14/08/2026
শিৱসাগৰৰ বানপানী — মানুহৰ কাষত মানুহ
নমস্কাৰ মই বাবাটো বৰুৱা
আজি আপোনালোকৰ লগত এটা বিশেষ অভিজ্ঞতা শ্বেয়াৰ কৰিব বিচাৰিছোঁ।
এইটো কেৱল এটা ভ্ৰমণৰ কাহিনী নহয়, কেৱল কিছুমান খাদ্য সামগ্ৰী বিলোৱাৰ ফটোও নহয়।
এইটো হৈছে মানুহৰ কাষত মানুহ থিয় দিয়াৰ এটা সৰু প্ৰয়াসৰ কাহিনী।
শেহতীয়াকৈ অসমৰ বিভিন্ন অঞ্চলত বানপানীয়ে বহু পৰিয়ালৰ জীৱনলৈ দুখ-কষ্ট নমাই আনিছে। ঘৰ-দুৱাৰ, খেতি-বাতি, দৈনন্দিন জীৱন—সকলো যেন পানীৰ মাজত আবদ্ধ হৈ পৰিছে।
তেনে এটা সময়তে আমি ভাবিলোঁ—
আমি যদি অলপ সহায় কৰিব পাৰোঁ, তেন্তে আমি কিয় নকৰোঁ?
আমি হয়তো সকলোৰে সমস্যা সমাধান কৰিব নোৱাৰোঁ।
আমি হয়তো হাজাৰ হাজাৰ মানুহক সহায় কৰিব নোৱাৰোঁ।
কিন্তু এজন মানুহৰ মুখত যদি অলপ হাঁহি আনিব পাৰোঁ, এটা পৰিয়ালক যদি এদিনৰ বাবে হ’লেও চিন্তামুক্ত কৰিব পাৰোঁ—সেইটোও জানো কম কথা?
সেই ভাবনাৰ পৰাই আমি শিৱসাগৰৰ বানপীড়িত ৰাইজৰ কাষলৈ যোৱাৰ সিদ্ধান্ত ল’লোঁ।
আমাৰ NGO পাপৰি বৰা তেজস্বী -ৰ তৰফৰ পৰা খাদ্য সামগ্ৰী আৰু প্ৰয়োজনীয় কিছু সামগ্ৰী লৈ আমি যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিলোঁ।
সঁচা কথা ক’বলৈ গ’লে, যাত্ৰা আৰম্ভ কৰাৰ সময়ত মনত বহুত কথাই ঘূৰি আছিল।
বাটত কি দেখিম?
মানুহবোৰ কেনে পৰিস্থিতিত আছে?
আমি লৈ যোৱা সামগ্ৰীখিনি তেওঁলোকৰ কিমান কামত আহিব?
এইবোৰ ভাবি ভাবিয়েই আমি আগবাঢ়ি গৈছিলোঁ।
কিন্তু শিৱসাগৰত উপস্থিত হোৱাৰ পাছত যি দৃশ্য দেখিলোঁ, সেই দৃশ্য মনত বহুদিনলৈ থাকি যাব।
বানপানীৰ কষ্ট মানুহৰ মুখত স্পষ্টকৈ দেখা গৈছিল।
কোনোবাই নিজৰ ঘৰ-দুৱাৰ হেৰুৱাইছে, কোনোবাই খেতিৰ ক্ষতিৰ চিন্তাত আছে, কোনোবাই নিজৰ পৰিয়ালটোৰ ভৱিষ্যৎক লৈ চিন্তিত।
কিন্তু সেই সকলো কষ্টৰ মাজতো এটা বস্তু আমি দেখিলোঁ—
মানুহৰ মৰম।
আমি যেতিয়া তেওঁলোকৰ হাতত সহায়ৰ সামগ্ৰী তুলি দিলোঁ, তেওঁলোকে যি ধৰণে আমাক মৰম কৰিলে, আশীৰ্বাদ দিলে, সেই অনুভৱটো ভাষাৰে প্ৰকাশ কৰাটো সঁচাকৈ কঠিন।
কোনোবাই ক’লে—
“আপোনালোকে ইমান দূৰৰ পৰা আহিছে, এয়াই আমাৰ বাবে বহুত ডাঙৰ কথা।”
কোনোবাই হাতযোৰ কৰি আশীৰ্বাদ দিলে।
আৰু কোনোবাই হয়তো একো ক’বই নোৱাৰিলে, কেৱল চকুৰে কৃতজ্ঞতা প্ৰকাশ কৰিলে।
সেই মুহূৰ্তত মোৰ মনত এটা কথাই আহিছিল—
আমি তেওঁলোকক সহায় কৰিবলৈ গৈছিলোঁ, কিন্তু শেষত তেওঁলোকেই আমাক বহু ডাঙৰ এটা বস্তু দি পঠিয়ালে—তেওঁলোকৰ মৰম আৰু আশীৰ্বাদ।
জীৱনত টকা-পইচা, সম্পত্তি, সা-সম্পত্তি—এইবোৰ সকলো এদিন নাথাকিবও পাৰে।
কিন্তু কোনো বিপদত পৰা মানুহৰ কাষত থিয় দি পোৱা এটা আশীৰ্বাদ, এটা মৰমৰ কথা, এটা আন্তৰিক হাঁহি—এইবোৰৰ মূল্য কেতিয়াও টকাৰে জুখিব নোৱাৰি।
আমি যি সামগ্ৰী লৈ গৈছিলোঁ, সেইবোৰ হয়তো সীমিত আছিল।
কিন্তু আমাৰ উদ্দেশ্যটো সীমিত নাছিল।
আমাৰ উদ্দেশ্য আছিল এটা কথাই কোৱা—
“আপোনালোক অকলশৰীয়া নহয়। আপোনালোকৰ বিপদৰ সময়ত অসমৰ আন মানুহো আপোনালোকৰ লগত আছে।”
আমি বিশ্বাস কৰোঁ, বিপদৰ সময়ত ধৰ্ম, জাতি, ভাষা, পৰিচয়—এইবোৰৰ ওপৰত মানুহৰ পৰিচয়টোৱেই ডাঙৰ।
মানুহৰ দুখত মানুহে যদি মানুহৰ কাষত থিয় নিদিয়ে, তেন্তে সমাজ বুলি কোৱা কথাটোৰ অৰ্থই বা কি?
