15/06/2026
Hij verloor zijn moeder toen hij 10 jaar oud was, maar daar kwam hij niet voor.
Voor het verdriet en het gemis was destijds weinig ruimte, dus ging hij door.
Sterk zijn, begrijpen, volhouden.
Jaren later zag ik hoe datzelfde patroon nog steeds zichtbaar was. Niet alleen in zijn privéleven, maar ook in zijn werk. Hij droeg veel verantwoordelijkheid, hield vast wat belangrijk was en vond het moeilijk om los te laten.
Tijdens een sessie lag een paard op de grond, geheel rustig.
Het paard vroeg niets van hem. Er hoefde niets opgelost, veranderd of begrepen te worden. Juist doordat het paard niets van hem vroeg, ontstond er ruimte voor iets wat jarenlang geen aandacht had gekregen. Het nodigde hem alleen uit om te kijken naar wat er verloren was gegaan.
Naar het gemis. Naar wat er nooit echt gevoeld had mogen worden.
Heel mooi dat er voor hem iets zichtbaar werd... Wanneer je niet naar je verlies durft te kijken, blijf je het vaak met je meedragen. Niet omdat je dat wilt, maar omdat vasthouden veiliger voelt dan voelen wat je bent kwijtgeraakt.
Toch ontstaat er juist ruimte wanneer je het verlies onder ogen durft te zien. Dan hoef je het niet langer krampachtig vast te houden. Er komt ruimte om te voelen wat van jou is en wat niet, om grenzen te ervaren en om keuzes te maken die passen bij wie je nu bent.
Dat zie je niet alleen terug in persoonlijke relaties, maar ook in werk. Want wie voortdurend probeert verlies te voorkomen, neemt vaak meer verantwoordelijkheid dan nodig is en verliest onderweg gemakkelijk het contact met zichzelf.
Soms begint loslaten niet met iets wegdoen, maar met werkelijk kijken naar wat er gemist wordt.
