Amoriet, praktijk voor supervisie en coaching

10/12/2023

https://www.youtube.com/watch?v=P5GbZ_i-cUg

Wereldlichtjesdag 2023

Ieder jaar op de tweede zondag van december is het wereldlichtjesdag.
Op deze dag steken mensen over de hele wereld om 19.00 lokale tijd kaarsjes aan om overleden kinderen te herdenken.

Het kaarsje wat je nooit aan wilt steken en waarvan er veel te veel branden.

Inge Lodewijks en Harold van Vught hebben dit jaar weer gezocht naar een mooi en passend nummer. Voor een beetje liefde, steun, (h)erkenning of het gevoel dat je niet alleen bent.

Laat het je verwarmen en ontroeren.

This song should not exist:Geschreven door: RuxleyUitgevoerd door:Muziek: Harold van VugtZang: Inge LodewijksOpgenomen op 06-12-2023 voorWereldlichtjesdag 2023

03/12/2023

Wat is dat toch met hulpverleners en de moeite met zelf hulp vragen?
De moeite om zichzelf centraal te zetten en goed voor zichzelf te zorgen?

Afgelopen week kwam ik er weer een aantal tegen. Van die fijne types die altijd in de weer zijn met en voor anderen. En die dat dan ook super goed kunnen en doen. Met alle liefde, met veel geduld en creativiteit. Ze zijn er. En hoe!

En ik snap het ook. Die enorme focus op de ander; op degene die hulp of zorg nodig heeft. Daarnaast is 'anderen helpen' of 'zorgen voor de ander' iets waar zij goed in zijn en wat ook hun vak is.

En toch. Steeds vaker zie ik dat de focus op de ander zo sterk en het beroep wat op hen gedaan wordt zo groot is, dat er weinig tijd en ruimte overblijft voor de hulpverlener zelf. Als er in de privésfeer dan ook veel gevraagd wordt, kan het zo zijn dat mensen altijd maar 'aanstaan' en niet tot rust komen.

Het effect daarvan kan zijn dat hulpverleners zichzelf beetje bij beetje verliezen in de zorg om en voor de ander. En als je dan jezelf kwijt bent, hoe weet je dan nog wie je bent? Wat voor jou belangrijk is en wat jij wilt?
En als je dat niet weet, kun je er dan nog wel echt zijn voor de ander die jou zo nodig heeft?

Dat is de vraag.

Wil je ook op lange termijn er ECHT voor anderen zijn, dan vraagt dat onder andere evenwicht, bewustzijn, (zelf)vertrouwen en het vermogen om persoonlijke grenzen op tijd te herkennen, te erkennen en kenbaar te maken.

Wanneer ik de verbinding met mezelf verlies omdat ik te weinig tijd voor mezelf neem, slaat de vermoeidheid toe en neemt mijn scherpe waarneming af. Het gevaar hiervan is dat ik de mensen waar ik mee werk tekort doe. Zij hebben recht op de beste versie van mijzelf als supervisor, coach of trainer. Dat vraagt van mij dat ik goed voor mezelf zorg, zodat ik er echt kan zijn voor degene die iets van mij vraagt of nodig heeft.

Ook voor mij is ‘goed voor mezelf zorgen’ soms een uitdaging. In de drukte en hectiek van de dag, van werk, gezin en onderdeel zijn van deze maatschappij is de tijd die ik reserveer voor mezelf soms schaars. Maar het blijft wel belangrijk dat ik dat doe. Elke dag. Dat hoeft niet altijd groots en kan ook al met een kleine wandeling in de natuur. Even contact maken met mezelf; voelen wat ik voel en luisteren naar wat ik mezelf te vertellen heb. Om vervolgens ook keuzes te maken in wat ik wel of niet doe.

En als dat niet lukt? Als ik mezelf zo hard voorbij ben gehold dat ik het niet meer alleen kan? Dan weet ik inmiddels dat het tijd is om hulp te vragen en de hand die naar mij uitgestoken wordt vast te pakken.

Ik weet dat de manier waarop ik werk, jou kan helpen om weer contact met jezelf te maken en de verbinding met jezelf te herstellen. Ik geef je een plek waar je kunt landen, waar je mag zijn met alles wat er is. Waar ruimte is om vragen, twijfels, zorgen, lasten en verlangens te delen en te onderzoeken.

Weet dat het kan.
Weet dat het mag.
Weet dat ik er ben.
Voor jou.

