júlí 2015 voru hundrað ár liðin frá því Slökkvilið Siglufjarðar hóf að standa varðstöðu. Var þess minnst meðal annars með grein á vef Síldarminjasafnis en þar segir;
"Síðan þá hefur ótalinn fjöldi vöskustu manna samfélagsins ætíð verið viðbúinn því að bruna fyrirvaralaust af stað á næsta brunastað hvar eða hvenær sem hann varð eða verður. Menn með þrautþjálfaða viðbragðs- og aðgerðaáætlun um að veita þá þjónustu sem fæstir vilja þiggja ótilneyddir - og forðast eins og heitan eldinn. Fyrrum, meðan ekki var óalgengt að eldar kviknuðu og grönduðu eigum og lífi manna, var blásið í brunalúðra og hlaupið á stað með frumstæðan tækjabúnað á tréhjólum. Nú er öldin önnur, æ sjaldnar kviknar í og Slökkvilið Fjallabyggðar hefur yfir að ráða margbrotnum og fullkomnum tækjabúnaði."
Jóhannsson en á undan honum var Ámundi Gunnarsson slökkviliðsstjóri. Þar áður hafa gengt stöðunni kappar sem margir muna eftir, Kristinn Georgsson, Egill Melsted, Flóvent Jóhannsson, Guðmundur Bíldal, Jón Guðmundsson og Gunnlaugur Þorfinnsson. Gunnlaugur hafði reyndar þann virðulega titil að vera kallaður slöngustjóri.
Á móti rýrum tækjabúnaði á fyrstu árum Slökkviliðs Siglufjarðar var verka- og deildaskipting liðsins mun betur skipulögð en nú gerist. Nærri 55 liðsmönnum var skipað niður í eftirtaldar sjö deildir: björgunarlið, húsrifslið, vatnsslöngulið, stigalið, brunahanalið, lögreglulið og brunaboða. Þeir síðasttöldu höfðu þann mikilvæga starfa að hlaupa á milli húsa með lúðra sína og blása hin liðin sex á vettvang.
Slökkvilið Siglufjarðarkaupsstaðar og Slökkvilið Ólafsfjarðarbæjar sameinuðust árið 2007 undir merkjum Slökkviliðs Fjallabyggðar.