02/04/2025
𝗡𝗲𝘂𝗿𝗼𝗱𝗶𝘃𝗲𝗿𝘀𝗶𝘁𝘆 𝗖𝗲𝗹𝗲𝗯𝗿𝗮𝘁𝗶𝗼𝗻 𝗪𝗲𝗲𝗸 𝗶𝘀 𝘃𝗼𝗼𝗿𝗯𝗶𝗷, 𝗱𝗲 NVA (Nederlandse Vereniging voor Autisme) 𝗔𝘂𝘁𝗶𝘀𝗺𝗲 𝗪𝗲𝗲𝗸 𝗶𝘀 𝗶𝗻 𝘃𝗼𝗹𝗹𝗲 𝗴𝗮𝗻𝗴 𝗲𝗻 𝘃𝗮𝗻𝗱𝗮𝗮𝗴, 𝟮 𝗮𝗽𝗿𝗶𝗹, 𝗶𝘀 𝗵𝗲𝘁 𝗪𝗲𝗿𝗲𝗹𝗱 𝗔𝘂𝘁𝗶𝘀𝗺𝗲 𝗗𝗮𝗴. 𝗠𝗼𝗼𝗶𝗲 𝗶𝗻𝗶𝘁𝗶𝗮𝘁𝗶𝗲𝘃𝗲𝗻, 𝘄𝗮𝗻𝘁 𝗮𝗮𝗻𝗱𝗮𝗰𝗵𝘁, 𝗯𝗲𝗴𝗿𝗶𝗽 𝗲𝗻 𝗮𝗰𝗰𝗲𝗽𝘁𝗮𝘁𝗶𝗲 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗻𝗲𝘂𝗿𝗼𝗱𝗶𝘃𝗲𝗿𝘀𝗶𝘁𝗲𝗶𝘁 𝘇𝗶𝗷𝗻 𝗵𝗮𝗿𝗱 𝗻𝗼𝗱𝗶𝗴.
Maar laten we eerlijk zijn: acceptatie voelt vaak voorwaardelijk. Tegenwoordig worden de 'superkrachten' van neurodivergenten al wel geroemd, maar over de uitdagingen gaat het veel minder. Echte acceptatie betekent ook erkennen wat lastig is. Ondersteunen als iets veel moeite kost. En beseffen dat je sommige dingen simpelweg niet kunt vragen of verwachten van iemand.
𝗝𝗲 𝘇𝗶𝗲𝘁 𝗲𝗿 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗮𝘂𝘁𝗶𝘀𝘁𝗶𝘀𝗰𝗵 𝘂𝗶𝘁
Collega Ellenore was 31 toen ze de diagnose autisme kreeg. Voor veel mensen onverwacht (“Je ziet er niet autistisch uit”), maar voor haar viel alles op zijn plek. Sindsdien lukt het haar steeds beter om haar autisme voorrang te geven, door haar grenzen voorop te stellen en wat liever voor zichzelf te zijn als dingen niet gaan zoals gehoopt. En door aanpassingen te vragen op haar werk als ze dat nodig heeft.
𝗛𝗲𝘁 𝗴𝗶𝗻𝗴 𝘁𝗼𝗰𝗵 𝗴𝗼𝗲𝗱?
Voor anderen blijkt die ruimte geven soms ingewikkeld. Want: je functioneerde toch prima vóór je diagnose? Waarom heb je nu ineens aanpassingen nodig? Wat mensen niet zien, is wat het écht kost om te passen in een wereld die niet voor jou gemaakt is. Wat je daardoor in je vrije tijd moet laten om op je werk te kunnen meedoen.
𝗘𝗶𝗴𝗲𝗻 𝗮𝗺𝗯𝗮𝘀𝘀𝗮𝗱𝗲𝘂𝗿
Zelfs binnen een organisatie met begrip en goede intenties is het een uitdaging om steeds opnieuw je eigen ambassadeur te moeten zijn. "Het moeilijkste is niet uitleggen wat je nodig hebt, maar dat je steeds moet bewijzen dát je het nodig hebt," zegt Ellenore. "Ruimte vragen voelt kwetsbaar. En als je telkens het gevoel hebt dat je je moet verantwoorden, begin je uiteindelijk toch te twijfelen aan jezelf."
𝗛𝗲𝘁 𝗴𝗮𝗮𝘁 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝘃𝗮𝗻𝘇𝗲𝗹𝗳
Ook binnen Spectrum, als samensturende organisatie, gaat het niet altijd vanzelf. Samen sturen betekent plaats maken voor verschillen, maar ook dat we er soms tegenaan lopen dat we elkaar niet goed begrijpen. Het betekent dat processen soms stroef verlopen, dat we niet altijd meteen de juiste keuzes maken. Maar dat we wél blijven luisteren, bijsturen en doen wat nodig is.
𝗥𝘂𝗶𝗺𝘁𝗲 𝗺𝗮𝗸𝗲𝗻
Dus ja, we vieren neurodiversiteit. Maar we weten dat we er daarmee nog niet zijn. Dat we meer moeten doen dan ruimte bieden aan 'autisten met superkrachten'. Die plek moet er zijn voor iedereen die een andere manier van werken, denken of zijn nodig heeft. Aanpassen hoe we samenwerken, overleggen, organiseren. Pas als die flexibiliteit er is, kunnen mensen hun kwaliteiten benutten zónder dat dat ten koste gaat van hun geluk en gezondheid.
We roepen andere organisaties op om ook de schouders eronder te zetten. Hoe zorgen we er samen voor dat neurodiversiteit niet alleen gevierd, maar ook ondersteund wordt? Hoe doen jullie dat? We gaan graag in gesprek!
