VAGN

29/12/2024

Ook in 2025 gaan we weer aan de slag met leuke, leerzame en uitdagende projecten en (detachering)opdrachten. Onder andere met een verkeersveiligheidsinspectie in Ter Aar en een inhuur van 6 maanden bij de gemeente Oisterwijk.

We wensen iedereen een veilige jaarwisseling en een gelukkig en gezond 2025!

26/03/2023

VAGN heeft een mooie financiële bijdrage kunnen leveren aan de tenues voor de F-, E-, D- en C-jeugd handbalvereniging HV Dongen.

HV Dongen heeft alle teams van jong tot oud voorzien van nieuwe wedstrijd tenues. In

28/02/2022

Het is druk. Best wel behoorlijk druk zelfs. Naast onze inhuur voor de gemeenten Woensdrecht (NB), Mook en Middelaar (LB) en sinds kort Leiden (ZH) werken we ook aan uiteenlopende projecten in Roosendaal, Geleen, Maartensdijk, Kekerdom, Oisterwijk, Helvoirt, Ingen, Arnhem, Ommeren én mogen we een landelijk project uitvoeren voor kenniscentrum CROW.

23/01/2022

“Jongens... het kindje heeft het niet gered..”

Ik schrijf, zoals de meesten inmiddels wel weten, regelmatig een berichtje met de nodige Rotterdamse humor, gewoon omdat het leuk is en ik simpelweg trots ben op het werk wat ik doe. Maar soms is humor niet op zijn plaats. Soms is het alleen maar de frustratie die je voelt. Frustratie omdat dingen gaan zoals ze gaan. Frustratie om een leven wat plotseling op houdt te bestaan en frustratie omdat het begrip en respect voor de medemens ver te zoeken is.

Normaliter hou ik het bij die humor en blijf ik ver weg van mijn eigen gevoel en emotie, maar vandaag wil ik één keer inzoomen op dat gevoel en die emotie. Ik wil het graag iets persoonlijker maken in de hoop dat er een vorm van schaamte en besef komt bij een ieder die zich aangesproken voelt.

Het begint een tijd geleden wanneer we op een doorsnee vrijdagavond door de meldkamer naar een snelweg in Rotterdams werkgebied gestuurd worden. De melding laat weinig aan de verbeelding over: een zeer ernstig ongeval.

Samen met de collega’s van de basisteams, landelijke eenheid, brandweer, ambulancedienst, Rijkswaterstaat, een traumahelikopter en alle andere diensten die er op dat moment toe doen, komen wij ter plaatste. Dat wat we van de meldkamer mee kregen bleek niet overdreven, het was één grote chaos.

Direct pakt iedereen zijn taak en binnen enkele minuten zijn tientallen hulpverleners in de weer om levens te redden en het incident onder controle te krijgen.
Een kindje, een heel jong kindje, raakt zwaar gewond en wordt de ambulance in gedragen. Ik zie nog net die piepkleine vingertjes voordat de gele deuren dicht vallen. En ja, we zijn heel wat gewend, maar dat beeld, dat doet iets met je..

Geen seconde wordt onbenut gelaten. Met spoed gaat het richting het ziekenhuis. Alles op alles wordt gezet om dit leventje te redden.

Rijkswaterstaat sluit voor de veiligheid van de hulpverleners en betrokken partijen de volledige snelweg af en dat heeft een behoorlijke impact op het verkeer. Tientallen kilometers aan file zijn het gevolg en we beginnen met het laten keren van het verkeer om het vervolgens via de oprit terug naar boven te laten rijden om zo iedereen zo snel mogelijk zijn weg te kunnen laten vervolgen.

En hoe hard we ook ons best doen, de scheldpartijen en onvrede zijn niet misselijk. Scheldkanonnades en frustratie vliegen ons om de oren van de inmiddels zeer ongeduldig geworden bestuurders. Nog maar te zwijgen over het (langdurig) claxonneren, met piepende banden van ons wegrijden, de vluchtstrook gebruiken om sneller te zijn dan een ander en het volkomen negeren van onze aanwijzingen. Want..? Het weekend stond voor de deur? Je was bang dat je GTST miste? Je eten werd koud? Ja.. wat bezielde je nou eigenlijk??
Nu hebben wij door de jaren heen een redelijk dikke huid ontwikkeld en doet dat schelden ons persoonlijk niet zo veel. We gaan door waar we mee bezig zijn. We weten waar we het voor doen; namelijk het redden van levens en het zorgen dat uiteindelijk iedereen weer veilig thuis komt.

Uren later stappen we weer in de auto. We rijden richting het politiebureau om het papierwerk te gaan doen. We praten na over het incident. Ging het goed? Kon het beter? We zijn altijd kritisch en kijken waar er winst te behalen valt. Maar ook complimenteren we elkaar voor het werk wat we met zijn allen geleverd hebben.

Uiteindelijk komen we binnen lopen op het bureau en pakken een bak koffie. We zitten net op onze plek wanneer het bericht komt wat niemand, nee echt niemand wil horen; “jongens... het kindje heeft het niet gered...”

Er valt een stilte op de normaal altijd zo rumoerige afdeling. De meeste slikken 2 keer en gaan stilletjes door waar ze mee bezig zijn. Iedereen heeft er zo zijn eigen gedachten bij. Die ene collega die net vader is geworden en ongewild zichzelf verplaatst in die situatie. Of die andere, net iets oudere collega, die inmiddels opa is en denkt aan zijn eigen kleinkinderen die hij net voor de dienst nog vrolijk gedag zei. Zo’n bericht doet pijn, niet alleen bij de naasten van het kindje, maar ook bij ons.

Ook bij mij schiet er van alles door mij heen; Ik ben dan zelf geen vader of opa, maar wel een trotse oom van 2 fantastische kids. Je zal het bericht maar krijgen... Die arme ouders. De familie. De kennissen, de vrienden, maar vooral en bovenal het kindje wat nog een heel leven te gaan had, maar niet eens de kans heeft gekregen om te leren lopen…

Maar ook denk ik terug aan alles wat we die avond om onze oren kregen. De onvrede omdat je er niet door kon. De boosheid omdat je om moest rijden. De agressiviteit omdat je moest wachten. De brutaliteit omdat je vind dat je belangrijker bent dan de rest... Maar.. Twee ouders zijn die avond het meest kostbare bezit wat ze hadden kwijt geraakt... