http://www.krachtigpersoonlijkleiderschap.nl/

Krachtig Persoonlijk Leiderschap, Multatulilaan 12, Culemborg (2026)

29/01/2025

"Laat je kinderen los, zodat ze zich niet hoeven los te scheuren."

Dat advies verhelderde jaren geleden onze pijn. Toen de kinderen kwamen, besloten we het daarom radicaal anders te doen.

Afgelopen weekend werd onze oudste 18. We markeerden het met een bijzondere ceremonie.

🚗 Waarin hij symbolisch het stuur van zijn leven kreeg.

Geen sprong in het diepe, maar het resultaat van jarenlang relationeel ouderschap. Een proces waarin onze kinderen zichzelf en hun koers mochten ontdekken. Waarin ze de ruimte kregen te oefenen met keuzevrijheid en de juiste vaardigheden.

👑Zo staat hij na 18 jaar voorbereid en met zelfvertrouwen aan het stuur.

En onze rol veranderde van stuurman naar coach naar raadgever. Samen met de volwassenen, die hem op zijn feest omringden.

💡Zijn laatste les ging over slim zélf weloverwogen keuzes maken mbv raadgevers.

De weg hiernaartoe was niet makkelijk en vaak tegen de stroom in. Onze omgeving of school zag het vaak anders – vooral als je kinderen een sterke wil hebben. Ook wij twijfelden wel eens of we er wel goed aan deden.

🎉Het verschil viel mijn zoon als 1e op; hij begreep niet waarom andere ouders zo reageerden of waar leeftijdsgenoten mee worstelden.

Daarna zag ook de omgeving het. Zelfs de opa’s en oma’s waren verrast hoe krachtig, respectvol, dankbaar en behulpzaam onze kinderen zijn. En wij eerlijk gezegd ook. Je oogst blijkbaar wat je zaait.

😤Bizar dat vroeger respect werd verwacht, terwijl ze het zelf afdwongen.

Tijdens de ceremonie wilden we hem naast het stuur ook iets meegeven voor de toekomst. Samen zijn we de familiegeschiedenis ingedoken om de generationele zegeningen zichtbaar te maken. En wat wij daar aan doorbraken aan toe kunnen voegen. Zo spraken we een krachtige zegen over hem uit.

🏔️ En kan hij op onze schouders staan; een stevige basis van vertrouwen en vrijheid.

Bizar om te bedenken dat wij het volwassen leven ooit ver onder zeeniveau moesten starten. Hoogopgeleid, maar ook getraumatiseerd en in overleving. Waar hebben we het lef vandaan gehaald? Om als ‘afvoerputje’ van beide families te zeggen: Wij geloven dat we iets goeds kúnnen voortbrengen!

🗝️Mijn zoon plaagt me soms met mijn uitspraak: Je hebt altijd een keuze!

Maar dat maakte het mogelijk! Kiezen om als slachtoffer wéér dader te worden? Of volwassen worden, eigen pijn dragen en je kinderen een toekomst geven?

✔️Zegenen is een keuze.
✔️Loslaten een continue proces.
✔️Vertrouwen groeit in veiligheid.
✔️Wilskracht breek je niet, die train je.
✔️Ouderschap is leiderschap: leiden én volgen.
✔️En je kunt prima leren te geven wat je zelf niet hebt gekregen.

WAT KIES JIJ?

Ik ben Menna de Jager
🏊🏼 Senior coach mbt je leiderschap, leven en loopbaan én een cyclebreaker in mijn familie(s) en generatielijn(en)
🎯 Help al 20+ jaar mensen met hun doelen behalen, op koers komen en zélf tot hun doel komen
⚔ Scherpzinnig & intuïtief, wijs & warm
🌱 Vanuit flow, design en door te leren hoe te ontwikkelen, overwinnen

27/11/2024

💡Bizar hoeveel verschil het maakt als je tieners duidelijk vertelt dat ze het zélf bepalen!💡

Als ouders zitten we vaak in deze cyclus:
⟁ Tig keer uitleggen wat verantwoordelijkheid is en wat we verwachten.
⟁ Wisselen tussen er teveel bovenop en dan weer teveel loslaten.
⟁ Frustratie omdat ze het onvoldoende oppakken.

Bij Agora-onderwijs zien ze autonomie als essentieel. Mijn oudste, die al vanaf zijn 13e ondernemer is, kon daar werk combineren met het halen van zijn HAVO-diploma. Een briljant concept! Als dank voor de begeleiding bedacht ik een training voor 10 tieners: 4 workshops over persoonlijk leiderschap, je eigen design en ontwikkeling. Plus op verzoek wat 1-op-1 coaching.

