RedJezelf

10/06/2022

Ik loop bij het raam weg en laat me langs de muur zakken op de grond waar ik geluidloos begin te huilen. ik verkramp helemaal en mijn hart schrompelt ineen. Nog geen uur geleden was er niets aan de hand en nu is mijn hele wereld ingestort.

Het is 14 jaar geleden maar die pijn en dat verdriet voel ik nog elke dag. Nog steeds wordt ik s nachts huilend wakker uit een droom waarin ik zie hoe 2 jongedames mijn jongste zoon, toen 2 jaar, met veel moeite naar een auto sleuren. Hij trapt en slaat om zich heen en gilt keihard: mama! mama! Ik wil mijn mama! Mijn oudste zoon, toen 11 jaar, loopt er achteraan, zeulend met de grote weekendtas met zijn spullen, zijn hoofd naar beneden gebogen, volgzaam en verdrietig. Achter hem loopt de gezinsvoogd die had verteld dat het een tijdelijke oplossing was, tot ik mijn zaken weer op orde heb. Over 3 maanden komen ze weer thuis waren zijn woorden. Na 14 jaar proeven die woorden nog als gif omdat hij en zijn team en opvolgers er alles aan gedaan hebben om juist dat te voorkomen.
Omdat ik hem geloofde ben ik meegaand geweest, de spullen voor de jongens ingepakt, en niet moeilijk gaan lopen doen. Er zou een onderzoek komen en dan zouden de jongens weer thuis komen. Ondertussen wist ik niet waar ze waren en of ze wel samen waren. De gezinsvoogd liet niets van zich horen en was niet bereikbaar. Het was ijzig stil vanaf die kant. Niemand die wist wat er ging gebeuren en niemand die mijn vragen beantwoordde.
Ondertussen ging ik op internet op onderzoek uit want er gebeurde niets dus misschien kon ik daar wat antwoorden vinden. Antwoorden vond ik er niet maar wel heel veel schrijnende verhalen.
Het onderzoek van de raad werd steeds uitgesteld en ondertussen was ik een emotioneel wrak.
Toen dat onderzoek er eindelijk kwam was ik ten einde raad. Ik weet nog dat ik vanuit Lelystad helemaal naar Groningen moest reizen en er in eerste instantie van mij verwacht werd dat ik er om 9 uur s morgens zou zijn. Dat ik geen auto had en van het OV afhankelijk was leek niet relevant te zijn. De onderzoekster van de raad speelde het spelletje mooi mee en schreef uiteindelijk in haar rapport dat ik niet leerbaar en begeleidbaar was, niet mee wilde werken en erg agressief was. Dat ik vol emoties zat heeft ze klaarblijkelijk niet gezien. Aangezien het onderzoek van de raad steeds uitgesteld was duurde het 4 maanden voor de rechtszitting kwam. Vlak voor de rechtszitting mocht ik mijn jongens dan eindelijk zien. In een klein kamertje in het gebouw van ( toen ) Bureau Jeugdzorg in Emmen. Het was de zogenaamde muis die mij voorgehouden werd. Zo konden ze tijdens de rechtszitting zeggen dat de omgangsregeling inmiddels op gang gekomen was. Nou echt niet! Ik wist nog steeds niet waar ze waren en mocht geen contact met hun of de crisispleegouders. Tijdens de rechtszitting rommelde de gezinsvoogd steeds door zijn papieren en zocht zijn tas door en zat te zuchten en te kreunen en op zijn hoofd te krabben. Later kwam ik er achter dat dat zijn spelletje was. Doe alsof je de papieren niet kunt vinden, stamel iets over caseload en werkdruk en de rechter heeft geen andere keus meer dan de UHP en/of OTS te verlengen voor een jaar. De rechter keek mij aan en zei toen dat hij tot zijn spijt geen andere keus had dan de UHP te verlengen tot een jaar. Hij sommeerde de gezinsvoogd op te schieten met zijn onderzoek. Dit is nooit gebeurd. We zijn 14 jaar verder en het contact met mijn oudste zoon is volledig verstoord en met mijn jongste zoon komt het nu langzaam op gang nu hij 16 is en men hem niet meer kan vertellen wat hij wel of niet mag doen.