25/11/2023

Afscheid

Vrijdagochtend gaf ik intervisie aan een groep vrijwilligers van het hospice hier in Rosmalen.

'Het lijkt wel of afscheid het thema van vandaag is', merkte één van de vrijwilligers op.

Ik start elke intervisie met een rondje waarin iedereen de gelegenheid krijgt om aan te geven hoe het is, wat bezig houdt en of er iets is wat vandaag ingebracht kan worden. In dat eerste rondje wordt vaak veel gedeeld en deze keer leken het bijna allemaal ervaringen te zijn die te maken hadden met verlies en afscheid.

En hoewel deze vrijwilligers ook in het hospice ruimschoots geconfronteerd worden met afscheid en verlies, is het toch anders wanneer het gaat om het afscheid nemen en verliezen van je eigen dierbaren. Dat komt dichterbij. Ineens gaat het ook over jou; is het geen ver-van-mijn-bed-show dat-overkomt-anderen-maar-mij-niet-verhaal meer. Confronterend.

'Het heeft natuurlijk ook met de leeftijd te maken', werd er gesuggereerd.
Wellicht... en toch kon ik, vanuit mijn directe omgeving, ook recente of aankomende verliezen benoemen waarbij het ging over een jong mens en over leeftijdgenoten van mijzelf. Vergeleken met deze vrijwilligers mag ik mijzelf met 47 levensjaren op de teller jong noemen. Dus die vlieger ging ook niet helemaal op.

Afscheid.

Ik denk aan vorige week. Aan het moment dat een dierbare collega met pensioen ging. We vierden haar werkzame leven en gaven haar een welverdiend afscheid. 'Of ik haar afscheidsspeech wilde schrijven en voordragen', werd mij gevraagd door mijn leidinggevende. Want dat was wat mijn collega graag wilde. Dat ik iets over en tegen haar zou zeggen.

Ik vond het een moeilijke en tegelijk prachtige vraag. Het gaf mij de kans om een belangrijke bijdrage te leveren aan haar afscheid. Ik mocht bijdragen aan de 'punt' die zij ging zetten. En ik was vastbesloten om dat zo goed mogelijk te doen.

Dat viel nog niet mee. Het was onmogelijk om compleet te zijn en de twijfel of het mijn collega echt recht deed bleef. Ik liet het stuk aan mijn leidinggevende lezen met de vraag 'kan het zo?' 'Lieve Jill, het is prachtig', kreeg ik terug. Oké, dan is dit wat het is. Niks meer aan doen.

Afscheid van een werkzaam leven.
Een eind aan 15 jaar samenwerking.

Alles verandert en niks blijft zoals het is.
Het raakt mij, het raakt ons.
En het is precies waar het over gaat.
Dit is het leven.

Aan het eind van de intervisie krijg ik een compliment van één van de vrijwilligers. Over de woorden die ik gebruikt heb om verschillende ervaringen te duiden en met elkaar te verbinden. Dat is wat ik kan en wat ik doe. Ik vind het fijn dat dat gezien en gewaardeerd wordt. En ik geloof oprecht dat het helpt. Afscheid en verlies verdienen oprechte aandacht en warmte. Wanneer we ons licht daarop laten schijnen, geeft dat de erkenning die nodig is om een 'punt' te kunnen zetten of iets 'rond' te kunnen maken.

In mijn praktijk heb ik altijd een 'kommetje van licht' om zulke processen te ondersteunen. Met liefde 💖

11/10/2023

Daar is ie dan, mijn vernieuwde website.

En ja, toch weer spannend om te delen.

In mijn ogen is deze site anders, beter en professioneler dan de vorige. Geeft ie zo veel beter weer wie ik ben, wat ik doe en vooral hoe ik dat doe. Alles wat erop staat is waar en toch vind ik het spannend om dat aan iedereen te laten zien. Want ja, dan gaan mensen er ook iets van vinden. En daar heb ik geen controle over.

Zelf ben ik trots. En dat is het aller belangrijkste; dat ik vind dat het klopt en dat ik zeg 'dit is het'.

Een tijdje geleden gaf een mogelijke nieuwe opdrachtgever aan op mijn site gekeken te hebben. Op mijn 'oude' welteverstaan. Ik baalde want dat wat ze had gezien klopte niet meer.
Daarna gaf nog iemand feedback op dezelfde site; 'je doet jezelf tekort, je bent en kunt veel meer. Dat zie ik niet terug op je site'.

Het was wel een proces. Een nieuw logo, foto's laten maken, in gesprek over wat ik wel en niet voor ogen had met mijn site. Het had tijd nodig.

