22/02/2026
ខ្ញុំអត់វិភាគទ្រខាងណានោះទេ ហើយមិនជាតិនិយមលើសច្ចភាពប្រាកដនិយមដែរដូច្នេះ
ខ្ញុំសូមគិតមួយជ្រុងទៀតខុសៗពីអត្ថបទក្នុង THE DIPLOMAT នយោបាយផ្ទៃក្នុងថៃ និងយុទ្ធសាស្ត្ររបស់ភ្នំពេញ មានទំនាក់ទំនងគ្នាយ៉ាងស្អិតរមួត លើសពីអ្វីដែលមនុស្សទូទៅបានគិតទៅទៀត
ល្បែងអំណាចពីរជាន់ និងប្រសព្វនៃផលប្រយោជន៍រវាងភ្នំពេញថាក់សុីន និងក្រុមអភិរក្សនិយមថៃ រចនាសម្ព័ន្ធអំណាច និង យុទ្ធសាស្ត្រនយោបាយ
ល្បែងពីរជាន់ កាលបើគោលដៅជួបគ្នា តែមូលហេតុខុសគ្នា
មូលដ្ឋានគឺ របបក្រុងភ្នំពេញមានបំណងចង់កាត់ផ្តាច់ឥទ្ធិពលត្រកូលថាក់ស៊ីន ប៉ុន្តែជាលទ្ធផល បែរជាត្រូវបានក្រុមអភិរក្សនិយមថៃ ខ្ចីដៃ ដើម្បីវាយកម្ទេចរបបថាក់ស៊ីនទៅវិញ។
បើពិនិត្យតាមទ្រឹស្តី Machiavellian ល្បែងនេះមានតួអង្គស្នូលចំនួន ៣
1)បណ្តាញថាក់ស៊ីន (Shinawatra Network)
2) ក្រុមអភិរក្សនិយមថៃ (យោធា + រចនាសម្ព័ន្ធអំណាចចាស់)
3)របបក្រុងភ្នំពេញ
ហេតុអ្វីបានជាភ្នំពេញចង់កាត់ផ្តាច់ថាក់ស៊ីន?
ក្នុងដំណាក់កាលមួយ ទំនាក់ទំនងថៃ-កម្ពុជា មិនបានដើរតាមយន្តការរដ្ឋទាំងស្រុងនោះទេ ប៉ុន្តែត្រូវបានបញ្ជាតាមរយៈ "ទំនាក់ទំនងបុគ្គល"។ យុទ្ធសាស្ត្រទាក់មូសក្នុងភាពងងឹត និងប្រតិបត្តិការ Reset តុល្យភាពអំណាច
ទម្រង់នៃទំនាក់ទំនងដែលផ្អែកលើ ក្របខណ្ឌបុគ្គលនិយមបានក្លាយជាដាវពីរមុខសម្រាប់ក្រុងភ្នំពេញ។ នៅពេលដែលដៃគូយុទ្ធសាស្ត្រ (ថាក់ស៊ីន) កំពុងក្តោបក្តាប់អំណាច ភ្នំពេញហាក់ស្ថិតក្នុងស្ថានភាពប្រឈមនឹងហានិភ័យខ្ពស់ ប្រសិនបើមិនមាន ផែនការបម្រុងដើម្បីរក្សាឧត្តមភាពរបស់ខ្លួន។
ក្នុងកាលៈទេសៈដែលភាពតានតឹងតាមព្រំដែនឡើងដល់ចំណុចពុះកញ្ជ្រោល វាបានក្លាយជា "នុយយុទ្ធសាស្ត្រ" ដ៏មានប្រសិទ្ធភាព ដែលបង្ខំឱ្យលោកស្រី ផែថងថាន ត្រូវចេញមុខមកដោះស្រាយតាមរយៈការទាក់ទងដោយផ្ទាល់មកកាន់ភ្នំពេញ។ ប៉ុន្តែ អ្វីដែលថៃចាត់ទុកថាជា "ការចរចាសម្ងាត់" បែរជាត្រូវបានភ្នំពេញប្រែក្លាយទៅជា "ភស្តុតាងនយោបាយ" តាមរយៈការថតទុកនូវរាល់កិច្ចសន្ទនាទាំងនោះ។
ការសម្រេចចិត្ត បញ្ចេញអាវុធសំឡេង នាពេលនោៈមិនមែនជាការភ្លាត់ស្នៀតបច្ចេកទេសឡើយ ប៉ុន្តែវាគឺជាការអនុវត្តយុទ្ធសាស្ត្រ Reset ទំនាក់ទំនងទ្វេភាគីដ៏សាហាវបំផុត ដើម្បី
ប្រកាសអធិបតេយ្យភាពយុទ្ធសាស្ត្រ បង្ហាញឱ្យពិភពលោក និងអ្នកនយោបាយថៃឃើញថា ភ្នំពេញមិនមែនជា "កូនអុក" ឬស្ថិតក្រោមឥទ្ធិពលបុគ្គលណាម្នាក់នោះទេ។
ដណ្តើមម្ចាស់ការលើតុចរចា បង្វែរពីទំនាក់ទំនងដែលត្រូវ "ជំពាក់គុណបុគ្គល" មកជាទំនាក់ទំនងដែល "គ្រប់គ្រងដោយកម្លាំងឥទ្ធិពល" វិញ។
នេះគឺជាការបោះជំហានដ៏គ្រោះថ្នាក់មួយ ដែលភ្នំពេញសុខចិត្តយកទំនាក់ទំនងផ្ទាល់ខ្លួនទៅដោះដូរជាមួយ "ឧត្តមភាពនៃភាពជាម្ចាស់ការ" ដើម្បីកុំឱ្យជោគវាសនានយោបាយរបស់ខ្លួនត្រូវចងភ្ជាប់ជាមួយអនាគតដ៏ស្រពេចស្រពិលនៃត្រកូលថាក់ស៊ីនតទៅទៀត។
ជំនួសឱ្យការធ្វើឱ្យថាក់ស៊ីនទន់ខ្សោយតែម្នាក់ឯង ព្រឹត្តិការណ៍នេះបែរជាដុតកម្តៅ ចរន្តជាតិនិយម ឱ្យពុះកញ្ជ្រោលឡើង។ ក្រុមអភិរក្សនិយមថៃដែលរង់ចាំឱកាសស្រាប់ ក៏បានក្តាប់យក Narrative យុទ្ធសាស្ត្រភ្លាមៗថា
រដ្ឋាភិបាលមានភាពទន់ជ្រាយចំពោះបរទេស។
មានការរិះគន់លើកងទ័ពជាតិខ្លួនឯង។
កិត្តិយសជាតិត្រូវបានរំលោភបំពាន។
ក្នុងសមរភូមិនយោបាយ អ្នកណាគ្រប់គ្រងសាច់រឿង អ្នកនោះជាអ្នកបញ្ជាចង្វាក់នៃហ្គេម។ ត្រង់ចំណុចនេះ ភ្នំពេញជាអ្នក បើកឆាកបញ្ជេញសម្លេងប៉ុន្តែអភិរក្សនិយមថៃជាអ្នក ប្រមូលផល។
ការខ្ចីដៃគ្នាដោយមិនចាំបាច់មានការសន្យា
ក្នុងសិល្បៈនៃអំណាចកម្រិតរដ្ឋ ជារឿយៗមិនចាំបាច់មាន កិច្ចព្រមព្រៀងសម្ងាត់ នោះទេ។ គ្រាន់តែ ប្រសព្វនៃផលប្រយោជន៍ គឺគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់កិច្ចសហប្រតិបត្តិការ
ភ្នំពេញចង់កាត់ផ្តាច់ភាពពឹងផ្អែក Dependency លើថាក់ស៊ីន។
ក្រុមអភិរក្សនិយមចង់ផ្តួលរំលំរបបថាក់ស៊ីន។
នេះគឺជា ល្បែងផលប្រយោជន៍ជាន់គ្នាOverlapping Interestsដែលមានប្រសិទ្ធភាពជាងការសមគំនិតដោយផ្ទាល់ទៅទៀត។
ក្រោយពេលទទួលបានប្រៀបនយោបាយ ក្រុមអភិរក្សនិយមមិនបានដើរតាមបន្ទាត់នយោបាយរបស់ភ្នំពេញឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេបានប្រើប្រាស់ជាតិនិយមជ្រុលដើម្បីពង្រឹងជំហររឹងត្អឹង បង្កឱ្យព្រំដែនមានភាពតានតឹងខ្លាំងជាងមុន។ ភ្នំពេញបានដើរក្រឡាអុកមួយជំហាន ប៉ុន្តែក្រឡានោះត្រូវបានគូប្រជែងយកទៅពង្រីកវិសាលភាព លើសពីអ្វីដែលភ្នំពេញបានប៉ាន់ស្មានទុក។ នេះគឺជាហានិភ័យនៃ "អាវុធព័ត៌មាន" Information Weapon។
តើនរណាជាអ្នកឈ្នះពិតប្រាកដ?