Wat ik niet had voorzien, was dat ik zelf midden in het ‘weeënproces’ stapte van hun weg naar autonomie. En dat zoiets tijd nodig heeft! Ze waren dolenthousiast over de training, maar mijn innerlijke criticus zei aan het einde alleen maar: wat is het resultaat van je harde werk? Ik zie het niet!

Vorige week – 9 mnd later – hadden we een terugkomsessie. En dit had ik niet aan zien komen: alles viel op zijn plek. Ze keken anders uit hun ogen: een open blik, echt contact. Ze worstelen nog, maar ze komen boven.

Hun inzichten raakten me:
💬 Ik doe nu nog steeds schoolwerk maar voor mezélf, niet meer omdat mijn moeder zit te stressen.
💬 Ik ben blijer. Niet dat ik dat eerst niet was, maar wel meer.
💬 Ik voel me niet meer schuldig over pauze nemen en heb meer vrije tijd.
💬 Ik reflecteer op mijn tijdmanagement en stuur bij.
💬 Het is dus oké om tijd te nemen om mezelf te vinden en accepteren.
💬 Iedereen om me heen wilde het bepalen, maar nu bepaal ik het zelf.

Sommigen deelden nog worstelingen met hun ouders. Ik vroeg: Wanneer ga je dat stoppen? Je kunt grenzen stellen, maar vertrouwen win je door te doen wat je zegt: Ik wil het op mijn manier doen.

Eén tiener besloot dat hij het gesprek hierover aan wilde gaan met zijn ouders (ipv ruzie blijven maken). Een ander begreep nu het probleem van alleen maar gamen. Door keuzes te maken, ontdekte hij nieuwe energie en interesses. En ineens draaide hij, eerst klaagde hij en nu vertelde hij aan welke uitspraken van zijn ouders hij wél wat had. Bizar hoe zijn keuzeruimte de dynamiek veranderde!

💡Wat ik hiervan leer?
Alleen ruimte geven is niet genoeg. Geen verplichtingen, verwachtingen of eisen stellen ook niet. Ze hebben dat schuringsproces nodig - net zoals een natuurlijke bevalling door het geboortekanaal je sterker maakt.

Alleen niet door ze te vertellen wat te doen, maar bewust te maken van hun behoefte aan autonomie en dat het de kunst is zélf te kiezen. Autonomie-ondersteuning te geven.

Wanneer je vanuit jezelf kiest, ga je alles anders ervaren. En je motivatie bewust aanboren. Als dat kwartje valt, maakt het álle verschil. Verhelder en versnel je hun proces.

👉 Hoe ervaar jij het proces naar autonomie bij je tieners of jongeren waarmee je werkt? Benieuwd naar jouw ervaring.

24/10/2024

"Mensen met trauma zijn de beste crisismanagers." zei hij vanuit zijn expertise als psycholoog.

Waarom? Zij hebben alle coping al om een crisis te kunnen doorstaan. Alleen triggert het alles, waardoor je daarna instort, alsnog de prijs dient te betalen. Soms pas járen later.

Ook dit laat weer zien dat angst je tot grote hoogtes drijft, maar ook uitholt. Overlevingskracht je ver kan brengen, maar een hoge prijs heeft.

En dit komt veel voor bij vrouwen.

Er wordt geroepen dat er een gebrek is aan vaderschap. En dat klopt - ondanks een patriarchale samenleving.

Maar wie heeft er oog voor vrouwen? Moeders die beiden doen - ook al is dat onmogelijk? Voor het lot dat steeds van moeder op (oudste) dochter wordt overgedragen? Dat zij niet mag omvallen, omdat de rest dat al doet?

Veel klanten zeggen opgelucht: 'maar jij valt niet om'. Ben vroeger goed getraind: genoeg crisis.😉 Sindsdien let ik er op: ze bedoelen dan dat zij zelf wel steun bieden, maar deze zelf missen.

Dat dit niet wordt (h)erkend heeft oa te maken met 2 dynamieken:
✬ Veel vrouwen zijn goed in het slachtoffer spelen, wetende dat veel redders en mannen daar gevoelig voor zijn. De laatste groep voelt zich daardoor krachtig. De vrouw zelf wordt nooit krachtiger, moet iedere keer weer bevestigd worden.
✬ Vrouwen die (vaak meerdere keren) slachtoffer zijn geweest, willen geen slachtoffer zijn. Zo herken je de echte! Ze maken ondanks alles wat van hun leven en komen krachtig over. Te confronterend voor veel mannen, want ze kunnen niet redden en geven dan haar de schuld: je bent té zelfredzaam. Te confronterend voor zwakke vrouwen (en mannen), want als zij op kan staan...?

Nu zijn daders vrijwel altijd eerst slachtoffer geweest. Dus als je ooit slachtoffer bent geweest, is er een groot risico om dader te worden. Logisch: je woede over het onrecht moet ergens heen. De vraag is alleen of de woede naar buiten gaat met als gevolg nieuwe slachtoffers. Of dat de woede naar binnen gaat. Dan wordt jij je eigen dader en raakt het onrecht, slachtoffer, uit beeld. Dit uit zich in hardheid naar jezelf die je moeilijk doorbreekt.

