17/06/2026
ពេលបងក្បត់អូន បងនឹងមើលឃើញថា អូនគឺជាបន្ទុក ជាសម្ពាយដែលឥតបានការ កូនជាមេរំខាន គ្រួសារយើងជាឧបសគ្គសម្រាប់បង ក្នុងការដើរទៅរកអនាគតដ៏ល្អរបស់បង។ គ្រួសារដ៏រខេករខាកមួយនេះ ធ្វើឱ្យបងអាប់មុខមាត់ ខ្មាសគេ មិនមានសេរីភាពក្នុងការដើរហើរ អួតបង្ហាញពីជីវិតស៊ីវិល័យរបស់បងឡើយ។ គ្រួសារមួយនោះជារនាំងមិនឱ្យបងចេញទៅរកសង្គមស៊ីវីល័យដែលបងសមនឹងទទួលបាន។
កាលនោះអូនមិនដឹងសោះ ថាការលះបង់សង្គមស៊ីវិល័យរបស់អូនដើម្បីគ្រួសាររបស់យើងបានក្លាយជាបន្ទុក ជាសម្ពាយគួរឱ្យបងស្អប់ខ្ពើមក្នុងថ្ងៃនេះ។ កន្លងមកបងធ្លាប់តែអរគុណចំពោះការលះបង់ អូនលង់់ដល់តែភ្លេចថាពេលដែលខ្លួនបាត់ស្រមោលនៃភាពខ្ពង់ខ្ពស់ដែលសាងដោយដៃឯង ក៏ស្រាប់តែត្រូវបងមើលងាយនិងក្បត់បែបនេះ។
បងក្បត់ហើយ... ចិត្តបងទៅបាត់ហើយ.. គ្រួសារមួយនេះនៅសល់តែស្នាមញញឹមក្លែងក្លាយ។ កូនយើងសួរថា បងទៅណា? អូនថា បងទៅរហូតហើយ។ កូនថា នឹកបង ចង់ឱ្យគ្រប់យ៉ាងដូចពីមុន.. អូនប្រាប់កូនថា កូនអើយ! កុំធ្វើខុសណា ព្រោះកំហុសខ្លះលុបលាងមិនបានទេ។ ផ្លូវខ្លះបើហ៊ានដើរវង្វេងហើយ មួយជីវិតគឺបកក្រោយមិនបាន។
ពេលដែលបងក្បត់អូន ពេលដែលបងចោលកូននិងគ្រួសារ គឺពេលដែលទំព័រជីវិតថ្មីរបស់យើងនិងកូនត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរ។ ទំព័រថ្មីរបស់បង បងទទួលខុសត្រូវខ្លួនឯងចុះ អូនមិនបាននៅមើលថែទៀតឡើយ។ បងចំពោះពួកយើងនឹងជាមេរៀនជីវិត ដែលពួកយើងនឹងមិនធ្វើខុសដូចបងឡើយ។ រីឯទំព័រថ្មីរបស់អូននិងកូន ក៏លែងជាសម្ពាយឥតបានការរបស់បងទៀតហើយ។ អូនត្រឡប់មកជាអូនដែលបងធ្លាប់លួចស្រលាញ់ និងតាមចង់បានពីមុន។ ខុសតែថា ចិត្តអូនពេលនេះមិនសម្រាប់ស្រលាញ់បងទៀតឡើយ។ យើងជាអ្នកដទៃហើយ...។
#ពេលដែលបងក្បត់
#អត្ថបទអ្នកនិពន្ធរតនា