আজিৰ দিনত আমি নিজৰ নিজৰ জীৱন, নিজৰ নিজৰ সমস্যা লৈ ব্যস্ত।
কিন্তু তাৰ মাজতো যদি আমি অলপ সময় উলিয়াই আন এজন মানুহৰ বাবে কিবা এটা কৰিব পাৰোঁ, তেন্তে সেইটোৱেই হয়তো জীৱনৰ আটাইতকৈ সুন্দৰ কাম।
শিৱসাগৰৰ এই যাত্ৰাই মোক ব্যক্তিগতভাৱে এটা ডাঙৰ শিক্ষা দিলে।
সহায় কৰিবলৈ বহুত ধন-সম্পত্তিৰ প্ৰয়োজন নাই।
আপোনাৰ সামৰ্থ্য অনুসৰি অলপ খাদ্য দিব পাৰে, কাপোৰ দিব পাৰে, ঔষধ দিব পাৰে, সময় দিব পাৰে, শ্ৰম দিব পাৰে—আৰু কেতিয়াবা কেৱল এজন বিপদগ্ৰস্ত মানুহৰ কাষত থিয় হৈ “ভয় নকৰিব, আমি আছোঁ” বুলি কোৱাটোৱেই যথেষ্ট।
আমি যেতিয়া উভতি আহিছিলোঁ, মনটো একেলগে ভৰা আৰু গধুৰ হৈ আছিল।
ভৰা—কাৰণ আমি কিছু মানুহৰ মুখত হাঁহি আনিব পাৰিলোঁ।
আৰু গধুৰ—কাৰণ আমি যিখিনি দেখিলোঁ, সেই দুখ-কষ্ট সহজে পাহৰিব নোৱাৰি।
কিন্তু এটা কথাত আমি আশাবাদী।
যেতিয়ালৈকে মানুহৰ মাজত মানুহৰ প্ৰতি মৰম আছে, তেতিয়ালৈকে কোনো বিপদেই আমাক সম্পূৰ্ণভাৱে হৰুৱাব নোৱাৰে।
আজি এই পোষ্টটোৰ জৰিয়তে মই সকলোকে এটা অনুৰোধ কৰিব বিচাৰিছোঁ—
যিমানখিনি পাৰে, য’ত পাৰে, যাৰ বাবে পাৰে—সহায় কৰক।
সহায় মানে কেৱল ডাঙৰ ডাঙৰ ঘোষণা নহয়।
আপোনাৰ সামৰ্থ্য অনুসৰি কৰা সৰু এটা সহায়ো কাৰোবাৰ জীৱনত ডাঙৰ অৰ্থ বহন কৰিব পাৰে।
আৰু আমি যিসকল শিৱসাগৰৰ বানপীড়িত ৰাইজৰ কাষলৈ যাব পাৰিলোঁ, তেওঁলোকৰ প্ৰতি আমাৰ অন্তৰৰ পৰা অশেষ মৰম আৰু কৃতজ্ঞতা।
আপোনালোকে আমাক যি মৰম দিলে, যি আশীৰ্বাদ দিলে, সেইবোৰ আমি কেতিয়াও পাহৰিব নোৱাৰোঁ।
আমি সহায় কৰিবলৈ গৈছিলোঁ…
কিন্তু উভতি আহোঁতে লৈ আহিলোঁ আপোনালোকৰ মৰম।
এই মৰমেই আমাৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ প্ৰাপ্তি।
শেষত এটা কথাই ক’ব বিচাৰোঁ—
বিপদৰ সময়ত মানুহৰ কাষত মানুহ থিয় দিয়ক।
কাৰণ বানপানী আহে, পানী নামি যায়, দুখৰ দিন পাৰ হৈ যায়…
কিন্তু মানুহে মানুহক দিয়া সহায়, মৰম আৰু আশীৰ্বাদ—
সেইবোৰ সদায় মনত ৰৈ যায়।
শিৱসাগৰৰ বানপীড়িত প্ৰতিগৰাকী ভাই-ভনীলৈ আমাৰ মৰম আৰু শুভকামনা থাকিল।
ভগৱানে সকলোকে শক্তি দিয়ক, সকলোৰে ঘৰলৈ শান্তি আৰু সুখ ঘূৰি আহক।
আৰু আমাৰ এই সৰু প্ৰয়াসটো যদি আপোনালোকৰ ভাল লাগিছে, তেন্তে পোষ্টটো শ্বেয়াৰ কৰিব।
হয়তো আপোনাৰ এটা শ্বেয়াৰৰ জৰিয়তে আন এজন মানুহো অনুপ্ৰাণিত হ’ব পাৰে।
মানুহৰ বাবে মানুহ—এইয়াই আমাৰ বিশ্বাস।
ধন্যবাদ।
জয় আই অসম।
