Lifðu

11/11/2025

Góðan daginn elskurnar, ég vona að þið séuð að lifa og njóta alls sem lífið hefur upp á að njóta. Þetta er alltaf ferðalag um hæðir og lægðir og öldudalurinn getur verið alls konar. Þetta verður allt í lagi og endar vel, sama hvernig það lítur út á líðandi stund. Lífið er allskonar ❤️

09/03/2023

25/05/2022

Ég hef margs konar reynslu og þekkingu, bæði í gegn um lífið og menntun... sem nýtist til að aðstoða fólk við að komast í gegn um breytingar og erfiða kafla sem það er að ganga í gegn um.
Endilega bókið tíma og ég verð í sambandi :)

01/03/2022

Vangaveltur um fyrirgefningu…
Ég hef í gegn um tíðina haft sterkar skoðanir á fyrirgefningunni, fannst alltaf að með því að fyrirgefa, væri ég að segja að þetta væri allt í lagi. Sama hvort það var að fyrirgefa misgjörðir gagnvart mér eða mér gagnvart því sem ég hef talið mig bera ábyrgð á eins og slysið okkar Hönnu.
Ég hef nýlega skilið loksins hversu mikilvægt það er að finna sátt innra með sjálfum sér og viðurkenna tilfinningar sínar, fara í gegn um þær og sleppa þeim út í alheiminn. Það má kalla þetta ferli mörgum nöfnum, fyrirgefning er eitt þeirra, ég þurfti að nota annað orð því það hentaði ekki mér og mínum mótþróa 😎
Frelsið sem fæst með því að vera ekki fastur í skugganum, reiðinni og sársaukanum er ótrúlegt. 😇
Ég upplifði líka að með frelsinu þurfti ég að gefa mér leyfi til að líða vel, innst inni fannst mér, ég ekki eiga það skilið. Ég gekk um síðasta sumar með tónlist í eyrunum og þuldi upp „það sem ég er þakklát fyrir“ og „ég á allt gott skilið“ möntrur, því ég fékk samviskubit yfir því að líða ekki lengur illa. Þetta er ferli, gefðu þér möguleika á að fara í gegn um það og finna sátt og kærleika.
Þú ert þess virði ❤️

01/03/2022

Hér er öruggur vettvangur til að ræða málin, blása og fá stuðning :)

Ég hef sjálf verið að finna sjálfa mig og er í andlegri vakningu, er að upplifa lífið, tækifærin og veröldina á nýjan hátt. Langar að bjóða öðrum sem eru á svipuðum stað, upp á öruggt rými til að taka þátt í að styðja hvert annað :)

28/02/2022

Við göngum í gegn um alls konar erfiðleika í lífinu. Það sem skiptir máli er hvernig við höfum unnið okkur í gegn um þann lærdóm og reynslu sem erfiðleikarnir bjóða okkur uppá. Alveg sama hvað gerðist eða hvort við gerum einhvern ábyrgan fyrir því sem gerist, þá er það alltaf okkar að vinna úr því. Það að festast og sitja í reiði og sorg gerir ekkert annað en að skapa meiri reiði og erfiðleika fyrir okkur sjálf.
Ekki misskilja mig, þetta er erfitt, en það er mjög nauðsynlegt að fara í gegn um erfiðleikana og upplifa tilfinningarnar, sleppa og halda áfram. Þetta snýst allt um orku, í hvers konar orku ætlar þú að lifa. Ef þú ert fastur í reiði og neikvæðni, þá dregur þú að þér meiri reiði og neikvæðni.
Ég hef valið að vera jákvæð… ég sé alltaf möguleika. Ég er ekki reið yfir minni reynslu, en ég er þakklát fyrir það sem ég hef lært í lífinu. Ég er þakklát fyrir lærdóminn, viðhorfin, umburðarlyndið og gleðina sem ég bý yfir. Ég veit að ég get farið í gegn um verstu reynslu sem lífið býður upp á og komið út hinum megin, reynslunni ríkari og uppfull af gleði yfir þeim möguleikum sem lífið býður upp á.
Lífið er nefnilega uppfullt af möguleikum, við sköpum okkar eigin framtíð – veljum 

