16/06/2026
ලංකාවේ දකුණු වෙරළ තීරයේ පිහිටි පුංචි ධීවර ගමක තමයි සඳලි ජීවත් වුණේ. ඇගේ ලෝකය වුණේ ඇගේ ආදරණීය තාත්තා වුණු ගමේ හැමෝම දන්නා ඇල්බට් මාමා. සඳලි ඉපදෙද්දීම ඇගේ අම්මා මෙලොව හැර ගොස් තිබුණා. එදා ඉඳන් සඳලිට අම්මා වුණෙත්, තාත්තා වුණෙත් ඇල්බට් මාමාමයි. 👨
ඇල්බට් මාමා ජීවත් වුණේ මුහුදු රළත් එක්ක පොරබදලා. ඔහුට කියා තමන්ගේම කියලා යාත්රාවක් තිබුණේ නැහැ. අනුන්ගේ කුඩා ඔරුවලින් රෑ තිස්සේ මුහුදු ගිහින්, අත්වාරුවෙන් දැල් ඇදලා ලැබෙන සොච්චම් මුදලින් තමයි ඔහු සඳලිව උස් මහත් කරේ. උදේට මුහුදෙන් ගොඩබහින ඇල්බට් මාමාගේ දෑත් ලුණු වතුරට තැම්බිලා, මාළු කටුවලට ඇනිලා තුවාල වෙලයි තිබුණේ. 🐟
"දුවේ, මුහුද මාව බිලිගත්තත් කමක් නැහැ, උඹ කවදාහරි පෑනෙන් ලෝකය දිනන්න ඕනේ. මේ තාත්තා වගේ කරදිය මුදලාලිලාට කොඳු නමන්න ඉතුරු කරන්න එපා." ඔහු නිතරම සඳලිගේ හිස පිරිමදිමින් පැවසුවා.
සඳලි ඉගෙනීමට උපන් හපනියක්. ගමේ පාසලේ පහසුකම් ඉතාම අඩුයි. වැස්ස දවසට වහලෙන් වතුර බේරෙනවා. නිවසේ රෑට පාඩම් කරන්න විදුලි බලය තිබුණේ නැහැ. ඇල්බට් මාමා රෑට මුහුදු යන්න කලින්, වැල්ලේ අතහැර දමා තිබුණු පරණ බෝට්ටුවක් ඇතුළට ලාම්පුවක් තියලා සඳලිට පාඩම් කරන්න ඉඩ හදා දුන්නා. මදුරුවන් තලමින්, හෝ ගාන මුහුදු රළ හඬ මැද සඳලි රෑ එළිවනතුරු පාඩම් කළා. 📖✨
දවසක් දරුණු සුළි සුළඟක් ආවා. මාළු රස්සාව සති දෙකක් විතර සම්පූර්ණයෙන්ම නැවතුණා. ගෙදර උයන්න හාල් ඇටයක්වත් තිබුණේ නැහැ. සඳලිගේ උසස් පෙළ පන්ති ගාස්තු ගෙවන්න තිබුණේ ඒ දවස්වලමයි.
ඇල්බට් මාමා ගමේ මුදලාලි ඉදිරියේ දණගහලා ඇඬුවා සල්ලි ටිකක් ඉල්ලලා. මුදලාලි සල්ලි දුන්නේ නැහැ විතරක් නෙවෙයි, ඔච්චම් කළා.
"උඹ වගේ හිඟන්නෙක් මොකටද කෙල්ලන්ට උගන්නන්න දඟලන්නේ? ඕකිව වත්තක වැඩට දාපන්!"
එදා ඇල්බට් මාමා ගෙදර ආවේ හිස් අතින්, හැබැයි හිතේ අහස උසට වෛරයකින් සහ ධෛර්යයකින්. ඔහු තමන් සතු එකම වටිනා වස්තුව වූ, සඳලිගේ අම්මාගේ අවසන් මතකය වූ රන් මංගල මුදුව විකුණුවා. ඒ මුදලින් සඳලිගේ පන්ති ගාස්තු ගෙව්වා. 💍😭
සඳලි තමන්ගේ තාත්තා විඳින දුක හොඳින්ම තේරුම් ගත්තා. ඇය උසස් පෙළ විභාගයෙන් ලංකාවෙන්ම ප්රථම ස්ථාන කිහිපය අතරට පැමිණෙමින්, ශ්රී ජයවර්ධනපුර විශ්වවිද්යාලයේ කළමනාකරණ පීඨයට තේරී පත් වුණා. 🏫
විශ්වවිද්යාලයට ගියත් ඇයට නගරයේ ජීවත් වීම ලෙහෙසි වුණේ නැහැ. අනිත් ළමයි ලස්සන ඇඳුම් අඳිද්දී, ඇය ඇන්දේ ගමේදී ඇඳපු සරල ගවුම් කැබැල්ලයි. කෑම ගන්න මුදල් නැතිව ඇය බොහෝ දිනවල දවල්ට වතුර වීදුරුවකින් බඩ පුරවා ගත්තා.
ඇල්බට් මාමා වයසට ගිහින් පෙනීම දුර්වල වෙලත්, රෑ තිස්සේ මහ මුහුදේ පාවෙමින් දුව වෙනුවෙන් සල්ලි ඉතිරි කළා.