Sterk zijn is je bekend en dierbaar want het heeft je heel ver gebracht. Tegelijk is het erg vermoeiend. Alle ballen hoog houden, niet om vallen, je wiebelig voelen. Het is eenzaam en wanneer val je door de mand? Er zijn nl tig kleine kwetsbare (kinds)delen, die ooit zijn afgesplitst om te kunnen overleven en zich zo voelen. Om aandacht vragen, een knuffel, zachtheid en mildheid. En dat laatste weet je, maar hoe dan?

Ik sta daarin graag zacht en moedig náást je.

Ik ben Menna
🏊🏼 Senior coach mbt je leiderschap, leven en loopbaan én een cyclebreaker in mijn familie(s) en generatielijn(en)
🎯 Help al 20+ jaar mensen met hun doelen behalen, op koers komen en zélf tot hun doel komen
⚔ Scherpzinnig & intuïtief, wijs & warm
🌱 Vanuit flow, design en door te leren hoe te ontwikkelen, overwinnen

27/09/2024

Als het gaat over pesten dan is er 1 vorm waar je NOOIT iets over hoort, die ook nog eens nooit over gaat!

Aangezien we in de Week-tegen-het-Pesten zitten een mooi moment om dat eens in het licht te zetten.

Je wordt in deze situatie nl als kind en later als volwassene gepest. Doordat je ouders of 1 van je ouders én de rest vh familiesysteem er aan mee doet.

Dit gebeurt in gezinnen waar veel controle speelt: jij móet doen wat ik zeg!

Het gaat echter verder dan gehoorzamen. Het is grensoverschrijdend gedrag. Je verliest je nee. Zodra je die gebruikt wordt het juist erger.

Er wordt van je verwacht dat je de ander feilloos aanvoelt. En anders wordt het je achteraf kwalijk genomen. Dan wel verteld hoe je je wél moet voelen en wat je mag denken en vinden.

Overall is het punt dat er van alles en nog wat mis met je is. Wat natuurlijk klopt, want je kunt niet foutloos de ander aanvoelen. En niemand wil 24/7 gecontroleerd worden, onder het vergrootglas liggen en achteráf horen wat het allemaal fout doet.

Ook al hebben alle kinderen hiermee te maken er is 1tje die de zondebok wordt. Daar wordt alle ongenoegen op geprojecteerd. Die wordt veroordeeld en weggestuurd - als ultieme poging de familie te bevrijden van hun problemen. Onwijs pijnlijk.

Dit kind heeft een plek in het systeem. En hoort er bij door zich onschuldig te laten veroordelen voor een ander zijn s**t. Er zijn spirituele denkers, die zeggen dat dit kind de roeping heeft om het familiesysteem te bevrijden, maar daarmee dwing je het in deze rol te blijven én ook nog te gaan redden. En ontken je het feit dat het ten diepste de familie niet bevrijd van hun s**t. Dat lijkt maar zo.

Ook in deze situatie speelt het omstanderseffect, wat ze ook wel second r**e nemen. De anderen, die het zien en laten gebeuren. Terwijl het erkennen en benoemen van het onrecht de zondebok, die in essentie slachtoffer is, zou kunnen helpen. Helpen om te ontschuldigen, de schaamte en schuld terug te leggen bij wie het wel hoort.

Ook in de bekende dramadriehoek van Karpman wordt de zondebok niet erkend. Het heeft zelfs geen plek. Er is alleen een slachtoffer, maar door wie of wat? Een redder die het slachtoffer komt redden. En een aanklager, die vindt dat het slachtoffer te weinig opknapt. Precies: omdat het échte slachtoffer buiten beeld blijft en jóuw s**t niet kan wegdragen.

Leiderschap is invloed hebben. En daar begint de weg er uit: alsnog kiezen wat je wel/niet binnen laat en niet bij jou hoort. Je bestaansrecht, eigenwaarde, onschuld en grenzen omarmen. Gelukkig ben je om te helen niet afhankelijk vh oorspronkelijke familiesysteem.

Ik ben Menna de Jager
🏊🏼 Senior coach mbt je leiderschap, leven en loopbaan én een cyclebreaker in mijn familie(s) en generatielijn(en)
🎯 Help al 20+ jaar mensen met hun doelen behalen, op koers komen en zélf tot hun doel komen
⚔ Scherpzinnig & intuïtief, wijs & warm
🌱 Vanuit flow, design en door te leren hoe te ontwikkelen, overwinnen

03/09/2024

Ik wilde weer plezier krijgen in sporten, dus huurde een Personal Trainer in. Dat is na 4 jaar gelukt, maar véél meer dan dat! hashtag

De 2wekelijkse krachttraining hield me een onverwachte spiegel voor. Alles gebeurde op wilskracht en doorzetten. Stil staan of lukt-nu-niet, was géén optie. Ik kon geen verbinding maken tussen wat hij zei of voor deed, had letterlijk geen beeld bij mijn lichaam. Ik wilde alles-wel-doen om te herstellen. Echter de oplossing zat niet in alles-of-mijn-best-doen, maar in grenzen (leren) voelen en aangeven.

