Nancy van den Heuvel

21/08/2026

Afstemmen op de hartslag van de zaak!

Het kan dan maarzo dat je zelf niet zo hard hoeft te rennen, je medewerkers zingend op de werkvloer staan, je hen nieuwe medewerkers hoeft te werven.

Investeren in je medewerkers is zo gek nog niet.

Want breng het hart terug in de zaak, anders klopt het niet.

26/07/2026

Wat we vaak doen wanneer een team stroef loopt, is inzoomen. We gaan het gesprek aan, organiseren interventies, brengen beweging binnen het team.

En soms helpt dat.

Maar net zo vaak blijft er iets terugkeren.
Alsof je aan de oppervlakte werkt, terwijl de bron zich elders bevindt.

Teams functioneren niet in isolatie.
Ze zijn onderdeel van een groter geheel, van keuzes die eerder gemaakt zijn, van patronen in leiderschap, van wat wel en niet uitgesproken wordt in de organisatie.

Wat je in het team ziet, is zelden alleen van het team.
In die zin is een team geen probleemdrager, maar een boodschapper.

Het laat zien waar het schuurt in het systeem. Waar spanning niet doorstroomt. Waar iets gezien wil worden, maar nog geen plek heeft gekregen.

Wanneer je op die manier kijkt, verandert ook je rol als leider of begeleider.

Je hoeft niet langer te repareren of te duwen. Je gaat luisteren. Niet alleen naar wat er gezegd wordt, maar naar wat zich herhaalt. Naar waar energie wegvalt.
Naar wat steeds terugkomt, ondanks alle inspanningen.

Daar begint beweging.
Niet door harder te trekken aan het team, maar door het grotere geheel te betrekken.
Door zichtbaar te maken wat impliciet is gebleven.

Door ruimte te creëren voor wat er al die tijd al was.

Daar werk ik.
Niet op het oppervlak van gedrag, maar in de onderstroom van organisaties.

Ik help zichtbaar maken wat teams laten zien, zodat er beweging kan ontstaan waar die werkelijk nodig is.

23/07/2026

Wat je niet ziet, bepaalt vaak alles wat wél zichtbaar wordt.

Afgelopen week waren we bij mijn zoon die sinds een paar jaar in Finland woont.
Zoals altijd bezochten we een natuurpark om te verkennen.

Daar hoorde ik een verhaal dat bleef hangen.

Ruim honderd jaar geleden werden delen van het bos efficiënt ingericht.
Bomen in keurige rijen.
Slim bedacht.

Maar onder de grond raakte juist het belangrijkste netwerk verstoord: het mycelium. Het netwerk dat bomen met elkaar verbindt, voedingsstoffen uitwisselt en het bos veerkracht geeft.

Terwijl we verder liepen, dacht ik: organisaties werken eigenlijk net zo.

We besteden veel aandacht aan structuren, functies en processen. Maar de echte vitaliteit zit vaak ergens anders.

In de verbindingen.
In vertrouwen.
In het onzichtbare netwerk.
In de patronen die bepalen hoe mensen samenwerken, leren en bewegen.

Dat is waar ik steeds opnieuw naar kijk.

Niet alleen naar wat zichtbaar is, maar juist naar het netwerk eronder. Want als dát gezond is, ontstaat er vanzelf meer veerkracht, samenwerking en ontwikkeling.

Misschien is regeneratie uiteindelijk heel eenvoudig.

Niet beginnen met repareren wat je ziet, maar leren waarnemen wat het geheel levend houdt.

Wil je wat meer lezen over de keuzes en impact die in Finland werden gemaakt destijds?

Ik heb er een blog over geschreven. Die zet ik in de bio.

29/06/2026

Steeds als ik dacht dat ik het had, werd er weer een laagje zichtbaar.
En ging ik weer bij mezelf op onderzoek en kroop ik weer in de pen.

Ik heb het draadje gevonden waar mijn focus op ligt binnen teamdynamiek en het oplossen van ruis in organisaties.

Het ontbreken van iets essentieels dat buiten beeld is geraakt.

Of het nou is door doorgevoerde veranderingen, een leider die wil leren feeling te krijgen in het leiden van zijn team of de impact die nog aanwezig is vanuit vroeger.

Steeds komt het stuk dat wel belangrijk is, maar niet gezien wordt naar voren bij me.

Boy maakte foto's die mijn werk zichtbaar maken. Ook met een analoog toestel. Erg leuk.

En Nicole hielp me aan haar grote tafel de juiste woorden te vinden.

Neem gerust een kijkje op mijn website. Laat je me weten wat je ervan vind? www.nancyvandenheuvel.nl

23/05/2026

05/05/2026

Fight. Flight. Freeze. Fawn.

Ik ken ze allemaal.
Ook in mezelf.

Vanochtend in de meditatie draaiden mijn voet en schouder naar binnen, het voelde of mijn lichaam klaar was om te sprinten.
Terwijl ik gewoon wilde zitten.

Toen legde Whoopi zich rustig tegen mijn voet.
Zonder iets te doen.
Zonder iets te willen.
Gewoon er zijn.

Mijn voet draaide naar buiten.
De rust kwam langzaamaan terug.

Ik geloof dat mensen en teams soms precies dat nodig hebben.
Niet nog een interventie.
Maar iemand die rustig blijft zitten terwijl het onrustig is.

Die voelt wat er speelt, zonder het meteen te willen oplossen.

Dat is wat ik breng.
Één subtiele verschuiving is vaak het begin van echte verandering.