Mey-Mumy Baby-Clothes

06/05/2026

#ភ្លើងកម្ដៅបេះដូង

ភាគទី:១៤

អ៊ូយីង នាងឈរក្ដាប់ដៃស្រែកកំហកដាក់គេខ្លាំងៗ ទាំងរឹកពារខឹងសម្បារគេខ្លាំងណាស់ដែលមុខក្រាស់និយាយពាក្យអស់នេះចេញមក ធ្វើឲ្យនាងជ្រេញរឹក គេខ្លាំង នឹងស្អប់ខ្ពើមចង់ក្អួតចេញមកខាងក្រៅទៅហើយ។

នាយកម្លោះដើរ មកឪនសម្លឹងមើលមុខអ៊ូយីង ធ្វើឲ្យច្រមុះគេស្ទើរប៉ះទល់គ្នានឹងច្រមុះរបស់នាង តែក៏ត្រូវអ៊ូយីងនាងលើកដៃច្រានខ្លួនរបស់គេចេញ។

នាងលើកដៃរុញច្រានទ្រូងគេ ធ្វើឲ្យគេត្រូវថយខ្លួនរំកិលទៅក្រោយបន្តិច។

គេតបមកនាងវិញ ទាំងមិនព្រមចាញ់។

អ៊ូយីងនាង គាំងពាក្យសម្ដីនិយាយមិនចេញនាងមិនដឹងថាគួររកពាក្យជេរគេបែបម៉េចឲ្យសមទេ ព្រោះមនុស្សដូចជាគេទោះបីនាងខំប្រឹងស្រែកជេរចង់បែកមេឃ យ៉ាងណាក៏គេមិនចេះឈឺខួរដែរ។



អ៊ូយីង នាងរឹតតែស្លេកបបូរមាត់ ពេលដែលដឹងថារឿងនាងហើយនឹងគេបានបែកការលឺទៅដល់ ត្រចៀកបា៉ម៉ាក់នាងហើយ គិតទៅអាក្មេងចោលម្សៀតតុងអ៊ូឈុននេះ ពិតជាតាមខាំជីវិតនាងមិនព្រមលែងមែន។

អ៊ូឈុន គេនិយាយចប់ក៏ដើរចូលមក ទាំងលើកដៃឡើងមូរដៃអាវរបស់គេបញ្ចេញនៅនាឡិកាម៉ាកល្បីប្រែន មានតម្លៃថ្លៃអស់ស្ទះ ចំណែកអ៊ូយីងឃើញរឹកពារគេធ្វើបែបនេះនាងក្រមុំចាប់ផ្ដើមភ័យខ្លាច ហើយបម្រុងចង់រត់គេចខ្លួនចេញតែត្រូវអ៊ូឈុនដៃរហ័ស ឆាប់ចាប់កញ្ឆក់កដៃនាងទាន់ពេល រួចចាប់បង្វែររាងកាយនាង លើកលីខ្លួននាងឡើងដាក់លើស្មាររបស់គេ សំដៅរកឡានមួយដែលចតទុកនៅលើចិញ្ចើមផ្លូវ ឬឯវា៉លីរបស់អ៊ូយីងត្រូវបានកូនចៅអ៊ូឈុនយួរទៅដាក់ ក្នុងគូទឡានមួយផ្សេងទៀតក្បែរនោះ អ៊ូយីងឃើញថាសភាពការមិនស្រួល មិនរួចខ្លួនបាននាងក្រមុំក៏ចាប់ផ្ដើមស្រែកឡូឡារឲ្យអ្នកនៅក្បែរនោះជួយនាង ដោយចោទថានាងកំពុងត្រូវគេចាប់ជំរិត។



ផឹប..../

អ៊ូឈុន មិនព្រមឈប់ហើយក៏មិនស្ដាប់ គេគិតតែខំលីខ្លួនប្រាណនាងដាក់លើស្មារ ដើរសំដៅទៅរកឡានដោយមិនខ្វល់ពីការរើបម្រះ ជេរប្រទេច នឹងគក់ច្របាច់ខ្នងរបស់គេដែលត្រូវអ៊ូយីងនាងទះតប់មិនប្រណីដៃនោះទេ។

សម្លេងរបស់នាងស្រែកបានផលមែន ធ្វើឲ្យអ្នកនៅក្បែរនោះចាប់ផ្ដើមនាំគ្នា ងាកមុខសម្លឹងមើលមកនាងដែលត្រូវអ៊ូឈុន កំពុងលីដាក់លើស្មារ ព្រោងព្រាត់។

និយាយចប់ អ៊ូឈុនក៏លើកដៃរបស់គេម្ខាងមកទះកំប៉ះគូទនាងពីខាងក្រោយផាច់ៗ ពេញទំហឹងមុននឹងងាកមុខមកសុីញូ ភ្នែកឲ្យកូនចៅរបស់គេចាត់ការតាមក្រោយ កុំឲ្យគ្រប់គ្នាយល់ច្រលំផ្ដេសផ្ដាស់តាមការ ស្រែកកុហកភូតភររបស់អ៊ូយីងមុននេះ ហើយគ្រប់យ៉ាងក៏ត្រូវបានកូនចៅអ៊ូឈុនចាត់ការរួចរាល់ នឹងគ្មានអ្នកណាម្នាក់ចាប់អារម្មណ៍នឹងសម្លេងស្រែករបស់អ៊ូយីងទៀតទេ។

ផ្លាច់.....ៗ

នាងស្រែកសួរគេទាំងមានអារម្មណ៍ថាឈឺចាប់ ក្មេងនេះកាន់តែប្រហើនពេកហើយគេមានសិទ្ធស្អីបានជាមក ទះគូទនាងបែបនេះ។



អ៊ូយីង នាងលែងហ៊ានស្រែកទើបបានត្រឹមតែយំអណ្ដឺតអណ្ដក់ នៅលើស្មារគេរហូតទាល់តែអ៊ូឈុនលីនាងដើរមកដល់ឡាន រួចបើកទ្វារខាងមុខចាប់ខ្លួននាងញុកចូលក្នុងឡានរបស់គេប្លុក មុននឹងទាញទ្វារឡានបិទវិញយ៉ាងលឿន មិនអាចឲ្យអ៊ូយីងនាងចុះរត់គេចទាន់ឡើយ។

ក្រឹប...../

ចូលដល់ក្នុងឡានអ៊ូយីង នាងនៅតែរឹងទទឹង ស្រែកឡូឡាដាក់គេនឹងមិនព្រមឈប់ តែអ៊ូឈុនធ្វើមិនលឺគេបញ្ឆេះឡាន រួចបើកចេញទៅបោះពួយយ៉ាងលឿន។

គេបើកឡានបណ្ដើរ នឹងងាកមុខមកឈ្លោះប្រកែកប្រណាំងជាមួយនាងបណ្ដើរ។

05/05/2026

ភាគទី59+60
#រឿងក្រសោបស្នេហ៍លោកអ៊ុំ

«ដឹងហើយ»ឡៃឡាឈប់ខ្វល់ជាមួយគេ ងាកមករើសគ្រឿងពេជ្យទុកពាក់យប់នេះ តែជើងនាងគៀបដៃគេជាប់មិនអោយរើរួច។

1ម៉ោងក្រោយ

តុកៗ...តុកសម្លេងគោះទ្វារ

«ចូលមក»អ្នកខាងក្នុងអនុញ្ញាតទើបអ្នកខាងក្រៅហ៊ានរុញទ្វារចូលមក។ ឡៃឡាដែលកំពុងប្រលែងលេងមួយគេលើសាឡុងក៏បែទៅមើលរួចក៏អង្គុត្រង់ខ្លួនវិញ។