Maar hier is ie dan.
Ik ben blij en trots.

Supervisie is een specifieke, procesgerichte methode van begeleiden die voor verschillende doeleinden ingezet kan worden: 

27/07/2023

Voordat ik echt even helemaal offline ga, wil ik deze nog wel even met jullie delen.

In september geef ik vanuit Centrum voor Verborgen Verlies weer een 2 daagse Omgaan met Ingrijpende Veranderingen en Verlies voor Professionals. Dit keer doe ik dat in mijn praktijk in Rosmalen.

Een perfecte manier voor jou om kennis op te doen, ervaringen te delen en te reflecteren op eigen gedrag en handelen met betrekking tot dit onderwerp. Natuurlijk deel ik ook praktische tools met je, die je direct kunt gebruiken.

Ik werk alleen met kleine groepen zodat er veel ruimte en aandacht is voor ieders vragen. En er zijn nu nog 2 plekken vrij.

Stuur me een berichtje als je nog vragen hebt of je aan wilt melden.
Meer informatie vind je hier:
https://www.verborgenverlies.nl/training-zorgprof

Zie ik je 8 september?



Centrum voor Verborgen Verlies

23/07/2023

Een beetje stil....

Ik was de laatste tijd een beetje stil op Facebook.

Niet omdat het niet goed met me ging of omdat er iets ernstigs aan de hand was. Wel omdat ik allerlei andere dingen te doen had en de laatste tijd ook wat andere keuzes gemaakt heb.
En op de één of andere manier matcht dat niet helemaal met het posten van berichten op Social Media.

Zo hebben we voor het eerst in ons leven een voorseizoen-plek gehad op een camping in de buurt. Hierdoor hebben we van 1 april tot en met 2 juli kunnen genieten van ons 'buitenverblijf'. Het was heerlijk om daar met vrije dagen, in de meivakantie en bijna alle weekenden te kunnen zijn. De natuur, buiten eten en leven, daar 'zijn' met familie en vrienden... was gewoon hard nodig en heel fijn. Het vroeg om daar te zijn en niet hier op Facebook.

Wat er ook met mij gebeurde; door het zien van het bordje 'camping' ging ik een soort van meteen 'uit'. Dat was heel erg fijn omdat ik in mijn werk veel 'aan' sta. Wat ik heerlijk vind maar wat me ook de nodige energie kost. Met het 'uit' en 'afschakelen' en het 'in het moment zijn', voelde ik geen noodzaak en geen ruimte om daarover te delen. Ik had behoefte aan contact en verbinding zonder schermpjes en heb daarin geïnvesteerd en me daardoor laten voeden. Het heeft mijn hart verwarmd en ik heb ervan genoten.

Parallel aan dit proces liep ook het proces van het 'sneuvelen van mijn oude telefoon en het aanschaffen van een nieuwe'. Sinds die tijd heb ik geen Facebook en Instagram meer op mijn telefoon. Het doelloos scrollen en filmpjes kijken, nam een vorm aan waar ik me niet meer prettig bij voelde. Dus ik besloot dat het 'anders' en 'minder' kon. En dat blijkt te kunnen en bevalt goed. Maar ook daardoor verdween de 'prikkel' om te posten en bleef ik stil.

Dan was er ook nog zoiets als een 'persoonlijk proces'. Ik ben de afgelopen maanden op verschillende momenten en met verschillende mensen in 'eigen issues' gedoken. Dat heeft me veel opgeleverd. Alleen de woorden om te delen, hier in het openbaar, zijn er nog niet. Dus bleef ik stil.

Vorige week nam ik een aantal dagen vrij omdat het de verjaardag van mijn vader was, ik zelf jarig was en de sterfdag van mama was. Hoewel er geen verjaardag te vieren viel omdat mijn vader al 8 jaar geleden overleden is en mijn moeder er al 12 jaar niet meer is, had ik er toch behoefte aan om helemaal te zijn met alles wat er was. Gevoelens van gemis en dankbaarheid overheersten. Fijn om dat te kunnen voelen, juist omdat ik daar ruimte aan gaf. De bevestiging van anderen had ik daarin niet nodig. En ik bleef dus stil.

En dan was ik ook van alles aan het doen. Met twee nieuwe opdrachtgevers heb ik extra trainingen gegeven, intense gesprekken gevoerd, adviezen geschreven en adviesgesprekken gevoerd. Super leuk, veel werk en daardoor ook gewoon geen tijd en ruimte meer om daar ook nog over te schrijven. Geen zin ook. Ik was moe en dat vroeg letterlijk 'slapen' en 'rust'. En daar heb ik aan toe gegeven. Dus bleef het hier stil.

