Agnes van Wijk Ritueelbegeleiding

20/05/2026

Intens voelbaar was de grootte en omvang van het verdriet van Marjolein Hartman gisteravond, toen zij vertelde over de tijd na het overlijden van haar zoon Max.
Weken na het overlijden van Max had Marjolein de behoefte om brieven over Max te schrijven aan haar dochter Ivy, die toen zeven was. Bedoeld voor later, zodat Ivy haar broer kon leren kennen.
Het schrijven hielp haar. Door gedachten op te schrijven, werden ze begrijpelijker. Wat voelde ze en waarom voelde ze dat? Door alles op te schrijven werd ze haar eigen therapeut. Het ordende haar gedachten, bracht structuur in de chaos. Een jaar na Max zijn overlijden bracht Marjolein het boek Rauw uit.
Marjolein praatte gisteren over hoe het nu met haar gaat. Na zes jaar is de pijn meer in evenwicht en verweven in haar leven en dagelijks voelbaar.

Het was een aangrijpende avond, waar herkenbaarheid was bij vele toehoorders en we allen het pure verhaal hoorden van een moeder die zich vast houdt aan wat ze had, dat neemt niemand haar meer af. Marjolein had toch maar mooi 22,5 jaar een fantastische zoon; Max Roman Verheijen.

Dankjewel voor deze avond; Marjolein Hartman, Nicole Schuiring, Geert de Greef en Dela De Hoge Boght in Veldhoven.

09/05/2026

Mijn vrouw wil graag thuis een afscheid met een kleine groep mensen Agnes.
Dat waren de woorden die ik van meneer hoorde, kort na het overlijden van zijn vrouw.
Het echtpaar had me ooit jaren geleden bij een druk bezochte afscheidsdienst gezien en mijn stemgeluid, schrijfwijze, gewoon alles, de sfeer en het bijzondere intieme gevoel van samenzijn (toen met een grote groep mensen) was hun beiden bijgebleven.

Maar nu werd het afscheid kleiner, een afscheid in hun eigen huiskamer.
Gewoon thuis, waar mevrouw zo graag was, in het huis wat ze samen hadden gebouwd, vlak voor hun trouwen. Waar de kinderen waren grootgebracht, de kleinkinderen graag kwamen en ze samen zoveel lief en leed hadden gedeeld.

Orchideeën waren altijd mevrouw haar lievelingsbloemen geweest. En rondom die bijzondere bloem, heb ik samen met meneer en de dochters, het leven en de persoonlijkheid van mevrouw vorm gegeven in een bijzonder afscheid. Waarbij de orchidee als een rode draad door teksten, gedichten en rituelen werd verweven.

De vorm van een afscheid in kleine kring met alleen naaste familieleden en soms enkele vrienden is anders. Samen met collega register ritueelbegeleiders (RR) besteden we deze week aandacht aan de kleine uitvaart.
Bij uitvaartverzorgers leeft soms de gedachte dat er bij een uitvaart in kleine kring geen behoefte is aan een ritueelbegeleider, maar door onze ervaringsverhalen willen wij laten zien wat juist daarin onze meerwaarde is.

Ook in kleine kring ga ik samen met de naasten op zoek naar een vorm die bij hen, de overledene en de kleine setting past. Vaak durven nabestaanden meer in een kleine setting, omdat het meer eigen is op een vaak vertrouwde plek. Meer samen doen en stil staan bij het moment . . . om daarna verder te kijken naar een toekomst zonder hun geliefde.

Net zoals bij mevrouw thuis, omringd door haar gezin.
Terwijl het jongste kleinkind bloemen tekent op de kist en het door mij op maat geschreven gedicht wordt voorgelezen door een dochter . . .

de orchidee die bloeide
toen het leven straalde
en de zon volop scheen
zit nu voor altijd in ons hart

niets van wie jij was
niets van wat jij bracht
niets van jouw liefde
is werkelijk verdwenen

de bijzondere bloem in onze harten
vertelt jouw verhaal
over liefde en verdriet in ons
en draagt voor altijd jouw naam




De afbeelding heb ik gemaakt met behulp van ChatGPT.

04/05/2026

'Rouw past nooit in twee minuten, vrede wel...'
Marieke Lucas Rijneveld schreef dit veelzeggende gedicht, enkele jaren geleden bij de nationale dodenherdenking.

23/04/2026

Het mooiste vak van de wereld hebben we als Ritueelbegeleiders.
En fijn dat we elkaar gisteren weer mochten ontmoeten 💜

29/03/2026

Het blijft een vreemd woord “gecondoleerd”. Sinan Can heeft er een mooi column over geschreven.

17/01/2026

Krijsende vrouwen. Woest. Gillend. Snerpend.
Niet een afgeknepen piepje maar een rauwe brul.
Je zou denken vanuit de tenen maar ik geloof dat 't ergens anders vandaan komt.
Uit de buik, be**en. Baarmoeder. Dat hele gebied.

Het geluid van vrouwen die hun kracht herinneren, is geen lawaai, het is een profetie.
Zodra een vrouw haar stem vindt, zal de wereld nooit meer tot stilte terugkeren.