«នេះជារ៉ូបដែលលោកប្រុសកម្មង់អោយកាត់បាទ»ដេវីត អោនបន្តិចទើបនិយាយព្រមទាំងលើកប្រអប់រ៉ូបអោយគេមើល។លីអូ យកវាមកលាតមើលឃើញថាត្រូវចិត្តហើយទើបបត់ទុកវិញ។
«ទុកនៅលើតុហើយចេញទៅ»ដេវីត យកប្រអប់ដែលមានរ៉ូបនៅក្នុងនោះទៅទូកយ៉ាងថ្នមដៃបំផុត។ រ៉ូបនេះលីអូ ជាអ្នកគូសនឹងច្នៃម៉ូតដោយផ្ទាល់ ហើយទើបបញ្ជារគេអោយរកជាងកាត់ដេរដែលជំនាញបំផុតមក កាត់វាឡើងអោយដូចទៅនឹងអ្វីដែលគេច្នៃ។ រ៉ូបនេះគឺសម្រាប់ឡៃឡាពាក់ចូលរួមកម្មវីធីក្នុងនាមជាដៃគូរបស់គេ។

«លោកពូដេវីតគាត់ដឹងរឿងយើងដែលទេ»ពេលដេវីតចេញទៅបាត់ទើបឡៃឡា ងាកមកសួរអ្នកខ្លះ។ នាងចេះតែខ្លាចមានអ្នកដឹង ហើយយកទៅប្រាប់លោកតានឹងលោកប៉ានាង បើបែបនោះមែនមិនដឹងថាពួកគាត់នឹងគិតយ៉ាងម៉េចទេ។

«យើងក៏មិនដឹងដែរ»គេមិនមែនវាផងគេម៉េចដឹង?

«អូនខ្លាចមានអ្នកណាដឹងរឿងពួកយើងណាស់»ឡៃឡានិយាយទាំងលំបាកចិត្ត បង្ហាញអោយឃើញច្បាស់។

«ខ្លាចអី?»មានអីត្រូវខ្លាច?

«អូនខ្លាចអូនខ្មាស់»នាងនិយាយកាពិត តែក៏ធ្វើអោយអ្នកស្តាប់ឆេះឆួល

«ខ្មាស់រឿងស្អី?»គេសួរទាំងមិនពេញចិត្ត នាងខ្លាចគេយល់ តែហេតុអីត្រូវខ្មាស់គេដែរ?

«ពួកយើងជាអ៊ុំក្មួយគេងជាមួយគ្នា ធ្វើរឿងនោះជាមួយគ្នា អ៊ុំគិតថាសមដែេទេ?»

«សមណាស់»

«អូនមិនចង់និយាយជាមួយអ៊ុំទៀតទេ»និយាយមិនចូលគ្នាខ្ជិលចង់និយាយជាមួយទៀត។

«ឯងមិនចង់តែកូនប្រុសយើងចង់ហើយ»គេនិយាយស្អីមិនដឹងមើលចុះ។

«អត់ទេអូនមិនព្រមទេ»លើកនេះឡៃឡាប្រកែកដាច់ខាតជាមួយគេ

«សន្យារហើយថាយប់នេះអោយយើងនៅក្នុងខ្លួនឯងទល់ភ្លឺ»ពេលនេះមិនអោយអត់ទៅ តែកុំភ្លេចសន្យាយប់នេះ។

«ឆ្គួត អ្នកណាសន្យា?»នាងមិនបានសន្យាផង

«ឯង»

«អូនមិនបានសន្យាទេ»នាងប្រកែក ព្រមទាំងងើបចេញអីគេ

«ទៅណា»គេសួរ

«ទៅបន្ទប់ទឹក ចង់ទៅតាមដែលមែនទេ?»នាងនិយាយបញ្ជូសគេ

«ចង់»គេមិនចាញ់តបហើយក៏ងើបធ្វើជាដើរតាម

«រោគចិត្ត»ឡៃឡាងាកមកថាអោយគេហើយក៏រត់ទៅបន្ទប់ទឹកបាត់ នាងបិទទ្វារជិតខ្លាចគេចូលមកតាមមែន។ មនុស្សចាស់អីរោគចិត្តបែបនេះ ។

លីអូ អស់សំណើចដាក់ខ្លួនអង្គុយលើសាឡុងវិញព្រមទាំងទាញអាយផេត មកអូសមើលកាងារ ឈប់តាមញោះក្មេង​តូចពូកែខឹងទៀត។

ម៉ោង8យប់

«រួចហើយនៅ»អ្នកខ្លះដើរចូលមករកក្មួយដែលកំពុងតែងខ្លួនក្នុងបន្ទប់ព្រមទាំងសួរ ព្រោះនៅសល់30នាទីទៀតត្រូវឡើងឆាកបើកក្បាលកម្មវីធីហើយ ភ្ញៀវក៏មកចូលរួមបណ្តើរៗហើយ តែចំណែកក្មួយម្ចាស់កម្មវីធីវិញកំពុងនៅបន្ទប់តែងខ្លួននៅឡើយ។

«រួចហើយចា៎»អ្នកដែលជួលអោយមកជួយរៀបចំខ្លួនអោយឡៃឡានិយាយ។

«បើរួចហើយនាំគ្នាចេញទៅ»គេដេញពួកអ្នកដែលមកជួយរៀបចំខ្លួនអោយឡៃឡាចេញ។ មុននាងដើរទៅឈរពីក្រោយក្មេងខូចដែលនេះ បានប្តូររូបនាងពីក្មេងខូចទៅជាទេពធីហើយ។

«អូនស្អាតទេ»ឡៃឡាមើលខ្លួនឯងក្នុងកញ្ចក់ព្រមទាំងសួរគេ។

«....»គេមិនតបសម្លេងមើលទេពធីតារបស់នាងក្នុងកញ្ចក់ មុននឹងអោនទៅថើបសៀតផ្កានាងថ្នមៗ។ នាងស្អាតណាស់ស្អាតបំផុតសម្រាប់គេ មិនថាពេលនាងតែងខ្លួនបែបណាក៏ដោយ។

«ហេតុអីមិនឆ្លើយ?»ឡៃឡាងាកមករកអ្នកខ្លះដែលមិនឆ្លើយសំណួរនាង។

«គឺដូចរាល់ថ្ងៃ»ស្អាតរាល់ថ្ងៃ នេះជាអ្វីដែលគេចង់មានន័យ។

«តែអូនមានអារម្មណ៍ថាថ្ងៃនេះអូនស្អាតណាស់ សាកសមជាដៃគូររបស់អ៊ុំ»ឡៃឡាសរសើរខ្លួនឯងនៅមុខគេ។ រាល់ថ្ងៃនាងដូចកូនក្មេងមើលយ៉ាងម៉េចក៏មិនសមនឹងគាត់ដែល តែយប់នេះនាងមើលទៅស្រស់ស្អាតសុភាពថ្លៃថ្នូនឹងចាស់ទុំ មើលទៅសមនឹងគាត់បំផុត។

«មោះយើងពាក់ស្បែកជើងកែងអោយ»គេខ្ជិលស្តាប់ក្មេង ដែលកំពុងជឿជាក់និយាយ ទើបដើរទៅយកស្បែកជើងមកពាក់អោយនាង។ គេលត់ជង្គង់ម្ខាងនឹងការ៉ូ រួចក៏ចាប់ជើងនាងថ្នមៗ។

ជុប៎...មុននឹងពាក់គេត្រូវថើបប្រអប់ជើងនាងមួយខ្សឺតសិន។

«ម...មិចក៏អ៊ុំថើបជើងអូនចឹង»ឡៃឡាសួរទាំងមិនចង់ជឿ វាមិនសមសោះដែលបុរសដូចគាត់មកអោនថើបជើងកូនក្មេងដូចនាង គាត់មិនគិតថាវាប៉ះពាល់កិតិ្តយស់គាត់ទេមែនទេ?

«មកពីចង់ថើប»គេមិនត្រឹមតែនិយាយនៅចាប់ជើងនាងមកថើបជាច្រើនខ្សឺតទៀតផង។ ប្តីថើបជើងប្រពន្ធមានអីមិនបាន?