We go through all kinds of difficulties in life. What matters is how we have worked through the lessons and experiences that the difficulties offer us. No matter what happened or whether we make someone responsible for what happens, it is always up to us to work through it. Being stuck and sitting in anger and sadness does nothing but create more anger and difficulty for ourselves.
Don´t misunderstand me, this is difficult, but it is very necessary to go through the difficulties and experience the feelings, let go and move on. It is all about energy, what kind of energy are you going to live in. If you are stuck in anger and neg*tivity, then you attract more anger and neg*tivity.
I have chosen to be positive… I always see possibilities. I am not angry about my experience, but I'm grateful for what I've learned in life. I am grateful for the learning, the attitude, the tolerance, and the joy that I have. I know I can go through the worst experiences that life has to offer, and come out on the other side, the experience richer and full of joy over the possibilities that life offers.
Life is full of possibilities, we create our own future – make a choice 

15/02/2022

Ég held áfram minni vegferð í að benda á mikilvægi þess að leysa úr gömlum áföllum, vanda sem skilar sér áfram til næstu kynslóða sem þögn. Ég á margar sögur… sem allar eru eitthvað sem ég lenti í. Þessi er mest á yfirborðinu… það er hellingur sem ég á eftir að koma frá mér sem gerðist á þessum árum ;)
Ég fór í sveit þegar ég var 12 ára. Staðurinn var vandlega valinn, studdur meðmælum frá traustu fólki sem hafði þekkt til, í mörg ár, því mamma ætlaði ekki að taka neina sénsa. Ég fór í heimsókn í júní og var svo júlímánuð í sveitinni, þetta fyrsta sumar. Síðan fór ég öll sumur og í fríum ef ég komst.
Fráfarandi bændurnir voru orðin fullorðinn og karlinn með krabbamein svo hann sást nú lítið. Frúin var yndisleg kona sem vildi allt fyrir alla gera en af þeirri kynslóð, að það tíðkaðist ekki að ræða málin eða stoppa karlmenn af. Sonur þeirra var tekinn við búinu og bjó þar ásamt norskri konu sinni og dóttur. Síðan voru þarna vinnumenn, frændur og aðrir sem komu til dvalar í lengri eða skemmri tíma.
Ég svaf á svefnsófa í sjónvarpsherberginu, sem þýddi að ég átti ekkert einkarými, g*t aldrei farið inn og lokað að mér, því fólk þurfti að geta horft á fréttir. Einnig g*t ég aldrei farið að sofa fyrr en allir voru hættir að horfa á sjónvarpið. Ég var dálítið eins og herbergið sem ég svaf í, almenningur með engin mörk, ofboðslega brotin eftir slysið okkar Hönnu og eins og uppþornaður svampur, þá þáði ég alla athygli sem ég fékk.
Áreitið byrjaði strax þegar ég kom í heimsókn, snertingar, óviðeigandi athugasemdir og öll athyglin sem ég var ekki vön. Enda spilaði ég með, alla leið og fannst þetta bara ósköp eðlilegt. Það voru 2 fullorðir menn á bænum sem stunduðu þetta, annar mun meira en hinn og svo var frændi sem var stundum með á hliðarlínunni. Plús svo vinnumaðurinn sem var ekki nema 5 árum eldri en ég, en ég slóst bara við hann… í mínum augum var hann bara bólugrafinn unglingur og leit meira á hann sem vin.
Ég var mjög bráðþroska og var farin að nota topp í b skál 10 ára. Í sveitinni hætti ég að nota svoleiðis… hann var hvort sem er alltaf fyrir. Ég vandist því að vera til taks alltaf, gerði allt sem ég var beðin um því þá voru allir glaðir, með mig. Mér fannst ég gera alla glaða, þá g*t ég verið glöð, því hver var ég ef fólk var ósátt við mig og ég varð útundan. Þá var ég ósýnileg, engin.
Ég vandist því að 2 fullorðnir menn, skriðu uppí til mín á nóttunni, vöktu mig til að breiða úr sófanum og sváfu sitthvoru megin við mig… nótt eftir nótt. Ég var vakin á hverjum morgni til að fara í fjósið… og þeir uppí… og enginn sagði neitt. Næstum aldrei órofin nætursvefn og aldrei gerði ég kröfu á frið eða einkarými. Alltaf fór ég aftur í sveitina… því þar var ég samþykkt, fannst ég passa inn, það vildi mig einhver, ég fékk að vera með. Fyrir mér, var þetta bara svona… ég með mitt adhd sem sagði að allt er eins og það er, engar væntingar, engar kröfur, bara raunveruleiki dagsins og ég tók því bara.
Mér var nauðgað í framsæti á bíl þegar ég var 13 ára, í kring um páskana þegar við vorum í heimsókn. Mamma og Hanna systir sváfu inni á bænum… ég sagði aldrei orð! Henti nærbuxunum, þreif mig og skammaðist mín bara þegar bent var glottandi á blóðið sem var fast í áklæðinu á framsætinu á bílnum. Og það voru ýmsir sem gerðu sér grein fyrir því hvað þetta var og hvers vegna þetta var þarna… og enginn sagði neitt, nema klúra brandara og svo var hlegið.
Ég sagði mömmu frá því um það bil 14 ára að ég væri ekki hrein mey og var alveg hörð á því að ég myndi aldrei segja til þeirra. Þar við sat, mamma talaði við gömlu frúnna sem ætlaði að passa upp á mig, það breyttist samt ekkert. Og ég fór aftur… sem átti auðvitað aldrei að leyfa mér.
Yfirleitt tók ég rútuna norður en flaug norður eitt sinn, þá nýlega fermd, ég man að ég var fínt klædd, því maður fór ekki í flug á hverjum degi og var í hvítu fermingarskónum mínum. Ég er sótt á völlinn og að sjálfsögðu komið við í einhverri skemmu á leið í sveitina því það var ekki hægt að bíða… mér fannst ég ekkert fín lengur og lyktin sat í mér árum saman.
Á 16 ári fór ég þangað síðasta sumarið… þá var bóndinn kominn með nýja konu sem líkaði sko ekki við þennan uppreisnargjarna ungling í skítagallanum sem reif bara stólpakjaft ef ég var ekki sammála og hlýddi engu sem hún sagði. Ég sá um fjósið, vildi bara vera úti að vinna og hafði bara engan áhuga á að vera vinkona hennar. Hún var með 5 eða 6 börn í sveit, sem hún fékk greitt með og ég var með á hælunum úti alla daga og lét þau hjálpa til. Svo fór hún í bæinn að chilla með vinkonunum og allt í einu þurfti ég að fara að leita að mat til að gefa þeim að borða… leita í kistuna… læri í ofninn… það var auðvitað ekkert eðlilegt við þetta. En ekki sagði ég neitt…
Gerð var krafa á mig að þrífa klósettið því allir áttu að hjálpast að við heimilið. Ég gerði það ekki… en til að losna við tuðið, kom ég með hugmynd og bauð einu vinkonu minni að koma og vinna innandyra svo ég fengi bara frið að vinna úti. Þær urðu mjög miklar vinkonur.
Þegar allir fóru á heimsmeistaramót hestamanna í ágúst þetta ár, þá var mér tilkynnt að ég mætti ekki vera á bænum á meðan. Systir bóndans og maðurinn hennar ætluðu að sjá um búið og mér var gert að fara. En vinkonan mátti vera áfram. Ég held að ég hafi sjaldan verið jafn sár á ævinni. Ég man þegar ég stóð á hlaðinu, alein og vinalaus… og fann samt eitthvað vaxa í brjóstinu, fyrsta spíran af sjálfsást og sjálfsvirðingu, þessi tilfinning að þetta fengi ekki að láta stjórna mér, minni líðan eða minni framtíð. Þarna fór að myndast eikin mín eins og ég kalla hana, jarðtengingin mín. Ég ákvað að nú myndi ég halda áfram, hingað kæmi ég ekki aftur… og ég stóð við það.

