26/08/2026
တကယ်တော့လူတွေက ကိုယ်ချစ်တဲ့လူတွေကိုကိုယ့်အနားမှာအမြဲတမ်းအတူရှိနေစေချင်ကြတာ ဒါပေမဲ့လူဆိုတာအမြဲအတူရှိနေဖို့ဆိုတာမလွယ်ကူပါဘူး
ဒါကြောင့်အတူရှိတဲ့အခါ ရင်းရင်းနှီးနှီး၊ ကွာဝေးတဲ့အခါ ယုံကြည်စိတ်နေဖို့ဘဲလိုအပ်ပါတယ်
ဘာကြောင့်လဲ
၁။ ယုံကြည်မှု၏ အခြေခံအုတ်မြစ် – အတူရှိနေချိန်မှာ ချစ်တာက လွယ်ပေမယ့်၊ ကွာဝေးနေချိန်မှာ သစ္စာရှိဖို့၊ ယုံကြည်ဖို့က အလိုအလျောက်မရဘဲ ရွေးချယ်မှု တစ်ခုဖြစ်လာတယ်။ အဲဒီရွေးချယ်မှုက အချစ်ရဲ့ ရင့်ကျက်မှုကို ပြသပါတယ်။
၂။ ကိုယ်ပိုင်အလေးအနက်ထားမှု – အတူရှိနေရင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အားကိုးမိတတ်ပေမယ့်၊ အဝေးရောက်တဲ့အခါ ကိုယ့်ဘဝကိုယ်ဖြေရှင်းရင်း၊ ကိုယ့်ပြဿနာကိုယ်ဖြေရှင်းရင်း လွတ်လပ်တဲ့ကိုယ်ပိုင်တန်ဖိုး ကိုရရှိစေတယ်။ အဲဒီတန်ဖိုးကို လက်ခံပေးတဲ့အခါ အချစ်က ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာပါတယ်။
၃။ စိတ်ကူးနဲ့ လွမ်းဆွတ်မှုရဲ့ အလှ – အဝေးရောက်မှသာ လွမ်းဆွတ်တတ်တယ်၊ လွမ်းဆွတ်မှသာ တန်ဖိုးသိစိတ် ပေါ်လာတယ်။ အတူရှိချိန်မှာ သတိမထားမိတဲ့ ကောင်းမွန်ချက်လေးတွေကို ပြန်မြင်မိစေတယ်။
၄။ အချစ်က ပိုင်ဆိုင်မှုမဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ အသိစိတ် – "ကိုယ့်အနားမှာ အမြဲရှိနေစေချင်တာ" က တစ်ခါတစ်ရံ ပိုင်ဆိုင်ချင်စိတ် ဖြစ်နိုင်တယ်။ အဝေးမှာနေပြီးချစ်တာက "မင်းရဲ့ဘဝမင်းရှိတယ်၊ ငါ့ရဲ့ဘဝငါရှိတယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါတို့ရဲ့ချစ်ခြင်းက ဆက်ရှိတယ်" ဆိုတဲ့ ရင့်ကျက်တဲ့ချစ်ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။
၅။ ပြန်ဆုံတွေ့တဲ့အခါ ပိုမိုတန်ဖိုးရှိခြင်း – ကွာဝေးနေချိန်က စောင့်ဆိုင်းမှု၊ သည်းခံမှု၊ မျှော်လင့်မှုတွေက ပြန်ဆုံတဲ့အခါ အဲဒီအခိုက်အတန့်ကို ပိုပြီးအဖိုးတန်အောင် ဖန်တီးပေးပါတယ်။
အဝေးမှာနေပြီးချစ်နိုင်တာက အတ္တကိုကျော်လွန်တဲ့၊ ရင့်ကျက်တဲ့ချစ်ခြင်းရဲ့ သင်္ကေတဖြစ်ပြီး၊ အတူရှိပြီးချစ်တာက နွေးထွေးမှုနဲ့ ရင်းနှီးမှုရဲ့ သင်ေ္ကတတွေဖြစ်တယ်။
ဘာကြောင့် "ဘယ်လောက်ချစ်ချစ် အမြဲတမ်းအတူမရှိနိုင်ဘူး" သလဲ
၁။ ဘဝက ရွေ့လျားနေတယ်
အလုပ်၊ ပညာရေး၊ မိသားစုတာဝန်၊ ကျန်းမာရေး၊ မထင်မှတ်တဲ့အဖြစ်အပျက်တွေ – ဒါတွေအားလုံးက လူတစ်ယောက်ရဲ့ လမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလဲစေတယ်။ ချစ်ခြင်းတစ်ခုတည်းနဲ့ ဒီရွေ့လျားမှုအားလုံးကို ရပ်တန့်ထားလို့ မရဘူးဆိုတာ လက်ခံလာရတာပါ။
၂။ လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်ခရီးရှိတယ်
ဘယ်လောက်ပဲ နီးကပ်နေပါစေ၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သီးခြားလူသားတွေပါ။ တစ်ယောက်ရဲ့ အိပ်မက်၊ ပန်းတိုင်၊ ကြောက်ရွံ့မှု၊ ကုစားစရာတွေက သူ့ဘာသာသူ ဖြေရှင်းရမယ့်အရာတွေပါ။ အတူရှိပေးလို့ရပေမယ့် အစားမထိုးလို့ရဘူး။
၃။ အတူရှိတိုင်း ပျော်တယ်လို့ မဆိုလိုဘူး
တစ်ခါတစ်ရံ ရုပ်ပိုင်းအရ အတူရှိနေပေမယ့် စိတ်ပိုင်းအရ ကွာဟနေတတ်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် အတူရှိနေရင်း ပွတ်တိုက်မှုတွေ၊ ငြီးငွေ့မှုတွေ ဖြစ်လာတတ်တယ်။ အရည်အသွေးရှိတဲ့အတူနေချိန်က အရေအတွက်ထက် အရေးကြီးတယ်ဆိုတာ သိလာရတာပါ။
၄။ ကိုယ်တိုင်လည်း အားလိုအပ်တယ်
အမြဲတမ်းအတူရှိနေဖို့ဆိုတာ စွမ်းအင်အများကြီးကုန်တယ်။ တစ်ခါတစ်ရံ တစ်ယောက်တည်းနေချိန်၊ ကိုယ့်ဘဝကိုယ်ပြန်သုံးသပ်ချိန်တွေကမှ ပိုမိုအားဖြည့်ပေးတယ်။ အဲဒီအားဖြည့်မှုနဲ့မှ ပြန်ဆုံတွေ့တဲ့အခါ ပိုကောင်းတဲ့ကိုယ်ကို ပေးနိုင်တာ။
· အဝေးရောက်တိုင်း ချစ်ခြင်းပျက်သွားတာမဟုတ်ဘူး။
· ခေတ္တကွာဝေးရတိုင်း ဆုံးရှုံးတာမဟုတ်ဘူး။
· အတူမနေနိုင်တိုင်း မလုံလောက်တာနေတာမဟုတ်ပါဘူး။
လေးစားခင်မင်စွာဖြင့်
မင်းထွန်းသိန်း