«អ៊ុំងើយមុខមករកអូនបន្តិច»នាងអោយគេងើយមុខមករក គេក៏ងើយមុខមករក

ជុប៎ៗ..ជុប៎ៗ...ឡៃឡាចាប់មុខគេថើបជាច្រើនខ្សឺតថើបគ្រប់កន្លែងលើផ្ទៃមុខគេ។

«អូនថើបសងអ៊ុំវិញ»គាត់ថើបជើងនាងៗថើបមុខគាត់វិញ តែមិនមែនសងដូចដែលថាទេ គឺព្រោះនាងខ្លួនឯងចង់ថើបមុខសង្ហាររបស់គាត់ទៅវិញទេ។

«អ៊ុប...»អ្នកខ្លះបាននាងថើបថ្ពាល់មិនអស់ចិត្ត ក៏ចាប់កញ្ចឹងកនាង នឹងងើយទៅថើបបបូរមាត់ក្រហមរលោងព្រឿងៗរបស់នាង។ ឡៃឡាមិនហាមមានតែហើបមាត់ទទួលអណ្តាតធំដែល ចូលមកប្រលែងលេងរមួលគ្នាជាមួយអណ្តាតនាង។
ពួកគេថើបគ្នាជាង10នាទីទើបឈប់ មិនមែនព្រោះឆ្អែតតែព្រោះអស់ពេល ចប់កម្មវីធីពេលណាគេនឹងថើបមាត់នាងទាល់តែហើមចាំមើលចុះ លីអូ គិតក្នុងចិត្តរួចក៏ងើបឈរយកក្រេមលើតុមកលាបលើមាត់តូចវិញ ព្រោះមិញនេះគេថើបជ្រះអស់ហើយ។

«ម៉េចក៏អ៊ុំចេះលាបក្រេមអោយមនុស្សស្រី?»ឡៃឡា សួរទាំងមិនពេញចិត្តក្នុងចិត្តគិតថាគាត់ប្រហែលជាចេះមកពីធ្លាប់លាបអោយមនុស្សស្រីពីមុន។

«មនុស្សឆ្លាតដូចយើងចេះច្រើនបែបនេះហើយ មិនដូចក្មេងខ្ជិលឯងទេ»គេសរសើរខ្លួនឯងតែក៏មិនភ្លេចដៀលក្មួយបន្តិច។

«ចេះព្រោះធ្លាប់លាបអោយមនុស្សស្រីមែនទេ?»

ពេលខ្លះភាពចេះរបស់យើងមែននាំល្អរហូតទេ🙂
មានលក់ជាហ្វាល់តម្លៃ3$

01/05/2026

#ជំពាក់ចិត្តជំពប់ស្មេហ៍ម៉ាហ្វៀ
ផ្តើមរឿង +ភាគ១ +២
ពេលព្រឹកព្រលឹមពន្លឺព្រះអាទិត្យរះបញ្ចេញរស្មី ដាស់ប្រាប់ពីថ្ងៃថ្មីដែលឈានមកដល់ មនុស្សម្នាចាប់ផ្តើមប្រកបការងាររបស់ពួកគេតាមទម្លាប់ នៅតាមដងផ្លូវ ចរាចរណ៍ខ្វាត់ខ្វែង ប្រាស្រ័យការធ្វើដំណើរតាម មធ្យោបាយរៀងៗខ្លួន។ ស្របនឹងពេលវេលានោះដែរក៏មានពណ៍ខ្មៅមួយគ្រឿង កំពុងរេរឆ្វេងស្តាំចុះឡើងសម្លឹងមើលកន្លែងចត នៅអាកាសយានដ្ឋាននៃទីក្រុងប៉េកាំង។
"ហឹុម..ទម្រាំរកកន្លែងចតបាន" ស្រីស្រស់ ជុង សូមីន រាងរៅស្រឡូនសមនឹងដងខ្លួន ចង្កេះតូចចម្រុះស្រួច ត្រគាកមូលក្លុំ ស្លៀកខោខាប៊យពណ៌ខៀវ ជាមួយនឹងអាវយឺតពណ៌ខ្មៅដៃខ្លី ចុះពីលើឡានទាំងរអ៊ូងូវៗម្នាក់ឯង។
"សំណាងហើយដែលទើបតែម៉ោង១២ ថ្ងៃត្រង់"នាងក្រឡេកមើលនាឡិកានៅលើដៃមួយភ្លែត រួចដើរសំដៅទៅហាងកាហ្វេដែលនៅក្នុងអាកាសយានដ្ឋាន។
" អាមេរិកខាណូមួយកែវ បង ស្ករ50%" សូជីន ញញឹមស្រស់ប្រាប់ទៅបុគ្គលិកក្នុងហាង។កំឡុងពេលដែលរងចាំ នាងក៏ក្រឡេកទិដ្ធភាពជុំវិញហាង ក៏ប្រទាក់ភ្នែកនិងកម្លោះសង្ហារ រាងខ្ពស់ស្រឡះ ស្ថិតក្នុងអាវគ្រ័រសេរពណ៌ខ្មៅ ដំណើរដើរមានអំណាច ធ្វើអោយនាងភាំងភ្លឹកនឹងរូបរាងសង្ហារបស់គេ។
"អ្នកនាង...អ្នកនាង អាមេរិចខាណូរបស់អ្នកនាងបានហើយ"
"អ្នកនាង..." បុគ្គលិកនៅហាងកាហ្វេហៅ សូមីន មិនឃើញនាងឆ្លើយតបទើប ស្រែកហៅនាងម្តងទៀត។
"ចា...ចា៎..." សូមីនបន្ទាប់ពីភាំងភ្លឹកមួយភ្លែត ក៏ព្យាយាមទាញអារម្មណ៍ខ្លួនមកវិញ។
"គឺ កាហ្វេអ្នកនាងបានហើយ"
"អ៎ អរគុណ"សូមីន លូកដៃយកកាហ្វេពីបុគ្គលិក រួចក៏ក្រឡេកភ្មែកទៅមើលជ្រុងនោះម្តងទៀតតែបែជាបាត់ស្រមោលបុរសរាងខ្ពស់មុខមាំ។
"ទៅណាបាត់ហើយ" នាងនិយាយតិចៗម្នាក់ឯង
"អូយស្លាប់...ដល់ម៉ោងហើយ សូមីន"នាងដើរចេញពីហាងកាហ្វេយ៉ាងលឿនសំដៅទៅកន្លែងរងចាំអ្នកដំណើរ ស្រាប់តែសម្លេងទូរស័ព្ទនាងក៏រោទិ៍ឡើង ។សូមីន ងាកយកទូរស័ព្ទដៃពីក្នុងកាបូបរបស់ខ្លួនស្រាប់តែ
"អាយ...សុំ..សុំទោស" នាងនិយាយសុំទោសទាំងឱនរើសទូរស័ព្ទ រួចងើយមុខមកវិញក៏ស្រាប់តែនាងភាំងភ្លឹកសម្លឹងមុខគេ គឺគេ គឺជាគេពិតមែន???បុរសដែលនាងឃើញមុននេះ ច្រមុះប៉ះនឹងក្លិនក្រអូបហើររបស់បុរសសង្ហាម្នាក់នោះធ្វើអោយ និយាយស្តីមិនចេញ។
"អ្នកនាង ប្រយ័ត្នបន្តិចផង" បុរសសង្ហារាងខ្ពស់ស្រឡះប្រាប់នាងជាភាសាអង់គ្លេស ទាំងបាញ់ក្រសែភ្នែកស្តីបន្ទោស ចំពោះភាតស្លាក់ស្លើករបស់នាង។
"ចៅហ្វាយ កើតអីដែរទេ?? ល្អហើយដែលកាហ្វេមិនកំពប់ ប្រឡាក់ខោអាវចៅហ្វាយ" បុរសមាឌធំ ដែលនៅក្រោយ បុរសសង្ហារមាឌមាំក៏ចូលខ្លួនមកជិតពិនិត្យជុំវិញបុរសសង្ហារបស់យើង។
"ខ្ញុំ...ខ្ញុំសូមទោសលោក" សូមីនចាប់ផ្តើមសម្រួលអារម្មណ៍របស់ខ្លួនបានមកវិញ ពេលលឺសម្លេងរបស់ម្នាក់ទៀតអាកាត់ រួចក៏រហ័សសូមទោសទៅកាន់ កំលោះសង្ហារបស់យើង។
"លើកក្រោយគួរប្រយ័ត្នបន្តិចអ្នកនាង" គេបញ្ចាក់ទៅកាន់នាងម្តងទៀតរួចក៏ដើរចេញទៅច្រកមុខអាកាសយានដ្ឋាន។
"ចា៎.."
គ្រាន់តែរាងក្រាស់ដើរទៅផុតភ្លាម សូមីនលើកដៃស្តាំដាក់លើទ្រូងដែលកំពុងញាប់ញ័រ ពេលប្រសព្វជាមួយខ្សែភ្នែកត្រជាក់ស្រេប របស់គេមុននេះសឹងទប់ជំហរមិនទាន់។
"ជុង សូមីន ខាងនេះ"សម្លេងមួយក៏បានបន្លឺឡើងនៅខាងមុខរាងឆ្ងាយបន្តិចពីនាង ព្រមទាំងលើកដៃរេចុះឡើង ប៉ុន្តែ សូមីននៅតែឈរធ្មឹង។
" យាយ ជុង សូមីន" ម្តងនេះគេស្រែកហៅនាងខ្លាំងៗ ហើយដើរកាន់តែជិតដល់កន្លែងនាងឈរ
"ហេតុអីសង្ហារដល់ថ្នាក់នេះ" សូមីនស្រែកតិចៗម្នាក់ឯង ទាំងអារម្មណ៍កំពុងរំជើបរំជួល
"សង្ហារស្អី អ្នកណាសង្ហារ " ចាង ថេហូ កំលោះដែលស្រែកហៅឈ្មោះរបស់នាងមុននេះ គេជាមិត្តតាំងពីជំនាន់បឋមរបស់នាង ផ្ទះនាងនឹងគេនៅខុសគ្នាតែមួយច្រកប៉ុណ្ណោះជាហេតុធ្វើអោយពួកគេមានមិត្តភាពដ៏ស្អិតរមូត។ថេហូក្រឡេកភ្នែកសម្លឹងជំុវិញខ្លួន រកមើលអ្នកដែលសូមីននិយាយដល់។
"គ្មាន...គ្មានអីទេ នេះឯងមកដល់តាំងពីពេលណា?" សូមីន សួររាក់ទាក់ទៅមិត្តយិនសិន ដែលខលមកនាងតាំងពីយប់ដល់ព្រឹកត្រូវតែនាងជាអ្នកទៅយកគេ។
"មកដល់ពេល នាងនិយាយថា សង្ហារដល់ថ្នាក់នេះ" ថេហូបូញមាត់ធ្វើសម្លេងឡើងវែង ដល់ថ្នាក់ធ្វើអោយសូមីនអស់សំណើច។