Naast al het overleven, had ik kort daarvoor ook nog 2,5 jaar getobd met veel pijn. hashtag Veel te laat geopereerd met alle consequenties van dien. En op een dieper niveau: te veel grensoverschrijdend gedrag, verraad, projectie en jaloezie geïncasseerd.

Mijn fysio Han van Dijk begreep de mind-body connectie; zo kwam ik tóch vd pijn af en kon ik weer zitten. Toen was hij klaar en ik 'beter'.

Echter waar de fysio stopt, begint de Personal Trainer. Veel meer verstand van spiergroepen, nuances, afwisseling en de techniek achter beweging. Bij de start was 5 kg al teveel, maar na een paar maanden tilde ik 50 kg met mijn rug! Hij had met een omweggetje mij de juiste spieren laten trainen en tillen is techniek!

Langzamerhand ontdekte ik hoe extreem ik overleefde. Ik wist niet wat flow was of stoppen-en-dan-nog-energie-over-hebben. Ik had geen conditie, omdat ik geen batterij had, niet kon opladen. Altijd over mijn grenzen moeten en slecht slapen, hielp niet. Ik kwam 2 jaar lang verder met spierkracht, maar niet met conditietraining.

Mijn families, de gezondheidszorg, het UWV - ze hadden me allemaal wijs gemaakt dat ik me aanstelde, lui was, een fraudeur en niet moest denken dat ik hulp kreeg. Ik koos er zélf voor om ziek te zijn. Iedereen was wel eens moe, wat zeurde ik? hashtag

Mijn fysio was de 1e die me in de richting van trauma wees. Zo ontdekte ik uiteindelijk dat ik al 20+ jaar rondliep met complex-PTSS. En daarnaast full time werken, mijn HB-zonen door school begeleiden ...

Na 2 jaar trainen zette ik een stap terug om ruimte te maken voor traumatherapie. Het was fijn niet steeds de grens op te zoeken, er binnen te blijven. 2x per week voelen: dit kán ik!

Met een invaller trainen beviel niet: voelde teveel zíjn stress. Mijn eigen trainer staat rustig naast me, waardoor ik steeds beter mezélf & mijn lijf ging voelen. Hoeveel rust er is als ik het technisch goed uitvoer. Of er meer in zit of ik beter kan stoppen.

Sinds januari werd het trauma opruimen en mijn autonome zenuwstelsel reguleren eindelijk fysiek zichtbaar; meer energie, minder pauze nodig en mijn hartslag kán herstellen! Pijn door verkeerde gewoontes heb ik er uit getraind. Door op traplopen te trainen, ervaar ik ook daar geen weerstand meer.

Ik leef, voel én beweeg! Heb na 4 jaar hard werken een ander leven; van overlevingskracht en wilskracht naar spierkracht en levenskracht.

Dank je wel Luno van Vlaanderen en team van KR8 PT

27/08/2024

Vanavond op de radio! Over leiderschap en moederschap.

20/08/2024

Moederschap en delegeren.

De merel zat stilletjes in onze tuin; vloog en bewoog niet. Omdat we vorige week een dode vonden, waren we bezorgd. Er heerst nl vogelgriep.

Mijn zoon belde opnieuw de dierenambulance. Ze was die dag hierover al 30 keer gebeld! Uitvliegers: uit hun nest geduwd om vanaf de grond te leren vliegen. De moeder houdt ze op afstand in de gaten en voedt ze, totdat ze zelfstandig zijn.

Wat een prachtig beeld van moederschap! Het kind uit het nest duwen en de situatie creëren om te gaan leren, je potentieel te ontwikkelen. Moeder waakt op de achtergrond.

Afgelopen zomervakantie was ik regelmatig gefrustreerd én druk met meer ontdekken over mijn trigger(s). Ik voelde me wéér Assepoester, die voor iedereen moest zorgen. De slaaf, die de rest vd familie moest bedienen, omdat die allemaal redenen hadden om niets te mogen doen.

In het heden leidde dat tot onbegrip: de 3 mannen zijn alle 3 zeer behulpzaam.

Dus vroeg ik vaker om hulp. Namen ze zelf initiatief om naast schermtijd ook andere dingen te ondernemen. De jongste kwam met een voorstel wat we tijdens onze stedentrip in Antwerpen konden gaan doen. Mijn man pakte taken over en stuurde de kinderen wat vaker aan.