Voor mezelf vind ik dat niet erg. Ik weet wat me bezig houdt en waar ik mee bezig ben. In contacten met anderen ben ik niet stil gevallen, deel ik juist en deze mensen zullen de 'stilte' ook niet herkennen. Maar hier bleef ik stil en daardoor werd ik misschien ook minder zichtbaar. Ik ben er nog niet uit wat dat precies betekent en of dat erg is. Ik ben juist daar geweest waar ik wilde en moest zijn. En dat voelt alleen maar goed.

Oh ja, ik werk ook aan zichtbaarheid met het werken aan mijn website waarin ik mezelf 'anders' laat zien en presenteer. Op een manier die beter past en recht doet aan wie ik ben, wat ik kan en wat ik doe. En ook dat kost tijd en naar binnen keren voordat het weer naar buiten kan.

Nou... en dan is het bijna vakantie en daar verheug ik me enorm op. Juist op de stilte en de ruimte. Voor mezelf, voor mijn gezin en voor andere mensen die dichtbij staan en waar ik soms langer of vaker bij wil zijn dan door het jaar heen lukt.

Conclusie, het blijft hier nog even 'stil'. Maar weet dat ik er wel ben. Juist. En vooral.

Ik wens jullie een zomer waarin je kunt doen wat je wilt, met wie je wilt en het liefst op een fijne plek!

03/05/2023

jubileum

Afgelopen maandag 1 mei 2023, de dag van de arbeid, was ik officieel 25 jaar in dienst bij Cello. Gisteren heb ik dit gevierd met collega's en ben ik verrast met prachtige bloemen, lieve kaarten, mooie woorden en te lieve cadeautjes.

Naast alle aandacht en feestelijkheden, laat dit 25 jarig jubileum mij ook stil staan bij de afgelopen 25 jaar. 25 jaar waarin ontzettend veel gebeurd is. Waarin ik veel leuke en mooie momenten mocht beleven. En soms was het ook ingewikkeld of pijnlijk. Hoewel het werkplezier overheerst, ben ook ik wel eens met buikpijn naar mijn werk gegaan, heb ik fouten gemaakt en de plank soms gigantisch mis geslagen. Daar waar ik met schaamte op terugkijk, ligt de basis van het belang wat ik hecht aan reflecteren op persoonlijk gedrag en handelen en van mijn supervisor-zijn.

Gisteren gingen mijn gedachten vooral uit naar de mensen met een verstandelijke beperking waar ik de eerste tien jaar van mijn loopbaan mee werkte. Van hen heb ik het allermeeste geleerd. Over echt contact maken en op zoek gaan naar de echte vraag of behoefte die onder het zichtbare gedrag zit. Door hen doe ik nog steeds het werk wat ik nu doe en zet ik mij met alle liefde in voor de professionals die elke dag met hen werken. Als we investeren in zorgprofessionals en hulpverleners en zorgen dat zij hun werk goed kunnen doen, dan heeft dat altijd een positief effect op de mensen waar we het uiteindelijk voor doen. En dat is wat voor mij telt.

In alle jaren dat ik bij Cello werk, heb ik veel mensen mogen ontmoeten en zijn er veel geweest die mij nog steeds bijblijven omdat zij, allen op geheel eigen wijze, ontzettend van betekenis zijn geweest voor mijn proces en mijn groei. Daar ben ik echt heel dankbaar voor.

Iedereen weet natuurlijk dat ik naast mijn werk bij Cello, ook eigenaar ben van Amoriet en mede-eigenaar van het Centrum voor Verborgen Verlies. Ik voel me zo rijk dat ik dit nog steeds kan combineren. Zowel het zelfstandig werken als het werken binnen een organisatie geeft mij voldoening. Na 25 jaar bij Cello weet ik (veel beter dan een aantal jaar geleden) waarom ik hier ben en wat ik (nog) te doen heb. En zolang ik dat nog zo voel, blijf ik. Met veel plezier en alle liefde. Voor de mensen en die bijzondere organisatie waar ik iets meer dan 25 jaar geleden voor het eerst binnen stapte. Toen omdat ik dacht 'dat ik dat wel kon', nu omdat ik weet wie ik ben en wat ik toevoeg.

06/03/2023

Een nieuw logo als start van veel meer nieuws en moois... Wordt vervolgd. Het begin is er weer!

