23/06/2026
Leergeld op Samos
Een paar weken geleden ging ik vroeg in de ochtend op pad met een cameraman om beelden te schieten in de bergen van Samos. We reden over een stoffige, onverharde zandweg die op Google Maps vooraf oogde als een onschuldige doorsteek. Het is een type weg dat ik in de loop van de jaren honderden keren heb getrotseerd; ik weet hoe de Griekse bergen werken, ik ken het terrein en ik reed er dan ook met met het kalme zelfvertrouwen van iemand die dit vaker heeft gedaan. We waren halverwege de route toen een onverwacht moment zich aandiende. Er klonk ineens een korte, doffe klap van metaal onder de wagen.
Mijn eerste reflex was om de schrik onmiddellijk te sussen en de realiteit kleiner te maken dan hij is. Ik dacht nog dat het wel mee zou vallen, dat het waarschijnlijk een losliggende steen was en dat we rustig door konden rijden, totdat het olielampje rood op het dashboard begon te knipperen en de motor een ander, haperend geluid maakte. Toen we de auto stilzetten en uitstapten, zagen we het direct: de wagen verloor langzaam maar onmiskenbaar zijn olie op de droge ondergrond.
Daar stonden we dan. De weg werd om ons heen plotseling heel smal, steil en eenzaam en het vertrouwde eilanddecor veranderde in een plek waar je ineens voelt hoe betrekkelijk je opgebouwde zekerheid eigenlijk is. Er was geen verkeer, er waren geen huizen en nergens stonden de schaduwrijke taverna’s waar oude mannen onder een plataan hun frappé drinken. Er was alleen droge berglucht, de zware geur van hars die onder de brandende zon uit de dennenbomen omhoog trok en het nuchtere besef dat we op een plek stonden waar je bij pech uren moet lopen voordat je überhaupt iemand tegenkomt.
Het fascinerende aan zulke momenten is hoe snel de gedachten zich losgrijpen van de werkelijkheid. De absolute stilte van de bergen werd direct overstemd door de herrie in mijn hoofd; een plotselinge stroom van rampscenario’s over de sleepkosten, de planning van de week, de lopende verhuizingen en de angst dat zo'n moment direct grote gevolgen heeft voor mijn onderneming. Terwijl de zon onbarmhartig bleef branden, merkte ik hoe ongelooflijk vermoeid ik werd van het voortdurend proberen grip te houden op situaties die zich simpelweg niet laten regisseren.
We groeien vaak op met de overtuiging dat rust ontstaat wanneer alle risico’s vooraf zijn uitgesloten, wanneer de buffers groot genoeg zijn en de agenda sluitend is gemaakt. Maar de praktijk laat zich niet dicteren, ook niet als je denkt dat je de wegen kent. Er komt altijd wel een onverwachte tegenvaller of een scherpe steen waarvan je achteraf denkt: hoe heb ik die in godsnaam niet gezien? Zolang alles meewerkt, blijft de illusie van controle ons veiligheid bieden, totdat de werkelijkheid je letterlijk stilzet op een plek zonder bereik, zonder directe hulp en zonder kant-en-klare oplossingen binnen handbereik.
Na uren wachten in de brandende zon hoorden we in de verte eindelijk het ronkende geluid van een Griekse bergingsauto die zich moeizaam een weg omhoog baande over het zandpad. De auto werd opgetakeld en de logistieke afwikkeling begon. Later, toen de rust was teruggekeerd, kwam de onvermijdelijke rekening: tweeduizend euro schade aan de onderkant van de wagen. Dat is een flink bedrag en zoiets is natuurlijk nooit fijn, daar hoeven we niet romantisch of laconiek over te doen. Maar terwijl de zon die avond langzaam achter de bergen van Samos zakte en de paniek in mijn hoofd definitief plaatsmaakte voor kalmte, voelde ik vooral een heel nuchtere dankbaarheid. Die tweeduizend euro is vervelend, maar vervangbaar. Veel belangrijker was het besef dat niemand gewond was geraakt en dat het leven, ondanks de financiële tegenvaller, simpelweg doorging.
In mijn werk begeleid ik dagelijks mensen die hun hele leven inpakken om een nieuwe stap in Griekenland te zetten, een proces dat altijd gepaard gaat met de gezonde spanning van het loslaten. We proberen vooraf elk detail voor te bereiden en elke plooi glad te strijken, maar echt meesterschap zit niet in het uitsluiten van elke misstap. Het zit in de veerkracht om, wanneer de grond onder je voeten heel even wegvalt, die tijd tussen de eerste paniek en het hervinden van de rust steeds een stukje korter te maken. En ook daar ben ik nog steeds lerende in …;)
