25/01/2026
Wat dit noemt ‘zo’, noemt dat ‘niet zo’.
Wat dit noemt ‘juist’, noemt dat ‘onjuist’
Wat een aparte week vol onrust in de wereld. En ik kan het dit keer niet laten om daar op te reageren. Niet omdat ik denk dat ik de wereld kan uitleggen, laat staan verbeteren, maar omdat het mij en mijn naaste omgeving bezig houdt. Waarom is de wereld zoals zij is? In de Standaard van zaterdag las ik een column “ Oorlog is per definitie irrationeel”
In 1992 werd Core opgericht: instituut voor niet-rationele processen, educatie en managementondersteuning. “Core”, omdat wij geloven dat het leven een mystieke kern heeft: het mysterie van de werkelijkheid. Er is iets dat voorafgaat aan “ik denk en voel dus ik besta”. En “niet-rationele processen”, omdat beslissingen onbewust gevoelsmatig tot stand komen en dat je vaak weinig controle hebt over hoe de dingen verlopen.
Ruwweg een paar miljoen Nederlanders zijn geboren vóór 1945; een kleinere groep herinnert zich de oorlog bewust. Voor de meesten van ons is vrede normaal. En juist dat is een risico: je gaat denken dat escalatie “ergens anders” gebeurt, en dat het hier vanzelf wel goed komt. Maar oorlog is niet alleen irrationeel. Oorlog is óók rationeel, systematisch uitgevoerd en menselijk totaal ontspoord.
Als er één moment is waarop je zou moeten streven naar welbevinden voor jezelf en anderen, is het nu. Bij het zoeken naar een diepere waarde in je leven kan een moeilijke tijd een 'wegwijzer' zijn. Gebeurtenissen en anderen dragen bij aan veel inzichten, maar het gaat er uiteindelijk om dat jezelf oefent om wijsheid en verdraagzaamheid in de praktijk te brengen.
zondagtekst, vrij naar Caroline de Gruyter, Stéphane Audoin-Rouzeau/Bergson, ZHuanzi, Smidt — foto Reuters, gewonden na bombardement Kiev.