02/06/2022

Deze vraag kreeg ik: "Zou jij een overzicht kunnen geven wat voor soort jeugdzorgmedewerkers" er allemaal zijn en wat nou precies de goedwillende en een kwaadwillende zijn?
Daarbij gaat het om de soorten functies, en niet zozeer om namen."

Op zich is dit een eenvoudige vraag maar geen eenvoudige opgave.
Antwoord op het eerste gedeelte van de vraag heb ik in een organogram verwerkt.

De namen van functies veranderen namelijk erg snel. Hadden we eerst casemanagers, gezinsvoogden en teammanagers, nu heten het jeugdzorgwerkers in verschillende niveaus. Jeugdzorgwerker b is MBO niveau en jeugdzorgwerker a, b en c is HBO niveau.
Daarnaast nog enkele functies: ambulant hulpverlener jeugdzorg, begeleider pleegzorg, bemiddelaar pleegzorg etc

Tweede gedeelte van de vraag is moeilijker. Je kunt aan de buitenkant namelijk niet zien wie er goedwillend of kwaadwillend is. Dat is de ervaring die je opdoet met die persoon. In de 14 jaar dat ik nu clienten van jeugdzorg ondersteun is het mij vaak gelukt om onwillende hulpverleners mee te nemen in een andere werkwijze en soms lukte het niet. Wat het traject is als je een onwrikbare hulpverlener hebt zal ik in een volgende organogram laten zien.