I continue my journey in pointing out the importance of resolving old trauma that is passed on to future generations and shows itself, threw silence. I have many stories… all of which are something I lived through. This one is not deep… there's a lot I'm going to get out in the open, that happened in those years ;)
I went to a farm when I was 12 years old. The place was carefully chosen, supported by recommendations from trusted people who had known them for many years, because my mother was not going to take any chances. I went for a visit in June and was in there all July, this first summer. Then I went all summer and on all vacations, if I could.
The older farmers had become old and the husband had cancer, so he was now rarely seen. The lady was a lovely woman who wanted to do everything for everyone but, was of the generation where it was not customary to speak out on matters or stop men that were doing wrong. Their son was taken over the farm and lived there with his Norwegian wife and their daughter. Then there were workers, cousins and others who came to stay for longer or shorter periods.

I slept on a sofa bed in the TV room, which meant I had no private space, could never go in and shut myself off, because people needed to be able to watch the news. Also, I could never go to bed until everyone had stopped watching TV. I was a bit like the room I slept in, public with no boundaries, very broken after our accident and like a dried out sponge, I accepted all the attention I got.
The harassment started right away, when I came to visit, touching, inappropriate comments and all the attention which I was not used to. Of course, I played along and everything just felt very normal. There were 2 adults on the farm who did this, one much more than the other and then there was a cousin who was sometimes along on the sideline. Plus there was a worker who was only 5 years older than me, but I just fought with him… in my eyes he was just a teenager and looked more at him as a friend.
I was very early physically developed and had been using a top in b cup since I was 10 years. In the countryside I stopped using that thing… it was always in the way. I was always available, I did everything I was asked to do, because that made everyone happy, with me. I felt I made everyone happy, then I could be happy, because who was I if people were unhappy with me and I was left out. That made me invisible, nobody.

I got used to 2 adults, crawling in my bed at night, waking me up to spread out the couch and sleeping on either side of me… night after night. I woke up every morning to go milk the cows… and they were there… and no one said anything. Almost never an uninterrupted night's sleep and I never asked for peace or privacy. I always went back to the farm… because I was accepted there, I felt I fitted in, someone wanted me, I got to be a part of something. For me, it was just my normal… me with my adhd, said that everything is as it is, no expectations, no demands, just the reality of the day and I just accepted thet.
I was r***d in the front seat of a car when I was 13, around Easter when we were visiting the farm. Mom and my sister slept inside the house, and I never said a word! Tossed my underwear, cleaned myself and was just ashamed when I saw, the blood that was stuck in the upholstery on the front seat of the car. And there were some who realized what it was and why it was there… and no one said anything but jokes and then laughed.
I told my mother when I was about 14 years old that I was not a virgin and I was adamant that I would never tell on them. And that was that, my mother talked to the old lady who was going to take care of me, but nothing changed. And I went back of course, which I should never have been allowed.

Usually I took the bus north but I flew north once, at the age of 13, I remember I was nicely dressed, because I did not go on a flight every day and was in my white fine shoes. I was picked up at the airport and of course we stopped at a garage on the way to the countryside because it was not possible to wait… I did not feel nice anymore and the smell sat in me for years.

At the age of 16, was the last summer went there… then the farmer came had a new woman who did not like this rebellious teenager in the s**t suit who just argued if I did not agree and did not listen to anything she said. I took care of the cows, just wanted to be working outside and just had no interest in being her friend. She had 5 or 6 children, which she got paid to take care of and they were on my heels every day and I let them help. Then she went to town to chill with her friends and all of a sudden I had to go find food for them… look in the freezer… meat in the oven… of course there was nothing natural about this. But I did not say anything…

I was asked to clean the toilet because “everyone had to help out with choirs the house”. I did not do that… but to get rid of the naging, I came up with an idea and invited one of my friends to come and work indoors so I could just have peace working outside. They became very close friends.
When everyone went to the world horse thing in August that year, I was informed that I could not be on the farm while they were gone. The farmer's sister and her husband were going to take care of the farm and I was made to leave. But my friend was allowed to stay. I think I have seldom been so hurt in my life. I remember standing in the driveway, alone and without friends… and found something growing in my chest, the first sprout of self-love and self-esteem, and this feeling that this would not control me, my well-being or my future. That's where my oak, as I call it, my grounding began to form. I decided that now I was moving on, I would not come back here… and I didn´t.

