22/06/2026
🇲🇹☀️ Hekk kif issa bdejna uffiċjalment l-istaġun tas-sajf, fil-mitoloġija u l-letteratura Rumana, aestas (is-sajf) hija personifikata bħala divinità rradjanti li tiġbor fiha s-sħana qawwija u l-ġid agrikolu tal-aktar xhur sħan tas-sena. L-aktar li tidher b'mod famuż huwa fil-Metamorfosi ta’ Ovidju, fejn tinsab ħdejn it-tron tal-alla tax-xemx, Fibu (Apollu), bħala gwardjana kożmika taż-żmien flimkien mal-istaġuni l-oħra. L-artisti u l-poeti tradizzjonalment immaġinawha bħala figura żagħżugħa, liebsa ħwejjeġ ħfief biex tissimbolizza s-sħana, inkurunata b' kuruna tal-qamħ misjur, u żżomm f'idejha minġel jew kornukopja mfawwar bil-frott. Lil hinn mill-persona poetika tagħha, il-kelma nnifisha tissimbolizza r-realtà tal-klima Mediterranja, marbuta mill-qrib ma' aestus—is-sħana tixwi li kienet tiddetta r-ritmi tal-biedja u l-ħajja ċivika Rumana, kif għada tagħmel fil-ħajja moderna.
🇬🇧☀️As we now officially start summer, in Roman mythology and literature, the season of aestas (summer) was personified as a radiant goddess embodying the intense heat and agricultural bounty of the warmest months. Most famously depicted in Ovid’s Metamorphoses, she stands beside the sun god Phoebus's (Apollo) throne as a cosmic gatekeeper of time alongside the other seasons. Artists and poets traditionally envisioned her as a youthful figure draped in light clothing to signify the heat, crowned with a wreath of ripe wheat ears, and holding a sickle or an overflowing cornucopia. Beyond her poetic persona, the word captures the literal reality of the Mediterranean climate, tracking closely with aestus—the burning heat that dictated the rhythms of Roman farming and civic life, as it still does in modern life.