29/04/2026

29/04/2026

រឿង: ក្មួយចិញ្ចឹម
ភាគទី១១+១២

“ខ្ញុំមើលរបួសឲ្យពូ” មិននិយាយតែមាត់ ស៊ិងស៊ិង ប្រមូលភាព ក្លាហ៊ាន ដោះអាវសឺមីរបស់ពូដែលប្រឡាក់ ដោយឈាមចេញពីខ្លួនរបស់ ពូទៀតផង។ ឈែល អង្គុយស្ងៀមពេលនិយាយជាមួយនាងតូចលែងស្ដាប់គ្នា មើលកាយវិការរបស់ក្មួយទាំងក្នាញ់ ឲ្យនាងធ្វើតាមអំពើចិត្តនាងចុះ។
_______________

“របួស! ពូរបួសពិតមែន!” ហើយពេលដោះអាវចេញបានពីរាងកាយពូហើយ ស៊ិងស៊ិង ក៏បានតែលើកដៃបិទមាត់បន្លឺទាំងបើកភ្នែកឡើងធំៗ បេះដូងលោតដោយភាពឈឺចាប់ ពេលឃើញថាពូពិតជាមានរបួសពិតមែន របួសលើកនេះ នាងឃើញថាវាធំជាងម្សិលមិញទៅទៀត។

“ហ៊ឹកៗ!...” ទឹកភ្នែករបស់ក្មួយច្រាលស្រក់ចុះ ដោយទប់មិនបាន តែពូបែរជាជ្រើសធ្វើមិនខ្វល់។

“មើលឆ្អែតហើយឬនៅ?”
“ចាសនៅទេ!” នាងឆ្លើយទាំងទឹកភ្នែក ទាំងខឹងព្រោះពូចិត្តខ្មៅ មិនយល់ពីក្ដីបារម្ភនាងសោះ។

“ស៊ិងស៊ិង!” ឈែល គំហកក្មួយ ដោយការក្រឺតក្នាញ់ ចំជាក្មេងព្រើលមែន ក្នុងបន្ទប់នេះមិនមែនមានតែពីរនាក់ទេ តែមើលនាងនិយាយចុះ ធ្វើឲ្យគេទ្រាំមិនបានទៀតហើយ។

“គឺនៅពិតមែន ខ្ញុំមិនទាន់បានពិនិត្យមើលពូ ឲ្យច្បាស់ទេ ពូបែរខ្លួនបន្តិច ខ្ញុំត្រូវការពិនិត្យមើលឲ្យបានច្បាស់ ហើយរបួសចាស់មានត្រូវដែរទេ” មិននិយាយតែមាត់ ស៊ិងស៊ិង នៅចាប់រាងកាយរបស់ពូ បង្វែនិងត្រួតពិនិត្យពេញទាំងរាងកាយពូ ទៀតផង របួសចាស់របស់ពូ ក៏នាងយកចិត្តទុកដាក់ពិនិត្យទៀតដែរ។

“ខ្ញុំឲ្យគេទាក់ទងលោកគ្រូពេទ្យមកហើយអ្នកនាងតូច” ហ្គេន ប្រាប់ គេក៏បារម្ភចៅហ្វាយ មិនតិចជាងអ្នកនាងតូចដែរ។

“លោកគ្រូពេទ្យខេវិន មកដល់ហើយបង” អង្គរក្សម្នាក់ដែលជាអ្នកទាក់ទងទៅកាន់គ្រូពេទ្យឆ្លើយឡើងស្របពេលដែល លោកគ្រូពេទ្យ ខេវិនឃឺឡូស៍ ក៏មកដល់ពិតមែន។

“ពូពេទ្យ...” ស៊ិងស៊ិង បន្លឺទាំងរីករាយ ពេលឃើញថាពេទ្យមកដល់ពិតមែន។

“សួរស្ដីស៊ិងស៊ិង ពូឈែលក្មួយយ៉ាងម៉េចហើយ?”
ខេវិនឃឺឡូស៍ ពូពេទ្យសង្ហារវ័យ៣០ឆ្នាំនិង ជាមិត្តសម្លាញ់របស់ឈែល រាក់ទាក់ស៊ិងស៊ិង ទាំងស្នាមញញឹម ខណៈភ្នែកក៏មិនភ្លេចដៀងទៅមើលអ្នកជំងឺ ដែលកំពុងសម្លក់មកកាន់ខ្លួននោះដែរ។

“ពូពេទ្យ ជួយមើលពូឈែលផង ពូរបួសធ្ងន់ខ្លាំងណាស់”
“កុំបាម្ភស៊ិងស៊ិង ពូក្មួយមិនស្លាប់ងាយទេ” ខេវិន និយាយខណៈដើរយកឧបករណ៍ទៅរៀបចំ ដើម្បីលាងរបួសឲ្យឈែល។

“អ្នកណាហៅឲ្យឯងមក?” ឈែល សួរសំឡេងរឹង។ រឿងហៅពេទ្យគេមិនបានបញ្ជាទេ។

“កូនចៅគ្នាបារម្ភ ឯងគួរតែយល់ចិត្តពួកគេខ្លះ”
“ពូពេទ្យនិយាយត្រូវ” នាងល្អិតបន្ទូឮៗ។

“យ៉ាងស៊ិង!”អ្នកផ្ដើមនិយាយដូចជាមិនសូវអីទេតែអ្នកដែលបន្ថែមនេះណា ទើបគួរឲ្យខឹងមែនទែន។

“ខ្ញុំគាំទ្រសម្ដីពូពេទ្យ ព្រោះពូពេទ្យនិយាយត្រូវ!”
“ស៊ិងស៊ិង!” ព្រះអើយ! ឈែលខឹងឡើងច្រាលឈាម ក្មេងអីក៏ប៉ិនតមាត់ខ្លាំងម្ល៉េះ?