រយៈពេលខ្លីក្រុមអភិរក្សនិយមថៃឈ្នះក្នុងសមរភូមិបោះឆ្នោត និងក្តាប់អំណាចរដ្ឋ។
រយៈពេលវែងភ្នំពេញទទួលបាន Leverage (អំណាចតតាំង) ថ្មី ព្រោះរចនាសម្ព័ន្ធអំណាចថៃវិលទៅរកតុល្យភាពដើម ដែលយោធាមានតួនាទីខ្ពស់ ដែលវាងាយស្រួលសម្រាប់ភ្នំពេញក្នុងការទស្សន៍ទាយជាងមុន។
បណ្តាញថាក់ស៊ីន បាត់បង់ទាំងរូបភាពវិជ្ជមាន និងលំហនៃរង្វង់ចរចាអំណាច។
សំណួរយុទ្ធសាស្ត្របន្តប្រសិនបើក្រុមអភិរក្សនិយមថៃបន្តកាន់អំណាចរយៈពេល ១០ ឆ្នាំទៀត តើភ្នំពេញនឹងសម្របខ្លួនយ៉ាងដូចម្តេច? តើនឹងបន្តប្រើធម៌ក្តៅ ឬក៏ត្រូវធ្វើការ Reset ម្តងទៀត
ក្នុងក្រមសីលធម៌នៃអំណាច គ្មានមិត្តភាពអមត ហើយក៏គ្មានសត្រូវដែលមិនអាចចរចាបានដែរ មានតែ "ផលប្រយោជន៍" ប៉ុណ្ណោះដែលជាម្ចាស់លើវាសនានយោបាយ។ ព្រឹត្តិការណ៍លេចធ្លាយខ្សែអាត់សំឡេង ដែលនាំទៅរកការរង្គោះរង្គើនៃរបបថាក់ស៊ីន មិនមែនជារឿងចៃដន្យឡើយ ប៉ុន្តែវាគឺជា "ល្បែងអុកបោកក្ដារ" ដែលក្រុមអភិរក្សនិយមថៃ បានប្រើប្រាស់យ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាពបំផុត។
យុទ្ធសាស្ត្រ "ខ្ចីដៃភ្នំពេញ" ដើម្បីដកបន្លាត្រកូលថាក់ស៊ីន
ក្រុមអភិរក្សនិយមថៃ (យោធា និងបណ្តាញអំណាចចាស់) បានមើលឃើញយ៉ាងច្បាស់នូវ ចំណុចស្លាប់ របស់ថាក់ស៊ីន គឺទំនាក់ទំនងដ៏ស្អិតរមួតជាមួយភ្នំពេញ។ នៅពេលភ្នំពេញសម្រេចចិត្ត "កាត់កន្ទុយ" ថាក់ស៊ីនតាមរយៈការបញ្ចេញខ្សែអាត់សំឡេង ដើម្បីបង្ហាញពីឯករាជ្យភាពយុទ្ធសាស្ត្ររបស់ខ្លួន ក្រុមអភិរក្សនិយមថៃមិនបង្អង់យូរឡើយ។ ពួកគេបាន យោងតាមទឹកហូរ បន្ថែមល្បឿនទូក" ដោយប្រើប្រាស់ព័ត៌មាននោះ មកធ្វើជាអាវុធប្រហារសម្លាប់ភាពស្របច្បាប់របស់រដ្ឋាភិបាលស៊ីនីវ៉ាត្រាភ្លាមៗ។
វាយកម្ទេចមិត្ត បំបាក់ធ្មេញសត្រូវការវាយបកទៅលើភ្នំពេញវិញយ៉ាងដំណំ
អ្វីដែលគួរឱ្យស្ញប់ស្ញែងក្នុងល្បែងនេះ គឺបន្ទាប់ពីក្រុមអភិរក្សនិយមថៃទទួលបានជោគជ័យក្នុងការផ្តួលរំលំឥទ្ធិពលថាក់ស៊ីនហើយ ពួកគេមិនត្រឹមតែមិន "ជំពាក់គុណ" ភ្នំពេញនោះទេ ប៉ុន្តែបែរជាប្រើប្រាស់ កម្លាំងបុកត្រឡប់Blowback វាយបកទៅលើភ្នំពេញវិញយ៉ាងចាស់ដៃ
