Nancy van den Heuvel

23/05/2026

05/05/2026

Fight. Flight. Freeze. Fawn.

Ik ken ze allemaal.
Ook in mezelf.

Vanochtend in de meditatie draaiden mijn voet en schouder naar binnen, het voelde of mijn lichaam klaar was om te sprinten.
Terwijl ik gewoon wilde zitten.

Toen legde Whoopi zich rustig tegen mijn voet.
Zonder iets te doen.
Zonder iets te willen.
Gewoon er zijn.

Mijn voet draaide naar buiten.
De rust kwam langzaamaan terug.

Ik geloof dat mensen en teams soms precies dat nodig hebben.
Niet nog een interventie.
Maar iemand die rustig blijft zitten terwijl het onrustig is.

Die voelt wat er speelt, zonder het meteen te willen oplossen.

Dat is wat ik breng.
Één subtiele verschuiving is vaak het begin van echte verandering.

24/03/2026

Loopt het niet binnen jouw organisatie?

Dan hoor je vast vaak dat je effe door moet bijten of een tandje erbij moet zetten, of de niksnutten uit een team dumpen.

Ho stop, ik kom graag eerst langs voordat er stappen worden gezet die niets uithalen.

Dat komt, omdat we vaak op de verkeerde plek aan het zoeken zijn naar de oplossing.
En de werkelijke oplossing ligt vaak niet daar waar je naar kijkt.

Mijn aanbod is dat ik op zoek ga naar het echte begin van een koord en dan weer beweging breng in jou, je gram en of je organisatie.
Waar ik me in onderscheidt is dat ik teamoverstijgend kijk om zo tot de kern van het probleem te komen en waar ook weer beweging mogelijk is.

Nee, geen peper in je... wel een scherpe blik.

Vragen? Stuur me dan een dm.

Groetjes, Nancy

17/02/2026

Een dag na ons gesprek kreeg ik deze zin als eerste terug:
"Dank voor je luisterend oor gisteren."

Geen speciale dank voor de inzichten. Natuurlijk was hij daar ook blij mee, maar het meest dankbaar was hij dat hij zijn verhaal eindelijk helemaal durfde te vertellen. Ook met de rauwe randjes, de minder mooie stukken die normaal achterwege bleven. Bang dat de ander zou oordelen of weg zou lopen.

Maar hij merkte dat ik bleef.

Een dag later vertelde hij dat het veel in hem had losgemaakt. Hij kon zijn perspectief opnieuw vormgeven en mocht het oude beeld loslaten.

Dit is zo’n mooi voorbeeld van wat mijn werk inhoudt: praten als het nodig is, maar net zo vaak stil zijn en erbij blijven.

Ik mocht zelf leren vertrouwen dat ik niet steeds hard hoef te werken om resultaat te behalen. En hoe krachtig is het voor de ander als die zijn eigen weg daarin mag vinden?

11/02/2026

Wonen in je hoofd, doe jij dat ook?
Wat helpt jou om weer uit je hoofd te komen?

10/02/2026

Ervaar jij weinig tijd? Dan nodig ik je juist graag uit.
Soms heb je even iemand nodig die je uit de drukte haalt.
Dit is een uitnodiging om tijd voor jezelf te maken. Neem jij hem aan?

02/02/2026

Sterke mensen vergeten soms dat ze ook gewoon mens zijn.

Onlangs had ik een gesprek met een verantwoordelijke in de zorg die het even niet meer wist.
Het was al vaker voorgekomen dat medewerkers huilend bij haar aan het bureau zaten.
Het liep vast met een bepaalde collega.

Ze had al van alles geprobeerd.
Gesprekken gevoerd. Teruggelegd. Begeleiding ingezet.
Met alle goede bedoelingen.
Maar er veranderde niets.

Ze zei: “Ik heb al zoveel geprobeerd … maar ik kom er niet doorheen.”

We keken samen niet naar wie er moest veranderen.
En ook niet naar welke methode er nog bij kon.

We keken naar wat er werkelijk speelde tussen mensen.

Naar de spanning.
De druk.
Het niet-uitgesprokene.
En toen verdween langzaam, als sneeuw voor de zon, de ruis.

Ze zag dat gedrag vaak niet ‘de persoon’ is, maar een reactie op wat er in het geheel gebeurt.
Dat iemand eruit halen en ‘bijsturen’ het zelden lichter maakt.
Het vergroot vaak juist de afstand.

We onderzochten hoe zij haar plek weer kon innemen vanuit presence.
Niet als degene die alles moet dragen.
Maar als mens. Met ruimte voor twijfel. Voor niet weten en voor eerlijkheid.

Ik herken het willen dragen.
En ik zie het om me heen.
Jij misschien ook, valt het jou ook op?

Zoveel mensen die sterk zijn.
Verantwoordelijk. Betrokken. Loyaal.
En die vergeten dat ze óók gewoon mens zijn, en dat ook mogen zijn van zichzelf.

Juist DAT stukje verbindt ons.
Juist DAT geeft ontspanning.
Juist DAT brengt beweging.

Van daaruit ontstond bij haar weer veiligheid en helderheid.
vanuit presence niet door meer te dragen.

En toen ze zei dat ze het zo fijn vond dat zich gezien en gehoord voelde als mens en weer richting ervoer, dacht ik: het begint de juiste kant op te bewegen ;)

Soms hoeft er niets bij.
Niets gefixt.

Er hoeft alleen gezien te worden wat er is.

Wanneer je als leider jouw plek inneemt, kunnen anderen dat ook. En kan het systeem tot rust komen en medewerkers hun aandacht weer richten op samenwerken.

Mijn persoonlijke ervaring is niet dat we sterkere leiders nodig hebben, maar leiders die op hun EIGEN plek blijven staan. Dat vraagt moed om mens te zijn.
juist dat is super krachtig. Eens?

29/01/2026

Toen de meeste mensen begin dit jaar sneeuwballen aan het gooien waren, baande ik me een weg door het dikke pak sneeuw om bij de studio van aan te komen.

Ik werd vakkundig onder handen genomen door die de visagie verzorgde.
En mocht ik ook kennis maken met een korte hypnose sessie van Boy. Dat was een bijzondere ervaring. Beiden dank voor de heerlijke verwenochtend en het mooie resultaat ;)

Ik heb een simpele vraag: welke foto spreekt jou het meest aan. En waarom?

26/01/2026

Niet meer denkkracht, maar meer bewustzijnskracht is wat we nodig hebben, nu en in de toekomst.

Hoe ik dat doe?
Ik help leiders om niet meteen te fixen, maar te blijven bij wat er speelt en van daaruit verandert er vaak meer dan ze dachten.

17/01/2026

In onze snel veranderende wereld hebben we de aankomende periode niet meer denkkracht nodig, maar meer zijnskracht. Denken en doen gaan hand in hand met zijn.
Zonder dat ontstaat er wrijving en geen verbinding.
Ook al werk je zo hard als je kunt. Zijn is the key.