05/09/2023
Nancy: “Pap leeft in het moment. In mijn vakantie vroeg hij niet naar mij of mijn gezin. Enerzijds doet dit zeer, maar het is wel de intense realiteit van het proces waarin we zitten. Maar toen hij mij en mijn gezin weer zag, waren zijn reactie en emotie onbetaalbaar. Armen wijduit, kus op mijn mond en zijn ogen dicht.
Ik was op vakantie naar de Franse Alpen en Spanje. Drie weken lang. Het was voor mij dubbel om weg te gaan. Pap missen en ook mam achterlaten vond ik moeilijk, vooral omdat je zo graag bij hem bent en je weet dat hij geniet van de momentjes samen. Ook met mijn kinderen. Ik pinkte een traantje weg toen ik afscheid nam.
Mijn vader Paul heeft sinds 2020 de diagnose alzheimer. Afgelopen jaar leverde hij fors in. Op een gegeven moment kon hij niet meer thuis wonen en verhuisde hij naar het verpleeghuis. Pap zijn taal zit met losse flarden aan elkaar. Een gesprekje voeren lukt niet meer.
Tijdens mijn vakantie hadden we contact met mijn moeder en deden we een keer aan beeldbellen. Pap keek overal behalve op het scherm. Hij begreep het niet, dus dit deden we niet meer om onrust te voorkomen.
We zien pap blij, maar ook boos en verdrietig. En dat kan in één keer omslaan. Lachen is onze communicatie. Én gekke be**en trekken. Daar wordt pap heel blij van. Dus doen we dat gewoon. Even zijn lach vangen en genieten van wat er is.
Natuurlijk zijn er nog steeds momenten van pijn, verdriet, onmacht en schuld, maar die kunnen we nu eenmaal niet los zien van dit hele proces. De mooie momenten zijn er zeker ook en deze koesteren we des te meer. Iedere keer als ik bij pap ben, is hij intens blij mij te zien. En ik hem op mijn b***t. Hij geeft mij zijn mooiste lach, een dikke knuffel en altijd een kus op mijn mond. Met zijn ogen dicht. We dansen, maken samen muziek, wandelen en we hebben lol.
Ook zijn reactie op mijn thuiskomst was weer puur, echt en intens. En daar gaat het toch uiteindelijk om: de liefde is voelbaar.
Liefde blijft. Altijd en onvoorwaardelijk.” 💛