08/10/2024
Dinsdag 8 oktober
Vandaag is er, net als gister veel regen in Stosswihr gevallen. Het mag de pret niet drukken. Aan het eind van de middag droogde het op en heb ik mijn ‘gebruikelijke’ ronde kunnen lopen. Vandaag de andere kant om, dan zie je de omgeving vanuit een ander perspectief. En ook nu heb ik ervan genoten. Het is prachtig hier, met de laaghangende mist in het najaar heeft het ook nog iets mystieks.
Terwijl ik onderweg een foto neem, hoor ik een auto achter mij stilhouden. De vriendelijke bestuurder draait het raam naar beneden, om mij op gemoedelijke toon te laten weten dat hij een gelukkig mens is. Hij kan iedere avond van dit schouwspel genieten. Daarna switcht hij over naar het Duits, en hoor ik hem vertellen dat in twee weken tijd het dal zich volledig onderdompelt in de herfstkleuren. Helaas ga ik dit schouwspel missen, maar het begin van deze kleurrijke metamorfose maak ik wel mee.
Zo zie ik op mijn dagelijkse wandelingen dat de omgeving in hoog tempo aan het veranderen is. Bomen op de hellingen kleuren stukje bij beetje van groen naar oranje. De natuur maakt zich op voor de herfst, de boeren ook. Op de landerijen liggen strobalen opgetast, houtwallen worden hoger en hoger gestapeld. Naarmate ik langer door het dal zwerf, zie ik meer detail wat een boerenleven zoal met zich meebrengt. Het is veel werk, zeven dagen per week. Voorlopig blijf ik tóch maar lekker zitten op mijn eigen stek. Dan maar geen moestuin aan huis.
Vanavond heb ik door het gekantelde dakraam vanuit mijn studio een oranje/roze lucht op de kiek kunnen zetten. Avondstond brengt goud in de mond! Nu duim ik dat dit een voorbode is op zonniger weer. Want wat heeft het op mijn dakraam geplensd vandaag. Perfect voor mijn schrijverij natuurlijk, deze nattigheid maakt me honkvast. Zo vorder ik gestaag met mijn verhaal, desondanks staat er nog weinig và n het verhaal op papier. Maar wie weet is dat wel normaal. Het mag natuurlijk ook een dun boek worden ...
Voor morgen heb ik me in ieder geval voorgenomen de Route des Crêtes te gaan rijden. De route die het Vogezenmassief zo’n 88 KM doorkruist, staat aangegeven als een prachtige tour. Dus als de mist morgen uitblijft, ga ik deze route vanuit Gérardmer oppikken. Even een dag geen schrijf of type werkzaamheden. Daar verheug ik me dan toch ook weer op. Want dat is me nu wel duidelijk geworden. Een boek schrijven vraagt om het nodige voorwerk, denkwerk, veel geduld en zitvlees. Drie dagen heb ik nog te gaan, dan is dit avontuur alweer voorbij. En ook al heb ik het gevoel dat de tijd stil staat, hij vliegt toch in vogelvlucht voorbij.
Zeker is dat ik mijn verblijf hier ga missen! Ik raak vertrouwd in de omgeving. Weet dat ik bij boer Heinrich naast boter, kaas en eieren ook aardappelen, pasta, vlees, olie, jam, wijn en meer kan kopen. Vers brood, lekker croissants en overheerlijk gebak kan kopen bij een bakkerij op een loopafstand. En als ik geen zin heb om te koken, schijf ik beneden in het restaurant aan tafel. Daar kan ik dan van de Franse keuken genieten, waar ik dol op ben. De rust die dit dal in zich herbergt, het nostalgisch gevoel dat me bekruipt, het landleven in deze prachtige natuur en het mysterie dat hier over de heuvelen rondwaard al dit inspireert mij. Ik had geen betere plek kunnen kiezen, en ben het volledig met de vriendelijke bestuurder eens; het leven in dit gebied kan je alleen maar gelukkig maken!