“បានហើយ ឯងកំពុងមានរបួសណា!” ខេវិន ឃាត់ ព្រោះគេដឹងថាឈែល កំពុងទ្រាំនិងមុខរបួសខ្លាំងណាស់ ឯស៊ិងស៊ិង ឮបែបនោះក៏ស្ងាត់ដែរ។

“ស៊ិងស៊ិង ចេញទៅចាំពូនៅខាងក្រៅណា៎!”
“ខ្ញុំចង់នៅជួយពូ មើលពូឈែលដែរ” នាងមិនចង់ចេញនោះទេនាងចង់នៅក្បែរៗ មើលថែពូ ព្រោះបារម្ភពូខ្លាំងណាស់។

“មិនអីទេ មានពូហើយនិងហ្គេន គឺបានហើយ ស៊ិងស៊ិង ជួយទៅត្រៀមអាហារទន់ៗសម្រាប់ពូឈែលបានទេ?”

“ចាសបាន” នាងតូចឆ្លើយយល់ព្រម ដោយមិនមានការសង្ស័យអ្វីទាំងអស់ តែនាងមិនបានដឹងឡើយថា ការពិតដែល ខេវិន ឲ្យនាងចេញគឺព្រោះតែគេ ត្រូវវះកាត់យកគ្រាប់កាំភ្លើងពីស្មារបស់ឈែលប៉ុណ្ណោះ គេមិនអាចឲ្យនាងបានឃើញឡើយ។

១ម៉ោងក្រោយ...
“ស៊ិងស៊ិង ពូទៅហើយណា៎!”
“ចាសពូពេទ្យ ស៊ិងស៊ិងអរគុណពូពេទ្យ ដែលបានមកព្យាបាលឲ្យ ពូឈែល...ស៊ិងស៊ិងសូមឲ្យលោកពូពេទ្យ ត្រឡប់ទៅវិញដោយសុវត្ថិភាព”

“បាទពូអរគុណក្មេងតូច” សម្ដីរបស់ក្មេងស្រី ដែលនិយាយបានយ៉ាងគួរឲ្យស្រលាញ់ ធ្វើឲ្យលោកគ្រូពេទ្យ ខេវិន ញញឹមលានាងតូចដោយសម្ដីយ៉ាងពិរោះ មុននឹងចាកចេញទៅហើយពេលពូពេទ្យចេញផុត នាងតូចស៊ិងស៊ិង ក៏រហ័សរត់ឡើងទៅមើលលោកពូសំណព្វចិត្តភ្លាមដែរ។

“ពូឈែល! ពូយ៉ាងម៉េចហើយ?” ស៊ិងស៊ិង សួរពេលចូលដល់ក្នុងបន្ទប់របស់ពូ។

“មកធ្វើស្អី?” ពូសួរសោះកក្រោះមុខមាំដាក់ក្មួយមិនផ្លាស់ប្ដូរខណៈស៊ិងស៊ិង មិនខ្វល់អ្វីទាំងអស់ នាងតូចដើរទៅអង្គុយជិតពូភ្លាម។
“ញ៉ាំអ្វីបន្តិចទៅ ចាំខ្ញុំបញ្ចុកពូ” នាងបានសុំឲ្យអ្នកបម្រើធ្វើអាហារសម្រាប់ពូ ព្រោះនាងមិនចេះធ្វើ ហើយចូលមកនាងក៏បានយកមកឲ្យពូញ៉ាំដែរ ព្រោះបារម្ភពូគ្មានកម្លាំង ដោយសាមុខរបួស។

ឈែល ព្រោះខ្សោយកម្លាំង និងឈឺមុខរបួសផង គេមិនបានប្រកែកអ្វីជាមួយស៊ិងស៊ិង ទៀតឡើយ ទើបនាងតូចគឺអាចបញ្ចុកអាហារពូ បានយ៉ាងពេញចិត្ត។

យប់ឡើង...
ទម្រាំតែមើលថែ និងរៀបចំបញ្ចុកអាហារពូនិងញ៉ាំខ្លួនឯងរួចរាល់ម៉ោង១១យប់ ទើបស៊ិងស៊ិង បានចូលគេង។ នាងតូច ចូលទៅងូតទឹកសំអាតខ្លួននៅក្នុងបន្ទប់របស់ខ្លួនឯង រួចទើបឱបតុក្កតាខ្លាឃ្មុំទឹកកក មួយចូលទៅគេងក្នុងបន្ទប់របស់ពូវិញ បើទោះបី ពីដំបូងត្រូវពូដេញចេញមកវិញក៏ដោយ តែបន្ទាប់ពីនាងរឹងក្បាលមិនព្រមចេញ ចុងក្រោយពូក៏អនុញ្ញាត។

“យកឯកសារទាំងអស់មកឲ្យយើង” ឈែល ទាក់ទងទៅកូនចៅហើយមិនប៉ុន្មាននាទីហ្គេន ក៏យកឯកសារឡើងមក។

“សូមអនុញ្ញាតទាន”
“ចូលមក” ហ្គេន ក៏យកឯកសារមកដាក់លើតុឲ្យចៅហ្វាយភ្លាម តែស្របពេលនោះ ក៏មិនភ្លេចលួចមើលទៅអ្នកនាងតូច ដែលកំពុងលង់លក់នៅលើសាឡុង ខាងឆ្វេងដៃរបស់ចៅហ្វាយដែរ។

“កិច្ចការទាំងអស់ខ្ញុំធ្វើក៏បានដែរទាន ចៅហ្វាយកំពុងឈឺ គួរតែសម្រាកហើយទាន”

“ជួយគ្នាឆាប់បានរួច” ឈែល និយាយ។
“អ៊ីចឹងអ្នកនាងតូច ត្រូវគេងចាំចៅហ្វាយបែបនេះមែនទេទាន?” និយាយត្រង់ចុះ ពេលឃើញបែបនេះគេអាណិតនាងតូចខ្លាំងណាស់ គេងចាំពូ រហូតគេងលក់ទៅហើយ។

“យើងមិនបានធ្វើបាបនាង តែនាងខ្លួនឯង មិនព្រមឡើងទៅគេង” វាគឺជាការពិត គេដេញនាងឲ្យឡើងទៅគេងលើពូកឲ្យបានស្រួលហើយ តែនាងខ្លួនឯងដែលរឹងក្បាល មិនព្រមឡើងទៅគេង គេមិនបានធ្វើបាបបន្តិចទេ។

“អ្នកនាងធ្វើបែបនោះព្រោះបារម្ភចៅហ្វាយប៉ុណ្ណោះ”
“វ័យរបស់នាង មិនចាំបាច់អីមកបារម្ភអ្នកដទៃជាងខ្លួនឯងបែបនេះទេហ្គេន នាងត្រូវបារម្ភពីខ្លួនឯងឲ្យបានច្រើនបំផុត”

“តែចៅហ្វាយក៏ដឹងដែរ អ្នកនាងតូចតែងតែបារម្ភ និងស្រលាញ់ចៅហ្វាយជាងអ្នកណាទាំងអស់ ចៅហ្វាយឈឺអ្នកនាងក៏ឈឺដែរ”
“ហ្កេន?”