31/05/2022

Op dit moment staat JZ enorm in de belangstelling. Het begon met de toeslagen affaire waarbij veel kinderen uit huis zijn geplaatst, deze kinderen weer thuis krijgen heeft voor Jz en de overheid geen prioriteit. Voor de overheid is het een vervanmijnbedshow en voor Jz is het een financiële kwestie. Tijdje geleden was er een programma op NPO2, over jongeren die onterecht in gesloten instellingen en detentie zaten opgesloten omdat er zogenaamd geen plek was om hen op te vangen. Voor deze groep is er nu gelukkig aandacht.
Er zijn echter 2 partijen die vergeten worden, nl de cliënten van Jz en jongeren tussen 18 en 23 jaar. Deze groep krijgt niet de aandacht in de media tenzij er een dodelijk slachtoffer valt waarbij Jz alle schuld van zich probeert af te schuiven. Wat ik mij al jaren afvraag is wie het onderzoek doet. Als het onderzoek vanuit Jz plaatsvindt zal Jz er altijd schoon uitkomen.
Raad van Kinderbescherming gaat navraag doen bij Jz waardoor zij al gekleurd zijn en zij nemen, over het algemeen, het advies van Jz klakkeloos over. Dit geldt ook voor de meeste Rechters. En op zich zou dit ook de correcte handelswijze zijn, ware het niet dat iemand die fouten maakt, met catastrofische gevolgen, dit nooit zal toegeven. De cliënt van Jz staat dan voor de enorme uitdaging te bewijzen dat zij goed zitten. En daar wringt hem de schoen, een leugen kun je niet bewijzen, de waarheid wel. En daar staat die cliënt, helemaal alleen met een grote hoge muur van mensen tegenover zich die allemaal wat anders beweren dan dat wat er werkelijk aan de hand is. En hoe langer zo'n proces duurt, hoe vager de ware toedracht tot uithuisplaatsing wordt. Ondertussen is de cliënt emotioneel, financieel, geestelijk en fysiek uitgewrongen. Hoe harder zij vechten, hoe meer Jz beweerd dat deze cliënt agressief is, onbetrouwbaar, zwakbegaafd, pedagogisch onbekwaam om voor de kinderen te zorgen, Advocaten zeggen al bij voorbaat dat zij niet zijn opgewassen tegen een groot apparaat als Jz
en proberen meteen een deal te sluiten want dan heb je nog in ieder geval iets. Daarbij komt dat Jz juristen kan optrommelen die een cliënt niet betalen kan. Cliënten die een baan hebben moeten de keus maken om door te gaan met strijden voor hun kind of hun baan. Ze zijn hun kinderen al kwijt en dreigen daarnaast ook hun baan kwijt te raken. Ze dreigen hun bestaanszekerheid te verliezen en volgens de piramide van Maslov is dat onze 2e bouwsteen. Wat ze nog over hebben zijn de primaire levensbehoeften. Na het wegvallen van hun kinderen zullen veel sociale contacten zijn verdwenen, ofwel door hun omgeving of door henzelf door schaamte. Is het niet zo dat wij, mens, het recht hebben op bestaanszekerheid, sociale zekerheid en erkenning? Er kan altijd iets gebeuren waardoor je als ouder even niet in staat bent te zien wat de behoefte is van je kind, dat wil niet zeggen dat je gelijk een slechte ouder bent. Als kind/jongere ben je niet altijd in staat in te zien wat je ouder van je wil, je bent een puber, dat wil niet zeggen dat je een slecht kind bent. Meestal gaat zo'n periode weer over en soms is er externe hulp nodig. Die hulp ontbreekt of komt veel te laat en de uitkomst laat zich raden.
Na de introductie van de nieuwe jeugdwet in 2015 was een van de pijlers dat er een betere communicatie zou komen tussen de hulpverlenende instanties rond kinderen en gezinnen binnen Jz. Minder lange wachtlijsten, beter zicht op de perverse prikkels bij inzet van zorg. Er zou aan het begin van een traject meer geïnvesteerd worden zodat aan het eind van het traject minder geïnvesteerd hoeft te worden. Nu zijn de wachtlijsten dusdanig lang dat de problematiek torenhoog is op het moment dat een gezin aan de b***t is. Mijn inziens is dat nou precies het probleem en de oorzaak van de stijging van 15% aan uithuisplaatsingen over de afgelopen 7 jaar! Dit is 7 jaar na de intrede van de nieuwe jeugdwet van 2015! Een nieuwe jeugdwet die is gemaakt omdat in de 10 jaar daarvoor de uithuisplaatsingen ook verdubbeld waren en de kosten torenhoog. Er werd geconstateerd dat er in die 10 jaar enorm veel catastrofische fouten waren gemaakt die niet meer te herstellen waren en die veel (zorg) kosten met zich mee brachten. Conclusie: er is in de afgelopen 7 jaar nog niets veranderd, sterker nog, hulpverleners blijven vasthouden aan oude methodieken en werkwijzen, ze zijn niet in staat tot omdenken en creatief met problematiek om te gaan. Ook zullen zij nooit toegeven dat ze het niet bij het rechte eind hadden en daarbij zich blijven vasthouden aan hun standpunten. Een ondoordringbare jungle is het dan geworden voor de cliënt, waar het uiteindelijk allemaal om draait. Dit alles is niet alleen traumatiserend voor de cliënt maar het kost de gemeenschap jaarlijks enorm veel geld. Een gemiddelde rechtszaak kost tussen de €2000 en €7500. In veel gevallen zijn het onnodige kosten omdat het rechtszittingen zijn die aan gespannen zijn door cliënten van Jeugdzorg omdat jeugdzorg zich niet aan afspraken houdt of de wet naar eigen inzicht toepast. Van de 3,75 miljard euro die de rijksoverheid aan jeugdzorg besteedt, gaat een miljard op aan ‘apparaatskosten’. Oftewel bureaucratie.
Dit alles kan veranderen en het moet veranderen. Als we nu het roer niet omgooien zitten we straks met 2 generaties die lijden aan trauma's en daardoor veel geld gaan kosten in de toekomst.