10/02/2022

Ég var 7 ára þegar ég var áreitt kynferðislega í fyrsta sinn. Heimilisvinur sem við heimsóttum stundum, setti hendurnar þar sem þær áttu alls ekki að vera og það var mjög óþægilegt. Verandi með mitt adhd, sem gerir það að verkum að ég tek alltaf hlutum eins og þeir eru, sagði auðvitað ekkert. Ég ræddi þetta svo við mömmu sem hvíslaði til baka… já hann gerir þetta við mig líka, þetta er mjög óþægilegt, reyndu bara að vera ekki nálægt honum.
Nú setjum við það í samhengið að mamma er önnur kynslóð kvenna í fjölskyldunni sem verður fyrir kynferðislega misnotkun og hefur á þeim tíma ekki verkfærin eða bein í nefinu til að stoppa kallinn eða bregðast eðlilega við, því hún er alin upp við mjög óeðlilegar aðstæður og lærði snemma að þegja.
Þremur árum seinna þegar ég lenti í næsta kalli, þá voru viðbrögðin allt önnur og mun meira viðeigandi. Það fylgir þó sögunni þegar mamma kannaði réttarstöðu mína, að þar sem ég var hávaxin og bráðþroska og hann starfandi lögreglumaður þá þýddi ekkert fyrir mig að kæra. Dómarinn myndi að öllum líkindum horfa á mig og skilja hann! Það yrði bara erfitt fyrir mig og ekki vænlegt til að skila neinni æskilegri niðurstöðu. Þannig var veruleikinn þá.
Ég ákvað þegar ég varð ófrísk 19 ára að ég ætlaði að rjúfa þessa bölvun á kvenfólkinu í ættinni, þessu myndi ljúka með mér. Ég var þeirrar skoðunnar að ég hlyti að hafa borið á mér skilti sem á stóð „ vænlegt fórnarlamb“ því ég lenti alls í 4 mönnum sem beittu mig ofbeldi yfir lengri tíma og einni árás á aldrinum 7-15 ára. Ég var þeirrar skoðunnar og er enn að einhver hluti þessarar hegðunar væri lærð, að ég myndi ekki segja frá, að ég myndi hylma yfir. Ég ætlaði sko ekki að ala upp enn eitt fórnarlambið með tilheyrandi sársauka og erfiðleikum fyrir barnið og óskaði eftir aðstoð frá Stígamótum.
Nú til að taka af allan vafa er ég ekki að gera foreldra ábyrga fyrir neinu varðandi ofbeldi sem börnin þeirra verða fyrir (nema að stöðva það ef við komumst að því). Það er samt hlutverk okkar foreldra að gæta öryggis barna okkar eins og við getum og ala þau upp þannig að þau geti verið sjálfstæð og tekið eigin ákvarðanir. Verum til staðar, hlustum á þau, virðum þeirra tilfinningar og sýnum þeim að allar tilfinningar eigi rétt á sér. Kennum þeim að elska sig eins og þau eru. Til þess þurfum við að elska okkur eins og við erum og til þess þurfum við að vinna úr gömlum sárum. Við getum nefnilega ekki kennt eitthvað sem við höfum ekki sjálf.
Ég er þeirrar skoðunnar að til að kenna börnunum okkar að setja mörk og segja frá, þá þurfum við að hafa þessi mörk sjálf. Mér finnst þetta mjög mikilvægur þáttur í uppeldi barna og á að vera eðlilegasti hlutur í heimi. Að þau þurfi ekki að kyssa neinn sem þau vilja ekki kyssa, faðma neinn sem þau eru ekki tilbúin að faðma, að aldrei sé farið yfir þeirra mörk, af hræðslu við að móðga eða særa fullorðið fólk, sem á að hafa þann þroska að bera ábyrgð á sínum tilfinningum sjálft.
Það má alltaf senda fingurkoss 

I was 7 years old when I was sexually harassed for the first time. A family friend we sometimes visited put his hands where they should not be, at all, and it was very uncomfortable. Of course, being with my ADHD, which means I always take things as they are, said nothing. I then discussed this with my mom who whispered back… yes he does this to me too, this is very uncomfortable, just try not to be near him.
Now we put it in the context that mom is the second generation of women in the family who is sexually abused and at that time does not have the tools or strength to stop the man or react normally, because she was brought up in a very abnormal situation and learned early to keep quiet.
Three years later, when the next man started sexually molesting me, my mothers response was very different and much more appropriate. However, it follows the story, that when my mother looked into my legal position, that since I was tall and looked older than I was and he was a working policeman, it was hopeless for me to take legal actions. The judge would probably look at me and understand him and what he did! It would just be difficult for me and not likely to deliver any desirable result. That was the reality in those days.

I decided when I became pregnant at the age of 19 that I was going to break this curse on the women in the family, this would end with me. I have the opinion that I must have worn a sign that said "a promising victim" because I came across a total of 4 men who abused me over a long period of time and one attack, all at the age of 7-15. I was and am of the opinion that some part of this behavior was learned, that I would not speak up, and that I would cover up what they did. I was determent, that I was not going to raise another victim of sexual abuse, with the pain and difficulties for the child that comes with that, and I asked for help from Stígamót (a center that helps victims of sexual abuse).

For the record, I'm not holding parents accountable for any violence their children face (except to stop the violence, if we find out). However, it is the role of us parents to protect our children as much as we can and to raise them so that they can be independent and make their own decisions. Be present, listen to them, respect their feelings and show them that all feelings are accepted. Teach them to love themselves as they are. For that we need to love ourselves as we are and for that we need to work on our old wounds. We can´t teach something we do not have ourselves.

I am of the opinion that in order to teach our children to set boundaries and speak up, we need to have those boundaries ourselves. I think this is a very important part of raising children and should be the most natural thing in the world. That they do not have to kiss anyone, they do not want to kiss, embrace anyone, they are not ready to embrace, that their boundaries are never overstepped, for fear of offending or hurting feelings of adults who should have the maturity to be responsible on their feelings themselves.
You can always send a finger kiss 

08/02/2022

Empaths og narcissists
(ég nota ensku orðin því mig skortir góð orð á íslensku)

Allt í lífinu virkar eins og pendúll; hann sveiflast frá einni hlið til annarar. Í miðjunni er jafnvægi en það er sjaldan til staðar fyrr en öfgarnar ganga yfir og jafnvægi er náð.

Empath án marka laðar að sér annað fólk án marka. Auðvitað hugsar sá einstaklingur ekki um tilfinningar þess sem er opinn og viðkvæmur, hann getur ekki stöðvað sjálfan sig eða sett sig í spor hins aðilans. Þeir eru ekki að reyna að meiða neinn heldur dragast að þessari orkulind og taka það sem er í boði. Það þýðir að það skapast ójafnvægi milli þess að gefa og þiggja og Empath án marka gefur rými fyrir aðra til að vera meira og meira sjálfsmiðaðir kröfuharðir þiggjendur og ná sér ekki sjálfir út úr því. Ef þér líkar það ekki skaltu hafa mörk og setja stopp og vernda þig. Enginn ætlar sér að vera narsissisti, það er hin hliðin á peningnum og þeir þurfa líka að læra, stoppa og setja upp mörk. Það er bara enginn að breyta neinu nema að sjá ástæðu til að breyta, því þarf að skapa þá ástæðu og skrúfa fyrir frjálsa flæðið.

Sama hvert málið er, þú getur ekki gert annað fólk ábyrgt fyrir tilfinningum þínum. Taktu ábyrgð á tilfinningunum þínum, virtu þær, verndaðu þær og slepptu því sem þjónar þér ekki, það er allt þín ábyrgð.

Þegar Empath setur mörk þá versna hlutirnir áður en þeir lagast, vertu bara meðvituð um það. Það er vegna þess að frjálsa orkan sem allir hafa verið að gæða sér á er ekki lengur til staðar, fólk skelfist og þarf allt í einu að horfast í augu við skortinn og vinna í sjálfu sér.

Að vera empath þýðir að þú hefur hæfileika að hjálpa öðru fólki en það þýðir ekki að þú átt að ausa út orkunni þinni og að þú eigir að vera eins og ókeypis WiFi fyrir alla.
Stjórnaðu því, hvað þú gefur, hvenær og hverjum og allt eftir því sem er þér fyrir bestu.
Elskaðu sjálfan þig, verndaðu þig og settu mörk!

