27/04/2022
Кога се соочуваат со неуспех на работното место, повеќето индивидуи имаат тенденција да заземат одбранбен став и да ги обвинуваат другите за својот неуспех или пак да ја насочат својата фрустрација кон себе и да се прекоруваат.
Но, во суштина, ниту една од овие опции не е соодветен начин на справување со емоцијата несупех која се однесува на самооцена.
Одбегнувањето на преземање одговорност за своите постапки, може само да ја намали тензијата и интензитетот на чувството на неуспех, но, истовремено, ја скратува и можноста на индивидуата да научи како нештата да ги прави подобро.
Самообвинувањето, од друга страна, може да изгледа оправдано во афективниот момент, но може да доведе до неточна и мрачна проценка на нечиј потенцијал, што го поткопува и личниот развој.
Истражувањата покажуваат дека наместо тоа потребно е да го негуваме сочувството сами кон себе. Луѓето кои го прават тоа имаат тенденција да бидат љубезни со себеси, наместо да ги осудуваат сопствените неуспеси и грешки; да разберат дека неуспесите се заедничко човечко искуство и да заземат врамнотежен пристап кон негативните емоции кога нема да успеат да ја остварат поставената цел. Овие индивидуи си дозволуваат да се чувствуваат лошо, но не дозволуваат негативните емоции да ги преплават и да завладеат со нив.
When we experience a setback at work, we tend to either become defensive and blame others, or berate ourselves. Neither response is helpful. Shirking responsibility by getting defensive may alleviate the sting of failure, but it comes at the expense of learning. Self-flagellation, on the other hand,...