Toen opnieuw frustratie. Vooral in de ochtend; ik heb óók opstartproblemen! En MIJN dag begint met tig taken, voordat we kunnen eten en de dag kunnen beginnen. Waarom is dat mijn verantwoordelijkheid? Hulp vragen kwam, maar moeizaam, want opstartproblemen. 😏

Ze waren nog steeds vooral mij aan het hélpen.

Als het meerdere keren terugkomt, heb je het nog niet echt opgelost. Het bleef onderwerp van gesprek. Mijn man herkende ineens mijn frustratie: hoezó moet ik steeds aangeven dat het lunchtijd is en dat regelen? Jullie hebben toch ook honger?

Tja. Thuis ging dat ook zo, want daar had ik het al lang opgegeven. De oudste vond het vreselijk als hij uit school kwam om even gedag te moeten zeggen. Verbinden was alleen mijn behoefte, dus had ik het maar zo gelaten. Ook al zijn we allemaal thuis; we zien elkaar vaak pas echt bij het avondeten. Tijdens de lockdowns hadden we bewust samen pauze, maar dat zakte snel weer weg. Ik ervaar het als ongezellig, maar ben de enige verbinder en de kar werd te zwaar.

De gesprekken hielpen. En ineens zei mijn man, die nu meer meehielp en meestuurde: het is onze gezámenlijke verantwoordelijkheid om samen te leven. Je bent niet alleen op de wereld. Ineens begrepen ze het begrip verantwoordelijkheid beter.

Nu is er vanaf ’s ochtends al dynamiek. Iedereen doet wat. Letten we meer op elkaar. Wat er dient te gebeuren. Wisselt initiatief, aansturen of hulp vragen elkaar meer af.

Mooie opbrengst na 4 weken vakantie! Ik had mijn man nodig om ze sámen uit het nest te duwen en te trainen. En nu wordt mijn behoefte aan verbinden en samen gezien! En generationele passiviteit doorbroken.

Moeder merel werd trouwens na het telefoontje snel gespot! En het nestje ook: allemaal in onze tuin.

Hoe werk jij aan zelfstandigheid? en aan gedeelde verantwoordelijkheid?

22/07/2024

80% vh pubergedrag verdwijnt als ouders stoppen met controle. De overige 20% is hormonaal en ontwikkeling; dat is geen rechte lijn.

Mijn fysio behandelde mijn nekklachten en vond dat ik moest leren loslaten. Ze deelde hoe moeilijk het was dat haar 19-jarige zoon uit huis ging en het niet zo deed zoals zij hem vertelde. Ik was verbaasd: ontdek je dat nu pas? het is toch een feit dat mensen anders zijn?

Ze zat dus 19 jaar in controle. Dan is loslaten eng én nodig!

Veel van ons zijn zo opgevoed. Gehoorzaamheid als énige benodigde competentie. Luisteren en respect was oneway. Vaders/moeders wil was wet en er was maar 1 manier, 1 gelijk. Opvoeden was zorgen voor eten, een dak boven je hoofd en je kind vertellen wat het fout doet. En opgroeien was de volwassen leeftijd bereiken. En dit komt echt nog veel voor!

Controle kent slechts 2 standen:
1. Jij kunt dat niet, dat moet ik voor je doen.
2. Ik laat het los: Oh nee, je kunt het niet, dan doe ík het wel weer!

Het kind krijgt het vertrouwen nooit óf wordt in het diepe gegooid en eventueel afgerekend. Waardoor het leert dat het geen fouten mag maken. hashtag Onbedoeld zaai je wantrouwen, focus je op schuld en het kind is druk met zichzelf stééds bewijzen.

Je kunt kiezen dit te doorbreken en een gezonde gezinscultuur inzetten. Onze families waren zo hashtag dat die keuze snel was gemaakt, maar hoe dan? We maakten dankbaar gebruik vd leiderschapsinzichten op ons werk hashtag , de verhalen van klanten en mijn trainersopleiding.

Leiderschap betekent dat je vertrouwen gééft: "Het gaat je lukken én ik begeleid je." De IKEA-opvoeding: ik doe het voor, dan samen en daarna langzamerhand steeds meer zelf. In een veilige setting een leerproces opzetten en ze trainen - vooral vaardigheden, keuzevrijheid en het zelf-ontdekproces. Zo groeit een kind langzaam uit tot een sterke, authentieke boom.

Heb lang niet door gehad dat we het ánders doen. Tot op een dag onze tienerzoon IN SHOCK was over de reactie vd ouders van een vriend. Die waren erg boos, omdat ze onvoldoende waren meegenomen in de vakantieplannen. Zijn vriend kreeg de schuld, maar zij hadden ook niets gevraagd ...