ការប្រើជាតិនិយមជាខែលក្រុមអភិរក្សនិយមបានដុតកម្តៅអារម្មណ៍ជាតិនិយមឱ្យពុះកញ្ជ្រោល ប្រឆាំងនឹងការជ្រៀតជ្រែកពីខាងក្រៅ ដែលធ្វើឱ្យភ្នំពេញធ្លាក់ចូលក្នុង "អន្ទាក់នៃការតតាំង" ដោយជៀសមិនរួច។
ការបិទផ្លូវចរចាបែបបុគ្គល ដោយការកម្ទេចបណ្តាញថាក់ស៊ីន ក្រុមអភិរក្សនិយមបានបង្ខំឱ្យភ្នំពេញត្រូវមកចរចាតាម "ច្រកផ្លូវការ" ដែលគ្រប់គ្រងដោយយោធា និងក្រសួងការបរទេសតែមួយគត់។ នេះគឺជាការ "បំបាក់ឥទ្ធិពលចរចា" របស់ភ្នំពេញឱ្យមកស្ថិតក្រោមសម្ពាធនៃរចនាសម្ព័ន្ធអំណាចចាស់របស់ថៃវិញ។
នយោបាយ អន្ទាក់ពីរជាន់
ភ្នំពេញប្រហែលជាគិតថា ការកម្ទេចថាក់ស៊ីននឹងធ្វើឱ្យខ្លួនមានអំណាចតតាំង (Leverage) ខ្ពស់ជាងមុនជាមួយរដ្ឋាភិបាលថ្មី។ ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេបែរជាធ្លាក់ចូលក្នុង អន្ទាក់ពីរជាន់របស់ក្រុមអភិរក្សនិយមថៃ
ជាន់ទី១ ប្រើដៃភ្នំពេញឱ្យកម្ទេចថាក់ស៊ីន (សត្រូវផ្ទៃក្នុង)។
ជាន់ទី២ ប្រើសកម្មភាពរបស់ភ្នំពេញ ជាលេសដើម្បីបង្កើនកម្លាំងយោធា និងពង្រឹងខ្សែត្រៀមព្រំដែន (សត្រូវខាងក្រៅ) ដើម្បីពង្រឹងភាពស្របច្បាប់នៃរបបយោធានិយម។
នាក់ឈ្នះដែលឈរលើគំនរបាក់បែក
ក្នុងសមរភូមិនេះ ក្រុមអភិរក្សនិយមថៃបានបង្ហាញនូវភាពចាស់ទុំខាងយុទ្ធសាស្ត្រដ៏គួរឱ្យខ្លាច។ ពួកគេមិនត្រឹមតែអាច "ខ្ចីដៃសត្រូវ មកកម្ទេចមិត្តដែលក្បត់" ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងអាច "វាយបកបំបាក់ស្មារតីសត្រូវ" ដែលខ្លួនទើបតែខ្ចីដៃនោះទៀតផង។
ភ្នំពេញប្រហែលជាត្រូវរៀនមេរៀនដ៏ជូរចត់មួយថា ក្នុងល្បែងអំណាចជាមួយអ្នកនយោបាយកញ្ជ្រោង ការជួយសត្រូវរបស់សត្រូវ ជួនកាលគឺជាការផ្តល់ដាវឱ្យគេមកចាក់ខ្លួនឯងទៅវិញទេ"។
ភាពស្មុគស្មាញជាងអ្វីដែលយើងបានឃើញ។ អ្វីដែលកើតឡើងតាមរយៈ "ខ្សែអាត់សំឡេងដែលបានលេចធ្លាយ" មិនមែនគ្រាន់តែជាការភ្លាត់ស្នៀតរបស់មេដឹកនាំថៃនោះទេ ប៉ុន្តែវាអាចជា "ចលនាយុទ្ធសាស្ត្រ" ចេញពីភាគីរាជធានីភ្នំពេញ។