Met dank aan Juut's DSGN voor het mooie ontwerp. Wat ze heel geduldig 25 keer aangepast heeft 😇🙏.

21/02/2023

Women Talking

Het boek Women Talking (2018) van de Canadese schrijver Miriam Toews is geïnspireerd op afgrijselijke gebeurtenissen, die tussen 2005 en 2009 plaatsvonden in een mennonietenkolonie in Bolivia. Jarenlang werden meisjes en vrouwen versuft en met bloed tussen hun benen wakker. Niet wetend wat hun was overkomen, beschaamd en de duivel verantwoordelijk houdend, werd hier niet over gepraat en ging het leven door. Pas op het moment dat er een man op heterdaad betrapt wordt, ontdekken de vrouwen dat zij tijdens hun slaap bedwelmd en verkracht worden.

In de indrukwekkende verfilming van het boek zie je acht vrouwen in een hooischuur bespreken hoe ze om willen gaan met wat hen overkomen is. Er worden 3 opties besproken. In de kolonie blijven en de mannen vergeven. In de kolonie blijven en de strijd met de mannen aangaan. Of weggaan. Het lijkt een keuze voor zekerheid of veiligheid met alle onmogelijke dilemma's van dien.

Ik werd getroffen door en stil van alle tragische verhalen die deels verteld worden en deels in beeld worden gebracht door korte flash backs waarin bloed een grote rol speelt. De pijn van de vrouwen is zichtbaar en voelbaar. Net als de verschillende manieren waarop deze vrouwen, uit verschillende generaties, daarmee dealen. Waarbij, ondanks de gemeenschappelijke deler 'het misbruik', ook deze vrouwen elkaar niet altijd begrijpen en soms veroordelen in plaats van steunen.

Na afloop van de film, die ik keek samen met een lieve vriendin, verlieten we geraakt en in gedachten de filmzaal. En nog iets later raakten we in gesprek over wat we hadden gezien maar ook over welke parallellen we zagen in onze eigen levens of in de levens van andere vrouwen.

De verliezen die vrouwen leiden door hun vrouw zijn, zijn ook in 2023 en dichtbij huis talrijk. Dit gaat over verkrachting, aanranding en mishandeling. Maar ook, en daar staan we veel te weinig bij stil, de verliezen die op kunnen treden door menstruatie- en overgangsklachten, zwangerschap, bevalling, miskraam, abortus en problemen rondom überhaupt zwanger kunnen worden.

In mijn praktijk zie ik veel vrouwen die hiermee te maken hebben. Jonge vrouwen die daar nu mee moeten dealen. Oudere vrouwen die hier mee te maken hebben gehad en nog last hebben van de impact van deze ingrijpende gebeurtenissen.

Wat mij ook bij deze vrouwen opvalt, naast de pijn, is de schaamte en het taboe wat er toch op lijkt te rusten om je uit te spreken, te delen wat je hebt meegemaakt en te laten zien hoe het echt met je gaat.

Want, bij hevige menstruatie- of overgangsklachten: we worden allemaal ongesteld, het hoort erbij, we hebben allemaal wel eens pijn, dan neem je toch gewoon een pijnstiller, je kunt toch aan de pil....

Of bij een heftige zwangerschap: je moet blij zijn dat je zwanger bent, denk eens aan vrouwen die geen kinderen kunnen krijgen, het gaat wel over, het hoort erbij, ik had nergens last van....

Of na een traumatische bevalling: je hebt een gezonde baby dan is alles weer vergeten, geniet van je kraamtijd hè, ze worden vanzelf groot, komt allemaal goed, vroeger kregen ze gerust 12 kinderen en daar hoorde je ook niks over...

Waar het over gaat bij al deze uitspraken is dat je een andere vrouw onbewust beoordeelt, soms zelfs veroordeelt of afwijst om wat zij heeft meegemaakt, wat de impact daarvan is en hoe zij daar mee omgaat.

Ook ik heb me daar, al was het meestal in gedachten, schuldig aan gemaakt. Op het moment dat ik iets vind van een andere vrouw en een oordeel daarover heb, kan ik haar niet meer oprecht steunen.

En misschien is dat waar het over gaat. Gaat het daar in ‘Women Talking’ vooral over. Over wat er ná seksueel misbruik moet gebeuren; hoe we verder gaan met elkaar. En hoe wij vrouwen er voor elkaar kunnen zijn, elkaar kunnen steunen. Ook al doet de ander het anders dan je zelf zou doen.