Dergelijke 'verrassingen' overkomen ons ook. Alleen zien wij het als een leermoment en geeft het input voor het vervolg: "Oké, we hebben je dus nog wat te leren over debriefen."

Loslaten is zo een continu proces waarbinnen veel wordt geleerd. Ook door ons als ouders. Want hoe doe je iets, leer je het in stappen? Hoe werkt het, kun jij het hierna zelf? Leuk om dat samen uit te vinden. Waarom je doet wat je doet. Hoe afwassen met de hand werkt en je (de)escaleert! Waarom je je geld zo besteedt. Etc.

Mijn tieners hun zelfvertrouwen blijft groeien en mijn vertrouwen ook. Die 2 horen bij elkaar. Loslaten wordt steeds makkelijker.

Hoe meer ik ontdek dat het zó ook kan, hoe minder ik begrijp van controle, in het diepe gooien en fouten er achteraf inwrijven. Hopen dat je kind per ongeluk opgroeit en het juiste leert om volwassen te zijn.

08/03/2024

Welkom sterke vrouw. Weet dat er 1 grote blinde vlek is, die nog weinig mensen kennen.

Het zijn niet de zwakke vrouwen, die misbruikt en gebruikt worden, maar de sterke. Grenzeloze mannen, die hun dominantie overal willen laten gelden, kiezen juist jou vanwege je kracht. Zwakke vrouwen, die jaloers zijn en zich onzeker door je voelen, kiezen juist jou.

Niemand verwacht het! Iedereen denkt - die laat niet over zich heen lopen, het is eerder andersom. Als men het wel wil zien dan is er snel opluchting: want kijk hoe goed ze voor zichzelf kan opkomen! Gelukkig valt het mee, hoef ik niets te doen, want kijk hoe goed ze kan vechten. Hoe boos en krachtig ze kan zijn. Vergetende dat het overlevingskracht, bevriezing en machteloosheid is. Moed en wilskracht omdat ze wil leven.

Weinigen durven op te staan tegen een dominante man, die heel boos zou kunnen worden. Dan staan we ineens weer op het schoolplein. Of tegenover onze vaders, die het nodig vonden hun gelijk te halen ten koste van hun kind. Of tegenover ouders, die opgroeiden met het idee dat een sterke wil gebroken moest worden. Zeker wanneer je een vrouw bent.

Het is een blinde vlek, want ze zien kracht. 'Je komt gewoon niet zielig over', zei de seksuologe, als reden waarom ze 2,5 jaar de trauma's nooit had benoemd. 'Je kiest er zelf voor om je krachtig op te stellen', zei de traumaseksuologe, niet wetende dat ze tegen een piepklein meisje sprak, die geen keuze had. Die alleen weet wat overleven is. 'Jij durft niet kwetsbaar te zijn' roept de cultuur, niet wetende dat jij juist klein en kwetsbaar al met de grond gelijk werd gemaakt. En daarna steeds weer als je dat deed.

Alléén wanneer mensen luisteren en kijken - met hun oren en hart - horen ze het échte verhaal.

Vandaag vier ik jou. Zo onzichtbaar en vaak levend begraven onder generationeel trauma. Een veel te zware last op je schouders, omdat je vaak de oudste dochter bent. Je weet hoe offers te brengen, een ander voorrang te geven en voor anderen te zorgen. Verantwoordelijkheid te nemen, trouw te zijn ondanks alles en niet op te geven. Moedig en creatief te zijn en er het béste van te maken. Empathie te tonen, zelfs vergevingsgezind te zijn ipv wraakzuchtig.

Jouw tijd is gekomen, de lente breekt aan ...! LEEF!

Jouw strijd draagt ongekend veel vrucht, maar grote kans dat je weinig waardering krijgt. Want dat is helaas het lot van pioniers en cyclebreakers. Meisjes die eerst de vorige generatie(s) en vaak hun eigen generatie op hun benen moesten zetten. Die als vrouw hetzelfde bevechten voor hun kinderen. Die ooit meisjes waren, die intuïtief de vinger op de zere plek legden. En zo per ongeluk in opstand kwamen tegen het patriarchale systeem, omdat ze zichzelf waren en voelden dat er iets niet klopte.

Een sterke vrouw, wie zal haar vinden? Zij is meer waard dan edelstenen. (Spreuken 31:10)

07/03/2024

Daar ben ik weer! Onze logee ophalen, die ruim 2 mnd Nederland en ons onderwijssysteem komt verkennen. Onze vorige was in shock over het gedrag vd tieners. Na 3 dagen zei ze: 'You treat the kids like humans!' Ik knikte alleen maar. Blij dat ze het ging begrijpen.