'Scream
so that one day
a hundred years from now
another sister will not
have to dry her tears
wondering where in history
she lost her voice'

Deze woorden staan bij de video van het Mädchenchor Hamburg en zijn van Jasmine Kaur.
Dit stuk is onderdeel van de vierdelige compositie 'Elements' en gemaakt door de Canadese Katerina Gimon 🙏

Katerina Gimon (*1993, Canada) – Fire (from: Elements)Performed by Mädchenchor Hamburg (Hamburg Girls Choir)Elbphilharmonie, Januar 2025The “Elements” cycle ...

16/01/2026

In Rouwinformatie.nl ook dit keer weer een mooie column van Sander de Hosson over rouwen. Je kun je aanmelden voor hun nieuwsbrief.

Rouw lost niet op, maar het verandert wel van vorm.
Rouw wordt vaak beschreven als iets wat moet slijten, zakken, wat je een plek moet geven, oplossen zelfs. Maar wie rouwt, weet dat dit niet klopt. Sander de Hosson, longarts en mede-oprichter van Samen Carend, betoogt dat rouw ook een bewijs is. Een bewijs dat je hebt liefgehad, een bewijs dat niet meer verdwijnt. Hij schrijft in deze column over deze én al die andere paradoxen van rouw.

https://rouwinformatie.nl/rouw-lost-niet-op-het-verandert-wel-van-vorm-column-van-sander-de-hosson/?utm_source=Van+oud+naar+nieuw%3A+...+%28Bulkmailing+aangemaakt+op+2026-01-12%29&utm_medium=Email

Rouw wordt vaak beschreven als iets wat moet slijten, zakken, wat je een plek moet geven, oplossen zelfs. Maar wie rouwt, weet dat dit niet klopt. Sander de Hosson, longarts en mede-oprichter van Samen Carend, schrijft in deze column over de paradoxen van rouw.

04/01/2026

Een kort fragment van een ontroerend gesprek over 'gewone' rouw die veel pijn doet, waarbij je hart huilt. Omdat je merkt hoe iemand verweven is met je leven, juist in al die kleine dingen.
Noraly laat ook zien hoe rouw een vorm van leren is, hoe je brein iedere keer weer leert: hij is er niet . . .

https://fb.watch/EpVsmjxqo2/

31/12/2025

Gisteren mocht ik de laatste afscheidsdienst van 2025 voorgaan op deze prachtige plek. De zon scheen . . . wat een teken was volgens mevrouw haar dochter, dat haar moeder het afscheid prachtig vond . . . . kijkend vanaf een wolk, bungelend met haar benen, zittend naast haar man.

Vandaag nemen we afscheid van 2025.
We staan op de drempel van wat is geweest en wat nog gaat komen, waarbij we verschillende gedachten en gevoelens kunnen ervaren.
Drempelruimtes zijn complex en mysterieus. Door de drempelruimte in te stappen, laten we los wat we tot op dat moment wisten. Een deel van ons blijft in het verleden, terwijl we voor het eerst kennis maken met het onbekende voor ons. Dit kan chaotisch en eng aanvoelen, maar ook intrigerend en hoopvol. Het pad biedt mogelijkheden en verwondering.

Mijn wens is dat jij je vastgehouden mag voelen, terwijl je de overstap maakt naar het nieuwe jaar . . . geleid door deze zegen in een gedicht van Jan Richardson. Uit; The Cure for Sorrow: A Book of Blessings for Times of Grief,

zegen voor de tussenperiode

wanneer je aankomt
op de drempel.

wanneer je hebt achtergelaten
wat je
het meest dierbaar was.

wanneer je op weg bent
naar een leven
dat je niet kent.

wanneer je aankomt
op de hardste grond

Moge het voor jou
een plek van rust worden.

moge het voor jou
een plek van dromen worden

moge de pijn
die zich in je heeft vastgebeten
plaatsmaken
voor inzicht
voor weten.

moge de ochtend er
een altaar van maken
een pad
een plek om opnieuw te beginnen.

Jan Richardson

blessing fort he place between

when you come
to the place between

when you have left
what you held
most dear

when you are traveling
toward the life
you know not

when you arrive
at the hardest ground

may it become
for you
a place to rest

may it become
for you
a place to dream.

may the pain
that has pressed itself
into you

give way
to vision,
to knowing.

may the morning
make of it
an altar,
a path,
a place to begin
again

Jan Richardson.

14/12/2025

Ieder jaar op de 2e zondag in december is er sinds 1997 Wereldlichtjesdag. Wereldwijd komen mensen bij elkaar om overleden kinderen te herdenken en steken zij om 19.00 uur een kaarsje aan. Door de verschillende tijdzones in de wereld ontstaat hierdoor een golf van licht, zodat de wereld een beetje lichter wordt voor de mensen die hun kind hebben verloren en daarbij mogen beseffen dat zij niet alleen zijn met hun verdriet.
Vanavond branden hier weer kaarsjes voor Ellen en Susan 💖🕯💖🕯