Exact Life Coaching

13/05/2026

Empathic Listening

07/05/2026

ពាក្យស្លោកពោលថា «សេចក្តីអត់ធ្មត់ជាគ្រូដ៏ចំណានរបស់មនុស្ស» គឺជាទស្សនវិជ្ជាជីវិតដ៏មានតម្លៃ ដែលឆ្លុះបញ្ចាំងពីសារៈសំខាន់នៃការទប់ចិត្ត និងការតស៊ូក្នុងគ្រប់កាលៈទេសៈ។ ការដែលយើងចាត់ទុក «សេចក្តីអត់ធ្មត់» ជា «គ្រូ» គឺដោយសារវាបានបង្រៀនយើងនូវមេរៀនជាច្រើនដែលសាលារៀនមិនអាចបង្រៀនបាន៖
១. បង្រៀនឱ្យស្គាល់ការរង់ចាំ និងកាលៈទេសៈ
ក្នុងលោកនេះ អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងសុទ្ធតែមានពេលវេលារបស់វា។ គ្រាប់ពូជមិនអាចក្លាយជាដើមឈើធំក្នុងរយៈពេលមួយយប់ឡើយ។ សេចក្តីអត់ធ្មត់បង្រៀនយើងឱ្យចេះ រង់ចាំផ្លែផ្កា ដោយក្ដីសង្ឃឹម និងមិនបោះបង់ពាក់កណ្តាលទី។
២. បង្រៀនឱ្យចេះគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ (បញ្ញាស្មារតី)
នៅពេលជួបបញ្ហា ឬពាក្យសម្ដីមិនគប្បី បើមនុស្សខ្វះអត់ធ្មត់ គេនឹងឆាប់ខឹង ហើយធ្វើការសម្រេចចិត្តខុស។ ប៉ុន្តែអ្នកដែលមានអត់ធ្មត់ខ្ពស់ គឺជាអ្នកដែលមាន ម្ចាស់ការលើខ្លួនឯង។ វាបង្រៀនយើងឱ្យចេះនៅស្ងៀមដើម្បីពិចារណា ជាជាងតបតដោយកំហឹង។
៣. បង្រៀនឱ្យស្គាល់តម្លៃនៃភាពជោគជ័យ
ជោគជ័យដែលបានមកដោយងាយ ច្រើនតែបាត់បង់ទៅវិញយ៉ាងងាយ។ ប៉ុន្តែជោគជ័យដែលសន្សំចេញពីការអត់ធ្មត់ ការព្យាយាម និងការតស៊ូឆ្លងកាត់ឧបសគ្គ គឺជាជោគជ័យដ៏រឹងមាំ និងមានន័យបំផុតសម្រាប់ជីវិត។
៤. បង្កើតនូវចរិតលក្ខណៈថ្លៃថ្នូរ
មនុស្សដែលអត់ធ្មត់ ជាមនុស្សដែលមានចិត្តធ្ងន់ និងទូលាយ។ គុណសម្បត្តិនេះធ្វើឱ្យយើងទទួលបានការគោរពពីអ្នកដទៃ និងអាចរស់នៅក្នុងសង្គមដោយមានសុភមង្គល ព្រោះយើងចេះអត់ឱន និងយល់យោគ។
សេចក្តីសន្និដ្ឋាន៖ បើគ្មានសេចក្តីអត់ធ្មត់ មនុស្សនឹងក្លាយជាទាសករនៃអារម្មណ៍ឆេវឆាវរបស់ខ្លួនឯង។ ដូច្នេះ ចូររៀនអត់ធ្មត់ក្នុងគ្រាលំបាក ដើម្បីសម្លឹងមើលឃើញឱកាស និងភាពរុងរឿងនៅថ្ងៃអនាគត។ ដូចពាក្យចាស់ពោលថា «អត់ធ្មត់មានជាតិល្វីងជូរចត់ ប៉ុន្តែផ្លែផ្ការបស់វាមានរសជាតិផ្អែមល្ហែម»។

14/04/2026

09/02/2026

Celebrating my 7th year on Facebook. Thank you for your continuing support. I could never have made it without you. 🙏🤗🎉

16/09/2025

សូមចូលរួមអនុវត្តទម្លាប់ទាំង ៧ នេះ រយៈពេល៧ថ្ងៃ ៧សប្តាហ៍ជាប់ៗគ្នា

24/08/2025

ស្តាប់រឿងនិទានកម្សាន្តសម្រាប់ថ្ងៃអាទិត្យ

រឿងនិទានឆ្មានិងកណ្តុរ
មានពេលមួយ មានកណ្តុរមួយក្រុមធំរស់នៅក្នុងផ្ទះដ៏ធំមួយ។ ពួកវារីករាយនឹងជីវិតរបស់ពួកវាណាស់ ព្រោះពួកវាអាចស៊ីអាហារដែលមាននៅលើតុ ធ្លាក់ពីតុ និងនៅក្នុងកន្ត្រកដាក់អាហារ។ ប៉ុន្តែ ភាពរីករាយរបស់ពួកវាបានបញ្ចប់នៅពេលដែលម្ចាស់ផ្ទះបាននាំយកឆ្មាមួយក្បាលមក។
ឆ្មានេះមានល្បិចកលនិងរហ័សរហួន ហើយវាតែងតែរត់ដេញចាប់កណ្តុរ។ កណ្តុរទាំងនោះភ័យខ្លាចណាស់ ហើយពួកវាសម្រេចចិត្តជួបជុំគ្នាដើម្បីរកដំណោះស្រាយ។ កណ្តុរចាស់ៗបានអង្គុយនៅលើដី ហើយពិភាក្សាគ្នាអំពីបញ្ហាដ៏ធំនេះ។ កណ្តុរវ័យក្មេងមួយបានលើកដៃឡើង ហើយបាននិយាយថា “ខ្ញុំមានគំនិតមួយ! យើងគួរតែចងកណ្តឹងនៅករបស់ឆ្មា។ ពេលណាឆ្មាមកជិត កណ្តឹងនឹងលាន់ឡើង ហើយយើងអាចរត់គេចបាន។”
គ្រប់គ្នាក្នុងចំណោមពួកវាបានយល់ស្របនឹងគំនិតនេះ ហើយបានស្រែកថា “ល្អណាស់! នេះជាគំនិតដ៏អស្ចារ្យ!”
ប៉ុន្តែ មានកណ្តុរចាស់មួយក្បាលបានក្រោកឈរឡើង ហើយបាននិយាយថា “គំនិតនេះល្អណាស់ ប៉ុន្តែ តើអ្នកណាជាអ្នកចងកណ្តឹងនៅករបស់ឆ្មា?”
គ្រប់គ្នាបន្ទាប់មកបានស្ងាត់ស្ងៀម។ គ្មាននរណាម្នាក់ហ៊ានធ្វើវាទេ ហើយកណ្តុរទាំងនោះបានត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់ពួកវាវិញដោយគ្មានដំណោះស្រាយ។ ពួកវាបានដឹងថា ការនិយាយគឺងាយស្រួលជាងការអនុវត្ត។