16/10/2024
Tijd is een ongrijpbaar iets, ik lees mijn jongens voor uit “Momo en de tijdspaarders”. Ook een stevige aanrader voor “grote kinderen”, het legt op magische wijze een heel essentieel iets bloot.
🕰
Tijd, als een fluistering in de lucht beroer je het herfstige blad, dat nu nog fragiel wiegt in zijn rustende schoonheid.
Tijd, de wind, die met Jouw stem spreekt, tilt dit blad op, en zo begint de val, de eenzame reis van het blad naar de aarde, waar het zich zal voegen bij het stof van de vergane dagen.
Tijd, hoe nauw gelijk is dit tafereel aan het menselijk hart, dat in zijn ijver naar het eeuwige streeft, maar onderworpen blijft aan Uw stille wetten.
Tijd, Jij bent niet te meten, niet te doorgronden, en toch weef jij ons bestaan, dat in Uw schoot rust, zoals het vallende blad, in de armen van de aarde.
Tijd, elk van Jouw momenten is een kostbaar gegeven, een echo van wat was en wat zal zijn, terwijl wij, als de bladeren, dansen op de rand van de eeuwigheid, in een oneindige zoektocht naar de waarheid van ons bestaan.
Mens, ik ben de Tijd, de onzichtbare stroom die door alles heen beweegt. Ik ben de rivier waarlangs het leven zich afspeelt, de kracht die alle dingen naar hun einde drijft en toch altijd opnieuw begint. In mijn vloed verlies je het verleden, en het onbekende van de toekomst sluimert aan de horizon. Maar jij, mens, staat hier, gevangen in het nu, in het ogenblik dat nooit stil lijkt te staan.
Mens, het heden is jouw huis, jouw realiteit in de ongrijpbare stroom van de tijd. Hier in dit moment ervaar je bewustzijn, het glinsterende punt waar herinneringen en verwachtingen samenkomen. Maar besef je hoe vluchtig dit is? Elke seconde die je inademt, is al voorbij voordat je haar hebt geproefd, en toch is het hier dat je leeft. Het nu is je enige werkelijke bezit – een oneindig kleine vonk in de uitgestrektheid van de eeuwigheid.
Mens, verwar dit moment niet met stilstand. Het heden is geen rustpunt, maar een Poort naar de eeuwige beweging. Alles verandert, alles stroomt, en in jouw bewustzijn resoneert de oneindige dans van wat was en wat zal zijn. Je drijft tussen herinnering en hoop, maar telkens keer je terug naar dit ene punt, het enige moment waarop je werkelijk kunt zijn.
Mens, ik ben de Tijd, en ik fluister in de stilte van jouw gedachten. Zolang je in het nu vertoeft, sta je in contact met de bron van alle bestaan, en tegelijk ben je er in dit beperkte nu nog nooit zover af geweest. Koester het heden, want het is het enige waarin je in deze Wereld van de Daad de eeuwigheid zelf kunt aanraken.
Mens, elk moment is het moment waar jij de spiegel van het Goddelijke bent.
/|\
Foto: Chai Chai
