାଶ ବାଧାପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।
୩. ସରକାରୀ ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ତ୍ରୁଟି ଓ ଆହ୍ୱାନ
ସରକାରୀ ସ୍କୁଲ ଓ କଲେଜଗୁଡ଼ିକର ସ୍ଥିତି ଚିନ୍ତାଜନକ ହେବାର କେତେକ ମୁଖ୍ୟ କାରଣ:
ପରିଚାଳନାଗତ ବିଳମ୍ବ: ନାମଲେଖା ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ଅଯଥା ବିଳମ୍ବ ଯୋଗୁଁ ଅଭିଭାବକମାନେ ଘରୋଇ ଅନୁଷ୍ଠାନକୁ ବାଧ୍ୟ ହୋଇ ବାଛୁଛନ୍ତି।
ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ଉପରେ ଅଣ-ଶୈକ୍ଷିକ ଚାପ: ସରକାରୀ ଶିକ୍ଷକମାନଙ୍କୁ ପାଠପଢ଼ା ଅପେକ୍ଷା ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରଶାସନିକ ଏବଂ ସରକାରୀ ଯୋଜନାର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଧିକ ନିୟୋଜିତ କରାଯାଉଛି, ଯାହା ଶିକ୍ଷାଦାନର ମାନକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରୁଛି।
ଭିତ୍ତିଭୂମିର ଅଭାବ: ଅନେକ ସରକାରୀ ଶିକ୍ଷାନୁଷ୍ଠାନରେ ଆଧୁନିକ ଲ୍ୟାବ୍, ପାଠାଗାର ଏବଂ ଉପଯୁକ୍ତ ଶ୍ରେଣୀଗୃହର ଅଭାବ ରହିଛି।
୪. ପ୍ରକୃତ ବିକାଶର ପରିଭାଷା କ’ଣ ହେବା ଉଚିତ?
କେବଳ ଭତ୍ତା ବା ପଇସା ବାଣ୍ଟିବା ପ୍ରକୃତ ବିକାଶ ନୁହେଁ। ବରଂ:
ଶିକ୍ଷା ଓ ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ପ୍ରାଧାନ୍ୟ: ସରକାର ଶିକ୍ଷା କ୍ଷେତ୍ରରେ ପୁଞ୍ଜି ନିବେଶ କରି ଶିକ୍ଷକମାନଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ଶିକ୍ଷାଦାନ ପାଇଁ ଉତ୍ସର୍ଗୀକୃତ କରିବା ଉଚିତ।
ଜବାବଦେହିତା (Accountability): ପ୍ରତ୍ୟେକ ସରକାରୀ ଶିକ୍ଷାନୁଷ୍ଠାନର ଶୈକ୍ଷିକ ପ୍ରଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଉଭୟ ପ୍ରଶାସନ ଏବଂ ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ଜବାବଦେହି କରାଯିବା ଦରକାର।
ସମାନ ସୁଯୋଗ: ଗରିବ ମେଧାବୀ ପିଲାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର କୋଚିଂ ଏବଂ ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷା ପାଇଁ ସୁଲଭ ସରକାରୀ ବ୍ୟବସ୍ଥା ରହିବା ଆବଶ୍ୟକ।
୫. ସଂସ୍କାର ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତାବ
୧. ଶୈକ୍ଷିକ କ୍ୟାଲେଣ୍ଡରର ଅନୁପାଳନ: ସରକାରୀ ଓ ଘରୋଇ ନାମଲେଖା ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ସମନ୍ୱୟ ରହିବା ଉଚିତ, ଯେପରି କୌଣସି ପିଲା ସମୟ ଅଭାବରୁ ଘରୋଇ ସଂସ୍ଥା ଦ୍ୱାରା ଶୋଷିତ ନ ହୁଅନ୍ତି।
୨. ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିବା: ଅଣ-ଶୈକ୍ଷିକ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଶିକ୍ଷକମାନଙ୍କୁ ଅବ୍ୟାହତି ଦେଇ କେବଳ ଶ୍ରେଣୀଗୃହରେ ସମୟ ବିତାଇବାକୁ ପ୍ରୋତ୍ସାହିତ କରାଯାଉ।
୩. ସରକାରୀ ଶିକ୍ଷାନୁଷ୍ଠାନର ପୁନରୁଦ୍ଧାର: 'ମୋ ସ୍କୁଲ' ପରି ଅଭିଯାନକୁ ଅଧିକ ବ୍ୟାପକ କରି ସ୍କୁଲ ଓ କଲେଜଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ମାର୍ଟ ଲର୍ନିଂ ସେଣ୍ଟରରେ ପରିଣତ କରାଯାଉ।
ନିଷ୍କର୍ଷ:
ଗୋଟିଏ ଜାତିର ପ୍ରକୃତ ସମ୍ପତ୍ତି ହେଉଛନ୍ତି ତା’ର ମେଧାବୀ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀ। ଯଦି ଶିକ୍ଷା କେବଳ ପଇସାବାଲାଙ୍କ ପାଇଁ ସୀମିତ ରହିଯାଏ, ତେବେ ଗଣତନ୍ତ୍ରରେ ସମାନତାର ଅଧିକାର କ୍ଷୁଣ୍ଣ ହେବ। ସରକାରଙ୍କୁ "ରାଜନୈତିକ ଲାଭ" ଅପେକ୍ଷା "ଜାତିର ନିର୍ମାଣ" ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇ ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ଆମୂଳଚୂଳ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣିବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ନିର୍ବାଚନ ସମୟରେ "ମାଗଣା ଉପହାର" (Freebies) ବଣ୍ଟନ ଏବଂ ଭୋଟ୍ ହାତେଇବା ପାଇଁ ରାଜନୈତିକ ଦଳଗୁଡ଼ିକର ଯେଉଁ ରଣନୀତି, ତାହା ଦେଶର ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ବିକାଶ, ବିଶେଷ କରି ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ ପ୍ରତିବନ୍ଧକ।
୧. 'ଫ୍ରି-ବି' (Freebie) ବନାମ ସ୍ଥାୟୀ ବିକାଶ ଦେ
ରାଜନୈତିକ ଦଳଗୁଡ଼ିକ ନିର୍ବାଚନ ଜିତିବା ପାଇଁ ମାଗଣା ବିଜୁଳି, ପାଣି କିମ୍ବା ସିଧାସଳଖ ନଗଦ ଟଙ୍କା ବାଣ୍ଟିବାର ପ୍ରତିଶୃତି ଦିଅନ୍ତି। ଏହା ସାମୟିକ ଭାବେ ଗରିବ ଲୋକଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କଲା ପରି ମନେହେଲେ ବି, ଏହା ରାଜ୍ୟର କୋଷାଗାର ଉପରେ ପ୍ରବଳ ଚାପ ପକାଏ।
ସମସ୍ୟା: ଯେଉଁ ଟଙ୍କା ସ୍କୁଲ, କଲେଜ, ଏବଂ ଡାକ୍ତରଖାନା ନିର୍ମାଣରେ ଖର୍ଚ୍ଚ ହେବା କଥା, ତାହା 'ଭୋଟ୍ ବ୍ୟାଙ୍କ' ସୁରକ୍ଷିତ କରିବା ପାଇଁ ଅଣ-ଉତ୍ପାଦନକାରୀ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଖର୍ଚ୍ଚ ହୋଇଯାଏ।
୨. ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା ଉପରେ ଏହାର ପ୍ରଭାବ
ଶିକ୍ଷା ହେଉଛି ଗୋଟିଏ ଜାତିର ମେରୁଦଣ୍ଡ, କିନ୍ତୁ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଏହା ରାଜନେତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ 'ତତ୍କାଳ ଲାଭଦାୟକ' ପ୍ରସଙ୍ଗ ନୁହେଁ।
ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ପ୍ରକ୍ରିୟା:ଶିକ୍ଷା କ୍ଷେତ୍ରରେ ପୁଞ୍ଜି ନିବେଶ କଲେ ତାର ଫଳ ପାଇବାକୁ ୧୫-୨୦ ବର୍ଷ ସମୟ ଲାଗେ। କିନ୍ତୁ ରାଜନେତାମାନେ ପ୍ରତି ୫ ବର୍ଷରେ ଫଳ ଚାହାଁନ୍ତି, ତେଣୁ ସେମାନେ ଶିକ୍ଷା ଅପେକ୍ଷା 'ମାଗଣା ବଣ୍ଟନ'କୁ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି।
ସରକାରୀ ଶିକ୍ଷାନୁଷ୍ଠାନର ଅବହେଳା: ଯେତେବେଳେ ସରକାରୀ ପାଣ୍ଠି ମାଗଣା ଯୋଜନାରେ ସରିଯାଏ, ସରକାରୀ ସ୍କୁଲଗୁଡ଼ିକରେ ଶିକ୍ଷକ ନିଯୁକ୍ତି ଏବଂ ଭିତ୍ତିଭୂମି ବିକାଶ ପାଇଁ ଅର୍ଥର ଅଭାବ ଦେଖାଦିଏ।
୩. ଭୋଟ୍ ରାଜନୀତି ଓ ମେଧାବୀଙ୍କ ସଂଘର୍ଷ
ଧନୀ ଲୋକଙ୍କ ପାଖରେ ବିକଳ୍ପ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଗରିବ ମେଧାବୀ ପିଲାଙ୍କ ପାଇଁ ସରକାରୀ ବ୍ୟବସ୍ଥା ହିଁ ଏକମାତ୍ର ଭରସା।
ସୁଯୋଗର ଅସମାନତା: ରାଜନେତାମାନେ ନିଜର ଶକ୍ତି ବଜାୟ ରଖିବା ପାଇଁ ଜନସାଧାରଣଙ୍କୁ କେବଳ "ଉପଭୋକ୍ତା" (Consumer) କରି ରଖିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ "ଦକ୍ଷ ମାନବ ସମ୍ବଳ" (Skilled Human Resource) ଭାବେ ଗଢ଼ିବାକୁ ନୁହେଁ। କାରଣ ଜଣେ ଶିକ୍ଷିତ ଓ ସଚେତନ ନାଗରିକ ସରକାରଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବ, ଯାହା ଅନେକ ସମୟରେ ରାଜନେତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅସୁବିଧାଜନକ ହୋଇଥାଏ।
୪. ସରକାରଙ୍କ ଆଭିମୁଖ୍ୟ କ’ଣ ହେବା ଉଚିତ?
ଶିକ୍ଷାକୁ ମାଗଣା ନୁହେଁ, ବରଂ "ଉନ୍ନତ" କରାଯାଉ: ମାଗଣା ଲ୍ୟାପଟପ୍ ବା ସାଇକେଲ ବାଣ୍ଟିବା ଅପେକ୍ଷା ଯଦି ସ୍କୁଲରେ ଗୁଣାତ୍ମକ ଶିକ୍ଷା ଏବଂ ନିୟମିତ ଶିକ୍ଷକ ରୁହନ୍ତେ, ତେବେ ପିଲା ନିଜେ ନିଜର ଭବିଷ୍ୟତ ଗଢ଼ିପାରନ୍ତା।
Accountability (ଜବାବଦେହିତା): ଶିକ୍ଷା ବିଭାଗରେ ସ୍ୱଚ୍ଛତା ଆସିବା ଦରକାର। ଶିକ୍ଷକମାନଙ୍କୁ କେବଳ ଶୈକ୍ଷିକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ହିଁ ନିୟୋଜିତ କରାଯିବା ଉଚିତ, ଯେପରି ସେମାନେ ନିଜ ସମୟର ସଦୁପଯୋଗ କରିପାରିବେ।
ନିଷ୍କର୍ଷ:
ଯେଉଁ ଦିନ ଜଣେ ସାଧାରଣ ଭୋଟର "ମାଗଣା ଚାଉଳ ବା ବିଜୁଳି" ଅପେକ୍ଷା ନିଜ ପିଲା ପାଇଁ "ଉନ୍ନତ ଶିକ୍ଷା ଓ ରୋଜଗାର" ଦାବି କରିବ, ସେଦିନ ହିଁ ରାଜନେତାମାନେ ଶିକ୍ଷା ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେବେ। "ମାଗଣା ବଣ୍ଟନ" ବିକାଶ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏହା ଏକ ବିକାଶଶୀଳ ଜାତିକୁ ପଙ୍ଗୁ କରିବାର ଏକ ମନ୍ଥର ବିଷ।
ସ୍ଵପ୍ନବ୍ରତ ଦାଶ
Wakeup Bharat
WAKE UP Odisha
Kaivalya Siddhi Dham
Kutumb Farmhouse Resort
Odisha Professionals RSS
CA Swapnabrata Dash
#
#