“សូមទោសទាន” ឈែល បន្លឺដោយសំឡេងកាច ទើបហ្គេន
រហ័សឱនគំនាប់សុំទោសចៅហ្វាយភ្លាម ពេលដឹងថាខ្លួនឯងនិយាយលើសតួនាទីទៅហើយ។

“ចេញចុះ”
“បាទទាន”

ពេលហ្គេន ចេញទៅឈែល ក៏ងាកមករកក្មួយស្រី ដែលគេងនៅក្បែរខ្លួនភ្លាម។ ស៊ិងស៊ិង លង់លក់ទើបនាងមិនបានស្ដាប់ឮការសន្ទនារបស់ពូនិងកូនចៅមុននេះឡើយ។

ឈែល លើកដៃវាសសក់ក្មួយស្រីថ្នមៗ បន្ទាប់មកទើបសម្រេចចិត្តលើកបីក្មួយទៅដាក់លើគ្រែ តែពេលគេរៀបនឹងបីនាងទៅហើយក៏ស្រាប់តែ

“ជួយផង! ជួយខ្ញុំផង...” ស៊ិងស៊ិង ស្រាប់តែស្រែកទាំងភ្នែកបិទនៅឡើយ ទឹកភ្នែករបស់នាងក៏ស្រក់ចុះមកដែរ។

“ស៊ិងស៊ិង?” ឈែល ព្យាយាម ដាស់ក្មួយ ព្រោះគេចាំបានយប់ម្សិលមិញនាងតូច ក៏បានយំស្រែកឲ្យជួយបែបនេះដែរ នាងកំពុងតែសុបិនអាក្រក់ទៀតហើយ។

“ហ៊ឹក! ប៉ាម៉ាក់...ជួយប៉ាម៉ាក់ខ្ញុំផង...” នាងតូចកាន់តែសសឹកយំ មិនដឹងស្រែកអង្វរអ្នកណាឡើយ ដឹងត្រឹមថាស្រែកសុំឲ្យជួយ មនុស្សដែលនាងហៅថាប៉ាម៉ាក់ប៉ុណ្ណោះ។
“ស៊ិងស៊ិង ភ្ងាក់ឡើង!” ឈែល ឱបក្មួយលួងលោមដោយសំឡេងកក់ក្ដៅ ជាមួយនិងអារម្មណ៍ដែលពិបាកនិងបរិយាយបំផុតសម្រាប់គេ។

“ហ៊ឹក! ពូឈែល...”
“មិនអីទេកុំយំ” ឈែល បីក្មួយទៅដាក់នៅលើពូកទោះបីជាខ្លួនឯងកំពុងមានរបួសក៏ដោយ។

“ហ៊ឹកៗ ខ្ញុំខ្លាច...” នាងតូចឱបពូយ៉ាងណែន ហាក់ខ្លាចថាពូនឹងទៅចោលនាងខ្លាំងណាស់។

“គេងទៅ” ខ្លួនរបស់ស៊ិងស៊ិង ញ័រទទ្រើក ធ្វើឲ្យឈែល ដែលប៉ះរាងកាយរបស់ក្មួយ បានត្រឹមឱបក្មួយទាំងក្ដាប់ដៃណែន គេដឹងស៊ិងស៊ិង កំពុងតែសុបិនអាក្រក់ នាងកំពុងតែឈឺចាប់ តែគេពេលនេះគឺឈឺជាងនាងទៅទៀត។
“ពូ...អ្ហឹម!” នាងបន្លឺទាំងទឹកភ្នែករមៀលធ្លាក់ តែគ្រប់ពាក្យពេចន៍ដែលចង់និយាយ ក៏ត្រូវបបូរមាត់របស់ពូបិទជិតឈឹង។

ឈែល ថើបជញ្ជក់បបូរមាត់របស់ក្មួយថ្នមៗ ថើបដោយអារម្មណ៍ដែលពិបាកគ្រប់គ្រងបំផុតខណៈដែល ស៊ិងស៊ិង បានត្រឹមខ្ញាំស្មារបស់ពូណែន។

“អ្ហឹម...!” ស៊ិងស៊ិង ថ្ងូរដោយសំឡេងញ័រ ពេលការថើបរបស់ពូ កាន់តែពុះកញ្ជ្រោលខ្លាំងឡើងមិនតែប៉ុណ្ណោះ ពូនៅប៉ះពាល់រាងកាយដ៏បរិសុទ្ធរបស់នាងទៀតផង។

ចង្កេះតូច ត្រូវពូឱបរឹតនែបនិត្យកៀកជាប់និងរាងកាយរបស់ពូសឹងក្លាយជាសាច់តែមួយទៅហើយ ខណៈដែលបបូរមាត់របស់នាង ក៏ត្រូវពូគ្រប់គ្រងមិនព្រមដោះលែងដែរ។
ឈែល បឺតជញ្ជក់ ស្រូបយករស់ស្នេហ៍ដ៏ក្រអូបផ្អែមពីបបូរមាត់របស់ក្មួយ ថើបទាល់តែនាងតូចដង្ហក់ទើបព្រមដោះលែងឲ្យបបូរមាត់របស់ស៊ិងស៊ិង មានសេរីភាព តែបែបនោះ ពូក៏មិនបានងើបមុខចេញទៅណាឆ្ងាយនោះដែរ។

“ពូធ្វើឲ្យឯងឈឺដែរទេ?” ឈែល បន្លឺស្រាល ពេលប៉ះបានរាងកាយញ័ររបស់ក្មួយ និងឃើញថាស៊ិងស៊ិង មានទឹកមុខស្លេកស្លាំងគួរឲ្យបារម្ភ។
“...” តែសំណួររបស់គេ បែរជាមិនទទួលបានការឆ្លើយតបពី ស៊ិងស៊ិង នោះឡើយ ហើយពេលឈ្ងោកមើលមុខឲ្យបានច្បាស់ទើបគេឃើញថា ស៊ិងស៊ិង គឺបិទភ្នែកគេងទៅហើយ។