Empaths and narcissists
Everything in life works like a pendulum; it swings from side to side. In the middle, there is balance but it is rarely there. Empaths without boundaries attract other people without boundaries. Of course, that individual, does not think about the empaths feelings, they cannot stop themselves or put themselves in the empaths place. They are not trying to hurt anyone but swing with the pendulum and take what they can get. That means there is an imbalance and empaths without boundaries give space for other peoples growing their narcissism. So if you don´t like it, have boundaries and stop them, protect yourself. Nobody means to be a narcissist, it is the other side of the coin and they too need to learn, stop and set up boundaries.
No matter what the issue is, you cannot make other people responsible for your feelings. Own your feelings, respect them, protect them and let go of what is not serving you, that´s your responsibility.
When the empath sets up boundaries, things get worse before they get better, just be aware of that. Because the free energy that everyone has been feasting on is no longer available, people panic, and suddenly have to face their lack and work on themselves. Being an empath, means that you have the gift of helping other people but that does not mean that you pour your heart out and that you are supposed to be like everyone’s free wifi. Control what you give, when and to whom so you got towards your highest good.
Love yourself, protect yourself and set boundaries!

03/02/2022

ADHD er ofurkraftur… verum þakklát fyrir ofurkraftinn því hann er dásamlegur 😎 það sagði samt enginn að það væri auðvelt hlutskipti.
Fólk með ADHD horfir á hlutina frá öðru sjónarhorni. Við horfum ekki á hlutina eins og öllum finnst þeir eiga að vera heldur eins og þeir eru. Við erum til í að fara í allar áttir með það, það er ekkert líklegra eða betra en annað, við bara fylgjum flæðinu. Við höfum ótrúlega hæfileika að lifa í núinu og fylgja innsæinu sem er oft erfitt fyrir aðra að skilja, sérstaklega á meðan við erum börn.
Vandinn sem við stöndum frammi fyrir er að það er verið að reyna að stjórna upplifunum, hegðun og hvar og hvernig við gerum hlutina í barnæsku. Við göngum á veggi sem eru til og veggi sem eru skapaðir sérstaklega fyrir okkur, alla okkar ævi. Við upplifum sársauka, gagnrýni og hömlur, gröfum það innra með okkur og höldum áfram. Sársaukinn er þarna samt og langt fram eftir aldri getum við verið að reyna að finna orsök fyrir þessum sársauka og þessu ójafnvægi sem við erum að upplifa. Það getur orðið svo mikið að við förum að framkvæma slæma hluti til að finna ástæður og til að sannfæra okkur sjálf um að við séum eins gölluð og við höldum sjálf. Sem er ástæða til að skoða miklu betur því ég trúi því að þarna er hægt að snúa ofan af alls konar vanda sem við erum að glíma við sem fullorðið fólk með ADHD ofurkraft 😊

English version :)
ADHD is a superpower… be thankful for the superpower because it is wonderful 😎 but no one said it was an easy task.
People with ADHD look at things from a different perspective. We do not look at things as everyone thinks they should be, but as they are. We are willing to go in all directions with it, there is nothing more likely or better than anything else, we just follow the flow. We have an amazing ability to live in the present and follow our intuition, that is often difficult for others to understand, especially while we are children.
The problem we face is that people are trying to control our experiences, our behavior and where and how we do things in our childhood. We walk on existing walls and walls created especially for us, all our lives. We experience pain, criticism and restraint, dig into it and move on. The pain is still there and far into the future we may be trying to find a cause for this pain and this imbalance that we are experiencing. It can be so much that we start doing bad things to find reasons and to convince ourselves that we are as flawed as we think we are. Which is a reason to take a closer look at, because I believe there is a possible to turn around all kinds of problems, that we are dealing with as adults with ADHD superpower 😊

24/01/2022

Þegar við erum á réttri leið, þá ganga hlutirnir upp. Þegar allt gengur á afturfótunum þá er tími til að taka 2 skref til baka og skoða hvað við erum að gera, hvers vegna og hvað við erum í rauninni að sækjast eftir :)

When we're on the right track, things tend to work out. When everything is going backwards, it's time to take 2 steps back and see what we're doing, why and what we're really looking for :)