10/10/2025
Sta ik mezelf eigenlijk wel toe om écht gelukkig te zijn?
Soms stel ik me voor dat ik op mijn sterfbed lig, terugkijk op mijn leven en me afvraag waar ik spijt van zou hebben.
Klinkt wat zwaar misschien, maar het is een krachtig gedachtenexperiment gebaseerd op de inzichten van de Australische stervensbegeleidster Bronnie Ware. Zij hoorde vijf spijtbetuigingen steeds terug:
1. Ik wou dat ik trouw was gebleven aan mezelf, in plaats van te leven naar de verwachtingen van anderen.
2. Ik wou dat ik minder hard had gewerkt en meer tijd had doorgebracht met mijn partner/gezin.
3. Ik wou dat ik mijn gevoelens vaker had uitgesproken.
4. Ik wou dat ik meer contact had gehouden met vrienden.
5. Ik wou dat ik mezelf had toegestaan om gelukkiger te zijn.
Ik ben ervan overtuigd dat elk mens een zwakke plek heeft bij één van de spijtbetuigingen.
Die van mij zit bij de laatste. Gelukkig zijn wil natuurlijk iedereen. En mijn eerste reactie is zeker dat ik mezelf dat toe sta. Ik maak mooie reizen en doe veel leuke dingen met familie en vrienden. Maar als ik verder graaf, zit voor mij de uitdaging in ontspannen gelukkig zijn — (kleine) dingen doen die geen doel hebben, niet nuttig zijn, niet efficiënt.
En precies dát is wat ik soms vergeet. 𝘍𝘭𝘢𝘥𝘥𝘦𝘳𝘦𝘯, noem ik dat.
Ik ben graag bezig. En ik heb een hekel aan verspilling — van tijd, geld, spullen. Dat levert me veel op, maar het kost me ook wat: ruimte om zomaar te genieten, zonder reden. Om tijd te nemen voor de lunch i.p.v. deze snel achter mijn computer te nuttigen, om van mijn verjaardag (zie foto) echt een feestdag te maken i.p.v. deze als elke andere dag voorbij te laten gaan, en vooral om bewuster stil te staan in het nu. Want alles is er al. Het is (bij mij) met name een mindset.
Ook hier gaat het weer om succesvol balanceren. De kracht behouden zonder het een valkuil te laten worden.
Deze foto herinnert me eraan dat ik in mijn dagelijks leven meer ruimte mag én wil maken voor dat soort momenten. Kleine fladdermomentjes.
Zodat ik later niet hoef te zeggen: “𝘏𝘢𝘥 𝘪𝘬 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘮𝘦𝘦𝘳 𝘨𝘦𝘯𝘰𝘵𝘦𝘯.”
Welke spijtbetuiging raakt jou het meest? En durf je daar eerlijk over te zijn naar jezelf?