Als bijna 47 jarige vrouw merk ik, zeker aan de jongere vrouwen in mijn praktijk, dat ik deze rol steeds gemakkelijker aanneem. Zodat we samen kunnen erkennen wat zij hebben meegemaakt en wat de impact daarvan is. Daardoor ontstaat ruimte voor alle denkbare gevoelens en emoties. Dat geeft letterlijk lucht, maakt het lichter, beter te dragen en geeft ruimte om andere keuzes te maken. Om te helen en om echt verder te gaan.

Women talking

Stay and fight, or leave. They will not do nothing.In 2010 proberen de vrouwen van een gesloten geloofsgemeenschap de realiteit te verzoenen met hun geloof. ...

31/12/2022

De laatste dag van het jaar

De laatste dag van het jaar. Ik ben opgestaan met een bonkend hoofd. Hoofdpijn. En niet zo'n beetje. Het werd niet beter na het bericht van Marc over een lek op de slaapkamer van jongste. Schuin dak, enorme regen en gerommel op het dak door het leggen van zonnepanelen zorgen voor een bruine streep op het plafond, natte kleren en een plas water op de grond. Ik heb hier zo geen zin in. Wat een gedoe.

Ik scroll door mijn tijdlijn. Veel berichten over het afsluiten van het jaar en over zin in het nieuwe jaar. Ik lees ze met gemengde gevoelens. Het jaar afsluiten, een nieuw jaar beginnen... Het is wat gaat gebeuren, hoe dan ook. Maar ik ben vandaag niet p***e in een uitgelaten feeststemming. Al is dat wel het plaatje wat ik in mijn hoofd heb als het gaat om oud en nieuw. Alsof dat zo hoort en dus moet. En tegelijkertijd gewoon niet zo is. Al blijft 31 december wel een moment om toch nog even achteruit en ook vooruit te kijken. En daarbij te voelen wat je nu voelt. Ook als dat niet alleen maar positief, schitterend en fantastisch is (zeg ik dus ook maar tegen mezelf :)

Werktechnisch kijk ik terug op een productief en succesvol jaar. Met veel opdrachten, tevreden klanten, bijzondere ontmoetingen. Het was mooi, uitdagend, betekenisvol. Mijn vertrouwen in mezelf en in Amoriet is gegroeid. Kalm en zelfverzekerd stap ik 2023 in. Steeds beter wetend wie ik ben, wat ik kan, waar ik van ben, wat ik te doen heb en waar ik wil zijn. Dat geeft rust en nog meer vertrouwen. En dat is echt heel fijn.

Voor mij persoonlijk kijk ik terug op een roerig jaar waarin veel gebeurde met mensen die dichtbij mij staan. Mijn gezin, familie, vrienden.

Natuurlijk waren er ook successen. Enorm trots ben ik op Jip die slaagde en ging studeren, op Auke die startte in 5 VWO en keihard werkt om zijn reis naar Zuid Korea te bekostigen en op Siem die de brugklas afsloot met een mooie, nieuwe vriendengroep.

We genieten van onze kinderen die groot worden en uitvliegen. En soms is het ook een worsteling. Zij maken zich los, wij houden ze (soms) net iets te lang vast. Het kraakt, het piept en schuurt.
Zij denken dat ze alles kunnen en weten en wij weten niks. Volwassen worden is niet alleen maar leuk en gaat ook over nieuwe dingen en verantwoordelijkheden. Op het eind van het liedje is er veel te doen en te leren en zijn we toch nog hard nodig. Herkenbaar voor gezinnen met pubers en tot zo ver niets nieuws onder de horizon. Het is goed, het komt goed. Niet vanzelf en het is ook intens. En dat is allemaal oké en soms ook even niet.

In het nieuwe jaar wordt Marc 50 en tik ik de 47 aan. We zijn nog lang niet oud maar ook echt niet meer jong. Gek genoeg geeft dat ook rust en ruimte om vooral te doen waar wij zin in hebben en wat voor ons belangrijk is.

Grote wensen voor 2023 heb ik niet. Ik kijk uit naar momenten van samen-zijn met de liefsten.
Want dat is toch het aller belangrijkste en de basis.

Dat wens ik jou ook voor 2023: veel fijne momenten met jouw liefsten. Wat er ook mag gebeuren in 2023, SAMEN is niet alleen. Vergeet dat niet.

Licht en liefde voor jou en heel graag tot ziens in 2023!

Liefs Jill

#2023