Verder zei ze dat mijn tieners zó respectvol zijn! Het verraste me, niet dat ze het zijn, maar dat hebben we niet bewust meegenomen in de opvoeding. Oh wacht - als je je kind respecteert, zijn eigenheid ruimte geeft, dan krijg je vanzelf respect terug.

Ook deze dame (begin 20) is studente en leerkracht en uit 1 vd zuidelijke staten van de USA; dus veel armoede, gebroken gezinnen, veel pleegkinderen, etc. En toch is de discipline op de scholen bizar. Ze hebben een isolatie klaslokaal (als in: isolatiecel) om kinderen te straffen. Zonder te vragen naar het verhaal er achter, want vaak moeten ze voor broertjes en zusjes zorgen, zodat die aangekleed worden en naar school gaan.

Ook deze logee is een cyclebreaker en wil alle fear-based (en zelfs shame-based) aanpak vd vorige generaties stoppen:
✘ Stoppen met genadeloos discipline toepassen op kinderen die overleven en vaak veel te jong grote verantwoordelijkheden hebben.
✘ Stoppen met leerlingen, die in de klas in slaap vallen belachelijk te maken.
✘ Stoppen met vooroordelen over leerlingen of bevolkingsgroepen, die lui zouden zijn.
✘ Stoppen met eisen dat ze niet terug praten, want zij wil juist interactie en dialoog.

Ik voel meteen een connectie. We zijn zelf al 25 jaar onderweg (met vrienden en klanten maar ook als maatschappij, op scholen) om dezelfde koerswijziging door te voeren:
✘ Stoppen met controle: ik ben de baas, weet het altijd beter en jij moet gehoorzamen ( 'omdat ik het zeg' of 'zolang jij in mijn huis woont')
✘ Stoppen met onduidelijke verwachtingen en wanneer je het niet hebt geraden je daarop afrekenen.
✘ Stoppen met gevoelens negeren en je in de steek laten wanneer je emoties hebt. ('ga jij maar naar je kamer en kom maar terug als je weer normaal kunt doen')
✘ Stoppen met tieners afrekenen op de vaardigheden, die ze missen en hopen dat ze het vanzelf leren of omdat ze bang genoeg zijn. Of achteraf hun fouten er inwrijven.
✘ Stoppen met je kinderen tegen elkaar uitspelen ('wees jij maar de wijste' ' jij moet het goede voorbeeld geven' (ipv de ouders) en 'waarom ben je niet meer zoals ...')

Valt niet altijd mee. Vaak heb je toch nog onbedoeld een afrekencultuur, omdat je het niet eens bent met je kind. Je vindt de emoties overdreven als je hoort wat er is gebeurd. Je vraagt je af hóe vaak je het nog moet zeggen, dus ben je er niet als ze over de consequenties klagen. Of je belicht vooral hún bijdrage en verantwoordelijkheid.

Inzetten op respect, vertrouwen, autonomie, eigenheid en grenzen. Een leer- en ontwikkelcultuur. Ze (op)voeden en trainen in de vaardigheden, die ze als volwassene nodig hebben. Wij gaan onze logee daarin meenemen, want onze gastvrijheid is duidelijk een team effort.

29/02/2024

De gymdocent was verward. Hoezo hadden wij een 10-minuten-gesprek?

En zo zat ik wéér tegenover een leerkracht, die ik had ontregeld. Op de basisschool was juf vaak haar punt al kwijt bij mijn 1e opmerking: 'Ik ben tevreden. Heb het rapport bekeken en ik herken mijn kind. Hier houdt hij wel/niet van en daar zitten zijn talenten. En jullie zien hetzelfde kind op school als ik thuis.'

Ik vertelde de gymdocent dat ik meer wilde weten over mijn zoon (14 jr) zijn sporttalent en toekomst. Hij moest ter plekke omdenken om te antwoorden.

Ik vertelde hem ook over de andere gymdocent. Die had hem een T (twijfel) gegeven voor samenwerken. Hoezo dan? Bij ieder balspel won mijn zoon in zijn 1tje voor het hele team. Ondanks tig aanpassingen vd spelregels. Deze docent (die liever zijn mail bijwerkt tijdens de les) hoefde ik niet te spreken. Mijn zoon had de les daarna bewust ingezet op meer overspelen, maar kreeg steeds de bal terug. Iedereen was blij in zijn team te zitten en te winnen! Deze gymdocent vond het bizar, want hij wist al lang dat het niet uitmaakt hoe hij de teams verdeelt. Als mijn zoon in het team zit, wint dat team. Hij is gewoon té goed.

In de lokale voetbalwereld was hij aan de onderkant gestart, omdat hij vanwege een verhuizing een zij-instromer was. Na 3,5 jaar gezeur was hij de sfeer in het team méér dan zat. Trainers en bestuur waren een praatclub gestart over de onveilige nare sfeer, maar stelden geen grenzen en uiteindelijk veel te laat. Zijn vriend was het gepest zat en vertrok, maar hij houdt van voetbal en wilde dat niet opgeven. Het merendeel in zijn team zat echter op voetbal, omdat het moet. Geen zin om in beweging te komen, maar wel ze**en op de rest.

