14/11/2022
Oog om oog, tand om tand
Formule 1: het had zo mooi kunnen zijn. Verstappen die zijn teamgenoot Perez kon helpen aan twee extra punten. Sergio die strijdt voor een tweede plek in het wereldkampioenschap. Max kreeg de call van zijn team om Sergio in te laten halen. Wij keken hier thuis in spanning naar de beelden, of hij dit zou doen. Wat zou het een mooi gebaar zijn van de 2-voudig wereldkampioen naar zijn teammaat toe. Hij heeft hem tenslotte ook een paar keer geholpen.
De uitslag werd definitief en tot mijn verbazing eindigde de getergde Max voor de zwaar teleurgestelde Perez.
Max volgde de teamorders niet op. Op de boardradio gaf hij aan dat dit al eerder besproken was.
Langzamerhand werd duidelijk dat Max nog een rekening te vereffenen had. Eerder in het seizoen, in Monaco waar inhalen bijna onmogelijk is, veroorzaakte Perez een crash tijdens de kwalificatie waardoor hij uiteindelijk pole-position had en de wedstrijd gewonnen heeft.
En dat zat de Limburger blijkbaar nog dwars. Ondanks dat hij al meerdere keren was geholpen door de Mexicaan en hij inmiddels ook al wereldkampioen is.
Wat gebeurde hier nu, gezien vanuit mijn coachbril, er vanuit gaande dat het verhaal waar is? Max zat hier in zijn kindgedrag. Max, het rebellerende kind dat opstandig is en zijn zin wil krijgen. Dulde geen tegenspraak en het kind in hem moest en zou zijn teamgenoot, hoe lang geleden de andere gebeurtenis ook was, hoe belangrijk de punten nu ook voor het team zijn, niet laten winnen.
Heel menselijk en herkenbaar toch? Alleen is de vraag of dit gedrag je verder brengt en in dit geval wat het gedrag met Max en het team doet.
Hij haalt dan wel zijn ‘gram’, maar zijn team en waarschijnlijk een groot deel van zijn fans zijn teleurgesteld in dit gedrag. Of het nog zo bevredigend voelt voor Max, is dan maar de vraag.
Je ziet dat de vorige gebeurtenis hem zoveel getergd heeft, dat dit voor hem de enige mogelijkheid leek.
Waarschijnlijk heeft dit gedrag hem ook altijd gediend. Hij is niet voor niets een wereldkampioen. En tegelijkertijd is hij al wereldkampioen en had hij hier een andere keuze kunnen maken. Hij had hier ook een andere kant van hemzelf in kunnen zetten. Een die vergevingsgezind is, zelfverzekerd, realistisch en met het hier en nu bezig is.
Een verandering in gedrag vergt veel van iemand. Je hebt met je eigen pijn om te gaan en te kiezen voor nieuw gedrag. En dat kost vooraf veel energie. Makkelijker is dan te doen wat je altijd deed. Vaak kost dit je (onbewust) ook veel van je energie. Want hoe vaak zal Max met deze ‘wraakactie’ onbewust al bezig zijn geweest? Welke scenario’s zijn al door zijn hoofd gegaan? En achteraf de mensen die willen weten waarom je dit deed? Een gefrustreerd team, etc..
Had hij ervoor gekozen om hem wel te laten passeren, dan waren er veel lovende woorden geweest. Vanuit het team, pers en fans. Dat had zoveel positieve energie opgeleverd. Maar dat is achteraf. Meer voor de langere termijn. En ons brein wil zsm bevredigd worden. Dus doen we vaak impulsieve acties.
Wanneer je bewust wordt van wat je doet en wat het met jou doet, dan kan je een keuze maken. Dit betekent niet dat je direct weet hoe je tot een andere manier kunt komen, maar bewustwording is een eerste stap.
Volgende week de laatste wedstrijd en de spannende strijd om de tweede plek in het wereldkampioenschap. Ik ben benieuwd naar wat daar gaat gebeuren.