___________________
ខូវ័រមិនសមនិងសាច់រឿងទេ ព្រោះអេដមីនថាផុស
តែមួយភាគទេតែចេះតែជ្រុលដៃ🤧🤧

29/04/2026

ក្រញាំព្រាននារី

ភាគទី ៣០

ងឺត!
ឡានឈប់យ៉ាងទាន់ហន់នៅមុខវិមានផ្កាកុលាប។ ឡេតហ្វៀ ទ្វារបើកចុះមកដោយបោះជំហានដើរចូលក្នុងវិមាន ឈានជើងទៅមុខយ៉ាងប្រញាប់ប្រញាល់ រហូតឡើងមកដល់បន្ទប់របស់នាង
ក្រាក!
ម្រាមដៃរឹងមាំលូកបើកទ្វារចូលមក ស្រាប់តែប្រទះឃើញរាងកាយតូចស្តើងគេងនៅលើគ្រែធំ ដោយមានសេរ៉ូភ្ជាប់ជាប់នឹងដៃរួចស្រេច ចំណែកហ្គេតហ្វៀ ដែលកំពុងឈរនៅក្បែរគ្រែដាក់ដៃក្នុងហោប៉ៅ ពេលឮសំឡេងទ្វារបើក គេក៏ងាកទៅមើលទាំងលាន់មាត់តិចៗ
“បងធំ!”
“យ៉ាងម៉េចហើយ?” ឡេតហ្វៀ សួរខ្លីៗហាក់ដូចជាព្រួយបារម្ភ តែឫកពាដែលគេសម្តែងចេញបែរជាត្រជាក់ស្រេប ខណៈទឹកមុខមិនបង្ហាញអារម្មណ៍អ្វី ក្រៅពីភាពសោះកក្រោះឡើយ
“នាងមិនអីទេ"
"ចុះឈាមនោះ?"
"នាងគ្រាន់តែមករដូវប៉ុណ្ណោះ"
"មករដូវ!" រាងក្រាស់លាន់មាត់ទាំងជ្រួញចិញ្ចើម តែបានឮបែបនោះ គេរាងធូរចិត្តបន្តិច មុននេះគិតស្មានថានាងសម្លាប់ខ្លួន តែការពិតគ្រាន់តែឈាមរដូវសោះ
"បាទ" ហ្គេតហ្វៀ លើកចិញ្ចើមបញ្ជាក់ស្របពេលបែរទៅសម្លឹងមុខបងប្រុស មុននឹងបន្ថែមដោយសំឡេងលេងសើចតិចៗ
"បារម្ភណាស់មែនទេ?"
“និយាយស្អី?”
“និយាយត្រង់ចុះ អាការៈនាង ខ្ញុំអាចព្យាបាលបាន តែអាការៈបង… ខ្ញុំព្យាបាលមិនបានទេ” ហ្គេត និយាយផងសើចផង បែបលេងសើចតែបន្លំមែនទែន បើនិយាយឲ្យស្មោះត្រង់ទៅ គេទើបតែបានឃើញឫកពាស្លន់ស្លោរបស់បងប្រុសមុននេះឯង កាលពីមុនទោះបីប៉ូលិសស្ទាក់ចាប់ត្រួតពិនិត្យកាប៉ាល់ដឹកទំនិញខុសច្បាប់ មិនឃើញព្រួយបារម្ភម្លឹងទេ បើបែបនេះប្រាប់ថាមិនស្រឡាញ់ សួរថាអ្នកណាជឿ
"ចេញទៅ!" ហ្គេតហ្វៀ មិនតបគ្រាន់តែញញឹមចំអន់ដាក់បងប្រុស រួចបែរខ្លួនរៀបនឹងចេញពីបន្ទប់ ប៉ុន្តែគេឈប់មួយភ្លែតនៅមាត់ទ្វារដូចទើបតែនឹកឃើញអ្វីម្យ៉ាង ហើយក៏ងាកមកវិញ ដោយស្នាមញញឹមលេងសើចនៅលើផ្ទៃមុខដដែល
“ប៊ិះនឹងភ្លេច! យប់មិញប្រហែលជាបងលេងខ្លាំងពេក ធ្វើឲ្យទ្វារមាសរបស់នាងមានការដាច់រហែក ពេលនេះនាងមិនអាចបម្រើបងបានទេ ទាល់តែមួយសប្តាហ៍ទៀតទើបអាចរួមដំណេកបាន” សម្តីនោះបញ្ចប់សឹងមិនទាន់ ឡេតហ្វៀ ស្រាប់តែពាក់មុខយក្សងាកមកសម្លក់គេថ្មែរ ខ្សែភ្នែកនោះមិនបាច់និយាយក៏គេអាចមើលដឹងដែរ ថាបងប្រុសកំពុងតែហួងហែង ទើបកំលោះជាប្អូនរហ័សបកស្រាយការពារខ្លួន
“អេៗ! កុំសម្លក់ខ្ញុំបែបនេះ ខ្ញុំមិនបានប៉ះពាល់នាងទេ មុននេះ ស្ទេឡា មកពិនិត្យនាងដោយផ្ទាល់ ខ្ញុំគ្រាន់តែដាក់សេរ៉ូមឲ្យនាងប៉ុណ្ណោះ” ស្ទេឡា ជាកូនស្រីដុកទ័រហេនឌ្រីដ មកពីត្រកូលហេរ៉ាល់ហូ ដែលជាគ្រូពេទ្យប្រចាំត្រកូលខាម័ររ៉ា មុននេះបន្តិចនាងមកជាមួយហ្គេតហ្វៀ តែដោយសារមានការងារបន្ទាន់នៅមន្ទីរពេទ្យទើបនាងត្រឡប់ទៅវិញមុន
“បានហើយ ទៅចុះ” បន្ទាប់ពីប្រយោគរបស់បងប្រុស ហ្គេតហ្វៀ ក៏ចាកចេញទៅស្ងាត់ៗ ទុកឲ្យឡេតហ្វៀ ឈរនៅក្បែរគ្រែម្នាក់ឯង ចោលភ្នែកមើលទៅកាន់គ្រែមិនព្រិច
អានអាន ដេកស្ងៀមមិនកម្រើកលើគ្រែធំ ទឹកមុខស្លេកស្លាំងដូចមនុស្សគ្មានវិញ្ញាណ បបូរមាត់ស្លកគ្មានឈាម រង្វង់ភ្នែកខ្មៅស្រអាប់បង្ហាញពីភាពនឿយហត់ ចំណែកម្រាមដៃក៏.សស្លេក ត្រជាក់ល្អូក
រាងក្រាស់ អង្គុយចុះនៅលើគ្រែ កែវភ្នែកមុតស្រួចសម្លឹងមើលមុខស្លេកស្លាំងរបស់នាង ពេលនឹកដល់សម្តីប្អូនប្រុស ហើយឃើញសភាពនាងក្លាយជាបែបនេះ គេចាប់ផ្តើមបន្ទោសខ្លួនឯង មិនដឹងថាគេខ្លាំងពេក ឬនាងខ្សោយពេក តែសូមស្បថ យប់មិញគេព្យាយាមថ្នមនាងបំផុតហើយ
ម៉ោង៧យប់...
ត្របកស្តើងរបស់អានអានញ័រតិចៗ មុនពេលនាងបើកភ្នែកឡើងស្រឡះ ស្រាប់តែឮសំឡេងគ្រលរនរណាម្នាក់ នៅមិនឆ្ងាយពីគ្រែរបស់នាង
“ភ្ញាក់ហើយ?” នាងក្រមុំភ្ញាក់ផ្អើលមិនតិចទេ ពេលដែលឃើញគេនៅទីនេះ
“ខ្ញុំ... ខ្ញុំកើតអី?” សំឡេងក្រអួនក្រអៅប្រែជាស្រាលហើយខ្សោយ និយាយស្ទើរតែស្តាប់មិនឮ
“មិនចាំទេឬ?” គេសួរបកវិញដោយសំឡេងត្រជាក់ ប៉ុន្តែភ្នែកមុតស្រួចនោះមិនបានដកចេញពីមុខនាងឡើយ ខណៈអានអានបានតែគ្រវីក្បាល
“យើងស្មានថានាងសម្លាប់ខ្លួនទៅហើយ”
“ខ្ញុំ...”
“បានហើយ ក្រោកទៅងូតទឹក... យើងរង់ចាំនាងនៅក្រោម” គេយល់ថានាងឈឺទើបមិនដេញដោល ពេលនិយាយចប់ ក៏បែរខ្នងដើរចេញពីបន្ទប់ដោយមិនរង់ចាំចម្លើយ
អានអានអង្គុយស្ងៀមមួយភ្លែត ភ្នែកទទេមើលទៅបិទដែលបិទជិត រាងកាយនៅឈឺចាប់សឹងគ្រប់កន្លែង តែគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីស្តាប់បញ្ជា នាងប្រឹងក្រោកពីគ្រែ បោះជំហានចូលក្នុងបន្ទប់ទឹក បន្ទាប់ពីងូតទឹករួចរាល់ក៏ស្លៀកពាក់ខោអាវដែលសាមញ្ញបំផុត ហើយដើរចុះជណ្តើរយឺតៗទៅជាន់ក្រោមតាមបញ្ជា
“ខ្ញុំមកហើយ...” អានអានឈរនៅចុងតុ ស្រែកប្រាប់ដោយសំឡេងស្រាលខ្ញើច ម្រាមដៃតូចៗចាប់ជាយអាវជាប់ណែន ស្របពេលបុរសដែលអង្គុយក្បាលតុលើកភ្នែកមកមើលនាងមួយភ្លែត មុននឹងនិយាយខ្លីៗ
“អង្គុយចុះ” នាងមិនហ៊ានប្រកែក ក៏ដើរទៅអង្គុយលើកៅអីទល់មុខគេយឺតៗ។ នៅលើតុមានអាហារជាច្រើនរៀបចំរួចជាស្រេច ខណៈម្ហូបក្តៅៗភាយក្លិនឈ្ងុយពេញបន្ទប់ តែនាងបែរជាគ្មានអារម្មណ៍ឃ្លានអ្វីសោះ
“ឆាប់ញ៉ាំទៅ!”
“ខ្ញុំ... ខ្ញុំមិនឃ្លានទេ...”
“បើនាងនៅមានកម្លាំងអ៊ីចឹង... យប់នេះមិនបាច់សម្រាកទេ” ពាក្យគំរាមរបស់គេ ធ្វើឱ្យអានអាន ងាកទៅបដិសេដទាំងញ័រមាត់
“អត់ទេ! ខ្ញុំ... ខ្ញុំញ៉ាំ...” រាងស្តើងប្រញាប់លើកស្លាបព្រា ដួសបាយដាក់មាត់ទាំងដៃញ័រ ទោះបីជាអាហារក្តៅឈ្ងុយឆ្ងាញ់ប៉ុណ្ណា តែសម្រាប់នាង វាលំបាកជាងលេបថ្មទៅទៀត ស្របពេលនេះបន្ទប់អាហារស្ងាត់ខ្លាំង មានតែសំឡេងចាន និងស្លាបព្រាប៉ះទង្គិចគ្នាប៉ុណ្ណោះ
មួយសន្ទុះក្រោយ...
“ខ្ញុំឆ្អែតហើយ... សុំឡើងទៅសម្រាកមុនបានទេ?”
“មីរ៉ា!” ជំនួសឲ្យការឆ្លើយតប ឡេតហ្វៀបែរមុខហៅអ្នកបម្រើស្រីដោយសំឡេងដាច់ខាត ហើយមិនដល់ប៉ុន្មានវិនាទីផង សាមីខ្លួនក៏រហ័សដើរចូលមក ឱនក្បាលបន្ទាបខ្លួនតាមទម្លាប់ហាក់យល់ពីតួនាទីរបស់ខ្លួនយ៉ាងច្បាស់
“ខ្ញុំជូនអ្នកនាងទៅសម្រាក” មីរ៉ា និយាយតិចៗ រួចក៏ចូលទៅជួយគ្រាហ៍នាងក្រមុំ អានអានវិញលួចដកដង្ហើមធូរចិត្ត មុននឹងងើបឈរយឺតៗ តែនៅពេលនាងបែរខ្នងដើរចេញ នៅតែមានអារម្មណ៍ថា ភ្នែកមួយគូនោះកំពុងតាមសម្លឹងពីក្រោយមិនដាច់សោះ