Mijn zoon van team laten wisselen, werd echter steeds tegengehouden. Dat zou een precedent scheppen en dan zouden meer willen wisselen. Toen hij dan zélf maar uit het team stapte, moesten ze toegeven dat ze net wéér gedoe hadden gehad. Geen grens, maar opgelost met een dringend advies: misschien kun je beter stoppen met voetbal? Dus de reden dat mijn zoon stopte, was wel bekend. En ze moesten toegeven dat hij inderdaad zowel constructief als fanatiek is.

Nu is hij onverwacht in het 1e geplaatst, omdat dat een probleem voor de club oplost. Daar moet hij zich nog bewijzen én zijn talent weer AAN leren zetten. Het vorige team had zijn mond gesnoerd, nu mag hij als keeper weer leren de verdediging mee aan te sturen.

Zo houden we dus de cultuur in stand van je-kop-niet-boven-het-maaiveld uitsteken en begraven we talent. Wie talent heeft, wordt lang niet altijd aangemoedigd. Dat je daardoor problemen hebt met samenwerken wordt jóu verweten. De onzekerheid cq jaloezie van anderen is belangrijker om weg te nemen. 'Meedoen is ook winnen' riepen ze altijd op de basisschool.😏
Regelmatig begraaf je dan je eigen talent.

Wil je je talenten alsnog opdiepen? Iemand die kijkt naar authenticiteit en ontwikkeling? Binnenkort weer plek. [email protected]

26/09/2023

Hoezo worstelen de meest betrouwbare mensen juist met zelfvertrouwen?! Als ik zeg dat vertrouwen hun ding is, kijken ze me verbaasd aan!

Hoog op betrouwbaar scoren gaat vaak samen met: eerlijk, open, bescheiden, zorgvuldig, loyaal, hard werken, respectvol, vriendelijk en verantwoordelijk. Kortom: integer en je afspraken nakomen. De 13 gedragingen van Sean Covey over vertrouwen zijn op hen gebaseerd.

Ze hebben natuurlijk dienend leiderschap; werken voor (en met) het team, voor het geheel, voor de klant en vaak zijn ze zeer maatschappelijk betrokken, bereid de handen uit de mouwen te steken voor hun buurt of stad.

Wat ze echter minder goed kunnen is opkomen voor zichzelf. Sturen op hun eigen win. Hun worsteling met vertrouwen is dan ook een issue met hun eigen zélf. Ik werk hard en zorg goed voor anderen, maar hoe zit het met mezelf? Waar ben ik met mijn behoeften en dromen in het verhaal?

Persoonlijk leiderschap helpt daarin: iedereen heeft nl grenzen, heeft ze vroeg of laat te communiceren. Je hebt ook persoonlijke doelen waar je aan wil werken en een privéleven waar je tijd, energie voor wil overhouden.

Wat ze ook minder goed kunnen is kijken wat er wél is. Er zijn altijd redenen aan te voeren, waardoor je niet 100% zeker bent. Dus worstelen ze naast zelfvertrouwen ook met onzekerheid. 'Dat zit in de aard van het beestje' wordt me dan netjes uitgelegd. Waarop ik hun verward aankijk en voorstel te inventariseren waarom ze wél vertrouwen zouden hebben?

En dan komt ineens de meest betrouwbare samenwerkingspartner, projectleider, accountant of financiele consultant naar voren!!

Klanten en business partners dreigen te vertrekken als zij vertrekken. Pas dan wordt zichtbaar hoeveel vertrouwen er is, vanwege hún loyale en eerlijke manier van zakendoen.

Laten we deze mensen in onze maatschappij wat meer waarderen. Want ze worstelen vaak met zich niet gewaardeerd voelen voor wat zij bijdragen. Ze schreeuwen het nl té weinig van de daken dat ze zo goed zijn in hun werk! Dat is nl hun eer, hun plicht, hun verantwoordelijkheid - niets bijzonders zeggen ze dan.

En toch ... hebben we over de hele breedte van de maatschappij inmiddels een groot issue met vertrouwen.

Welke vd onderstaande 13 gedragingen, kun jij wat vaker inzetten? Voor mij werkt verwachtingenmanagement en fouten rechtzetten érg goed.

Krachtig Persoonlijk Leiderschap

29/01/2025

27/11/2024

24/10/2024

27/09/2024

03/09/2024

27/08/2024

20/08/2024

22/07/2024

08/03/2024

07/03/2024

29/02/2024

26/09/2023

Adres

Telefoon

Website

Meldingen

Contact

Snelkoppelingen

Delen

Type