වසර හතරක් ගෙවී ගියා... සඳලි විශ්වවිද්යාලයේ ඉහළම සාමාර්ථයක් (First Class) සහිතව උපාධිය සම්පූර්ණ කළා පමණක් නොවෙයි, ඇයගේ දක්ෂතාවය නිසාම මෙරට ප්රධාන පෙළේ රාජ්ය බැංකුවක "සහකාර කළමනාකාරිනියක්" (Assistant Manager) ලෙස සෘජුවම බඳවා ගනු ලැබුවා. 💼🏢
ඒ රාජ්ය බැංකුවේ වාර්ෂික අභිෂේක උත්සවය සහ නව නිලධාරීන් පිළිගැනීමේ මහා මංගල්යය කොළඹ තරු පහේ හෝටලයක පැවැත්වුණා. එහි රටේ ප්රධාන පෙළේ ව්යාපාරිකයන්, බැංකු ප්රධානීන් සහ සම්භාවනීය අමුත්තන් රැසක් සිටියා. ✨
සඳලි එදා සැරසී සිටියේ ඉතාමත් අලංකාර නිල ඇඳුමකින්. ඇය තමන්ගේ ප්රධාන ආරාධිතයා ලෙස එක් කරගෙන ආවේ ඇගේ ආදරණීය තාත්තාවයි.
ඇල්බට් මාමා ඇඳ සිටියේ සඳලි තමන්ගේ පළමු වැටුපෙන් අරන් දුන්නු අලුත්ම සුදු කමිසය සහ සරමයි. නමුත් ඔහුගේ දෙපා තිබුණේ පාවහන් රහිතවයි (barefoot). අවුරුදු ගණනාවක් ලුණු වතුරට සහ වැල්ලට පෑගුණු ඔහුගේ දෙපා කෙතරම් රළු වී තිබුණේද යත්, කිසිදු පාවහනක් ඔහුට පැළඳීමට නොහැකි තරමට ඒවා තුවාල වී තිබුණා.
ඇතැම් ධනවත් පිරිස් මේ නූගත්, පාවහන් නොමැති ධීවරයා දෙස උපහාසයෙන් බලනු සඳලි දැක්කා. 😒
උත්සවයේ දක්ෂතම නවක නිලධාරියා ලෙස සඳලිගේ නම ප්රකාශයට පත් වුණා. ඇය වේදිකාවට ගොස් සම්මානය ලබාගත්තා. අනතුරුව ඇයට කතා කිරීමට අවස්ථාව ලැබුණා.
"අද මම මේ සුඛෝපභෝගී හෝටලයේ, ලස්සන ඇඳුම් ඇඳගෙන බැංකු නිලධාරිනියක් විදිහට ඉන්නවා. හැබැයි මාව මෙතනට එවන්න මහ මුහුදේ රළත් එක්ක, මාරයා එක්ක හැප්පුණු මගේ රත්තරන් තාත්තා අන්න අතන වාඩි වෙලා ඉන්නවා..." සඳලි වේදිකාවේ සිටම ඇඟිල්ල දිගු කළා.
සඳලි වේදිකාවෙන් බැස, සෙමින් සෙමින් ශාලාවේ මැද වාඩි වී සිටි තම තාත්තා වෙතට ගියාය. මුළු ශාලාවම ගොළු වුණා.
ඇය තාත්තා ඉදිරියේ දණින් වැටුණා. ඉන්පසු ඇය තමන්ට ලැබුණු රන් සම්මානය සහ පත්වීම් ලිපිය තාත්තාගේ අතට දුන්නා. 🏆
හැමෝම පුදුම කරමින්, සඳලි බිම දිගාවී, ඇගේ තාත්තාගේ පාවහන් නොමැති, කරගැට පිරුණු, ලුණු වතුරට පෑරුණු ඒ රළු දෙපා තමන්ගේ දෑතින් අල්ලා, ඇගේ නළල ඒ දෙපා මත තබා වැන්දාය! 😭😭🙏
ඇගේ ඇසින් වැටුණු කඳුළු බිඳු ඒ පිය දෙපා තෙත් කළා.
"තාත්තේ... හැමෝම මගේ දක්ෂකම දැක්කා මිසක්, මේ කකුල් දෙක මාව උගන්නන්න වැල්ලේ කොච්චර දුවන්න ඇද්ද කියලා දැක්කේ නැහැ. මගේ අම්මා නැති අඩුව නොදැනෙන්න මාව හැදුවේ ඔය හදවත. මගේ හැම ජයග්රහණයකම සැබෑ හිමිකරු ඔබයි තාත්තේ!" සඳලි ශබ්ද නගා හැඬුවාය.
ඇල්බට් මාමාට කතා කරගත නොහැකි වුණා. ඔහු තමන්ගේ ගැහෙන දෑතින් සඳලිව වඩාගෙන, ඇගේ හිස සිපගත්තේ මුළු ශාලාවම කඳුළින් තෙත් කරමින්.
පෙර උපහාසයෙන් බැලූ ධනවතුන්ගේ දෑස්වලින් කඳුළු කඩා වැටුණා. මුළු ශාලාවේම සිටි බැංකු සභාපතිවරුන්ගේ සිට සියලුම දෙනා අසුන්වලින් නැගිට, මේ අසිරිමත් දියණියට සහ ඒ අභිමානවත් පියාට ආචාර කළා. 👏😭❤️
අද වෙද්දී සඳලි එම බැංකුවේ ඉහළම ශාඛාවක කළමනාකාරිනියක්. ඇය තමන්ගේ තාත්තා වෙනුවෙන් මුහුද පෙනෙන මානයෙන් ලස්සන නිවසක් හදලා දීලා තියෙනවා. ඇල්බට් මාමා දැන් මුහුදු යන්නේ නැහැ.
හැබැයි ඔහු අදටත් හවස් වරුවට වැල්ලට ගිහින් මුහුද දෙස බලා ඉන්නවා. ඒ මුහුද දෙස බලා ඔහු සිතන්නේ, තමන් කඳුළු සහ දහඩිය සාගරයක් මැදින් ජීවිතය නමැති නැව නිවැරදි වෙරළට ගෙන ආ ආකාරයයි 🌊⛵🌟