Take care គេសាហាវ ចាំមើលតិចទៀត ងប់នឹងគេងើបក្បាលលែងរួចហី 🤭😅

28/04/2026

មកហើយ💜
រីករាយក្នុងការអាន💗😘
ភាគទី៤៤

«បង្ខំឲ្យឆាប់ជា ញ៉ាំតិះដូចឆ្មាពេលណាបានជា?» គេថាឲ្យផង បន្ទោសផង តែក៏បារម្ភ មិនខ្វល់ថាខ្លួនឯងពេលនេះប្រឡាក់ប្រឡូសពេញខ្លួន។ មួយសន្ទុះស្រីតូចក៏រាងធូរបន្តិច គេក៏ជួយយកខោរអាវមកឲ្យផ្លាស់រួចរាល់ហើយមុននឹងទៅចាត់ការឲ្យកូនចៅយកខោរអាវមកឲ្យខ្លួន មិនយូរក៏សម្អាតកាយរួចដូចគ្នាមុននឹងដើរមកមើលអ្នកជំងឺដែលសម្លឹងមើលគេមិនដាក់ភ្នែក។
«កើតអី?» គេសួរព្រោះចាប់អារម្មណ៍នាងមើលគេយូរហើយ
«ហេតុអីល្អដាក់ខ្ញុំ?» មែនគេល្អដាក់នាង ទោះពេលខ្លាំងសម្ដីអាក្រក់តែនៅតែមិនទុកនាងចោល ទោះគេចូលចិត្តគេងចំណេញតែគេតែងតែសួរនាងឈឺអត់ សម្ដីទន់ភ្លន់របស់គេវាកំពុងតែធ្វើឲ្យបេះដីងនាងចាប់ផ្ដើមបើកទ្វារ ទាំងស្ទាក់ស្ទើរ អារម្មណ៍វានៅចំកណ្ដាល នាងខ្លាចតែគេធ្វើគ្រប់យ៉ាងវាគ្រាន់តែជាការសម្ដែង។
«នាងឈឺដោយសារខ្ញុំ ខ្ញុំត្រូវតែមើលនាង វាចម្លែក?»
«ចម្លែកខ្ញុំមិននឹកស្មានមនុស្សដូចលោកក្លាយជាបែបនេះ» មិនឲ្យប្លែកយ៉ាងម៉េច ពេលក្អួតដាក់គេគេក៏មិនស្ដីឲ្យខ្លាំង តែនៅជួយនាងមើលនាងគ្រប់ពេល បើកភ្នែកពេលណាឃើញតែគេនៅជិតខ្លួន។
«វាជាទំនួលខុសត្រូវ មិនបាច់សប្បាយអរទេ»ឡូសិនហ៍និយាយាម្ដីក្បត់ចិត្តទាំងដែលគេក៏មើលដឹងថាខ្លួនឯងប្លែកមែន
«ខ្ញុំគ្រាន់តែឆ្ងល់មិនដែលមានចៅហ្វាយណាបារម្ភពីកូនចៅអត់បានការបែបនេះ»
«កុំនិយាយច្រើន លេបថ្នាំហើយដេក ប្រយ័ត្នល្ងាចអត់មានកម្លាំងចេញពីពេទ្យ»
«ខ្ញុំដឹងហើយមិនមែនក្មេងត្រូវប្រាប់គ្រប់រឿង»
«នៅតែក្មេងជាងខ្ញុំ កុំចេះជាងចាស់» រាងខ្ពស់យកថ្នាំនឹងកែវទឹកមកឲ្យស្រីលេប នីងថាវក៏ព្រមលេបខ្ជិលតវ៉ាច្រើនមិនយូរក៏គេងលក់។
«…»
កាយមាំសង្ហារដើរមកអង្គុយនៅលើសាឡុង កែវភ្នែកក៏សម្លឹងម់លនាងទាំងអារម្មណ៍ជាច្រើន វាពិបាកនឹងប្រាប់ ពិបាកនឹងយល់ គេក៏មិនចង់យល់ពីវាដែរ។

ពេលល្ងាចបន្តិច
នីងថាវភ្ញាក់ពីរគេងបន្ទាប់ពីលក់អស់ជាច្រើនម៉ោងក៏បានធូរជាងមុននេះឆ្ងាយ នាងក្រមុំបើកភ្នែកមកក៏ព្យាយាមសម្លឹងមើលគេ តែមិនបានឃើញរាងកាយខ្ពស់ដូចមុន។
គេទៅណា?
នាងតូចសួរខ្លួនឯងនៅក្នុងចិត្ត តែក៏រហ័សទៅរៀបចំខ្លួន ព្រោះល្ងាចនេះត្រូវចេញពីពេទ្យ ណាមួយនាងក៏មិនចង់នៅពេទ្យ វាធុញថប់។
«…»
មិនយូរនីងថាវក៏រៀបចំខ្លួនរួចរាល់ស្លៀកពាក់បែបសាបៗតែស្អាត មុខក៏លែងស្លេកដូចមិនមានជីវិតជីវ៉ា។
នាងក្រមុំទាញទូរស័ព្ទប្រុងថារកខលទៅគេ តែខណ:នោះរាងខ្ពស់របស់កូនចៅជំនិតក៏បង្ហាញខ្លួន
«ខ្ញុំជាអ្នកនាំនាងត្រឡប់ទៅវិញ» គេនិយាយទាំមុខស្មើរៗដូចចៅហ្វាយបេះដាក់
«ចុះគេ?»
«ចៅហ្វាយគាត់មានការសំខាន់ មិនអាចខកបាន»
«អ្ហឹម» នាងក្រមុំគិតក្នុងចិត្តរាងអត់ចិត្តដែរ ប្រាប់ថានាំនាងទៅវិញចុងក្រោយទុកចោលដដែរ មនុស្សក្រឡិចក្រឡុច។
«នាងរួចរាល់ហើយ?»
«អ្ហឹម»
អាល់មិចដើរមកជួយកាន់របស់របរឲ្យស្រី មិនយូរក៏មកដល់ភូមិគ្រឹះអាន់ណូវ៉ាវិញ តាមផ្លូវក៏ស្ងាត់រាងខ្លួនគ្មានអ្នកណាហើបមាត់និយាយ បរិយាកាសតានតឹងសឹងតែដូចខ្សែរពាន។

ម៉ូណា

28/04/2026