30/05/2022

Mijn klant kan een cliënt van jeugdzorg zijn, de gemeente of hulpverlenende instanties.
Ik luister naar de problemen waarmee de cliënt worstelt en naar de hulpverlening, bestudeer de dossier(s) en aan de hand daarvan verstrek ik advies zodat de hulpverlening (weer) tot stand kan komen.
Ik ben transparant en onafhankelijk en handel te allen tijde in het belang van de jongere.
Als ervaringsdeskundige van Jeugdzorg, zowel binnen vrijwillig als gedwongen kader, heb ik moeten ervaren dat een cliënt van Jeugdzorg nauwelijks tot geen hulp krijgt.
Traumaverwerking en praktische hulp blijven achterwege. Bij een juridisch conflict zal de advocaat al snel aangeven dat het tegen Jeugdzorg een ongelijke strijd is. Instanties, zoals Zorgbelang waar je een vertrouwenspersoon toegewezen kunt krijgen, zijn gedwongen een
beleid te volgen waardoor ze niet verder komen dan luisteren, een brief opstellen of meegaan naar een gesprek. Hun beleid schrijft voor dat ze zich niet in een gesprek mogen mengen.
Zodra je in de jungle van Jeugdzorg bent beland is het niet alleen belangrijk dat er iemand naar je luistert. Nog belangrijker is het dat die persoon begrijpt wat je doormaakt en voelt wat jij voelt. Waar je aan een half woord genoeg hebt; iemand die luistert naar het verhaal achter je zin. Iemand die niet oordeelt of veroordeelt.
Als het om Jeugdzorg en hulpverlenende instanties gaat is het belangrijk om door te vragen en ook kritisch te zijn. Hulpverleners belanden, mede door tijdsdruk, niet zelden in een kokervisie en soms kan het nodig zijn om ze een ander perspectief te schetsen.
Doordat ik out of the box denk en bewust niet binnen de lijntjes kleur kan ik met oplossingen komen waar een ieder zich in kan vinden zodat er weer een werkbare sfeer ontstaat. Dit alles in het belang van het kind dat voor alle belanghebbenden voorop zou moeten staan.

30/05/2022

Binnen jeugdzorg rommelt het, het rommelt altijd binnen jeugdzorg. Meestal hoor je hier niets over tenzij er iets gruwelijk misgaat, dan staat de media er bol van.
Zoals nu met de toelagen affaire waar het afschuwelijk mis is gegaan, 1675 kinderen, en waarschijnlijk meer, zijn uit huis geplaatst en enkelen zelfs van de aardbodem verdwenen zoals het lijkt.
Voor de rest hoor je weinig over jeugdzorg, ouders zijn stil, ijzig stil. Alleen op speciale platforms hoor en lees je verhalen en wat je hoort komt vaak van mensen die genieten van drama. De echte slachtoffers zijn stil, ijzig stil, angstig voor represailles als ze wel hun verhaal doen. De jeugdige slachtoffers hoor je al helemaal niet. Vaak komt dat omdat ze het leuk moeten vinden waar ze op dat moment wonen want dat wordt hen verteld maar veelal omdat ze niet weten dat ze een stem hebben.

Er bestaat veel ongeloof als iemand wel eens zijn verhaal vertelt, een kind wordt immers niet zomaar uit huis geplaatst? Mensen hebben geen stem en worden monddood gemaakt, zowel door jeugdzorg als door de samenleving
Het wordt tijd dat de cliënten van jeugdzorg een stem krijgen, een échte stem!

Op dit moment doe ik onderzoek naar de tevredenheid van de werkwijze van jeugdzorg onder de cliënten en heb daarvoor twee enquêtes geschreven, één voor ouders en één voor jongeren die te maken hebben met jeugdzorg.
Vandaag gaan de enquêtes online en ik zou het erg waarderen dat deze verspreid en ingevuld worden. Dus ben je cliënt van jeugdzorg of ken je cliënten van jeugdzorg, vul de enquête in en verspreid de linken.
https://www.enquetesmaken.com/s/ykz94rg de enquete voor ouders
https://www.enquetesmaken.com/s/v73jgap de enquete voor jongeren t/m 23 jaar.

Online enquêtes: Hoe gaat het binnen jeugdzorg?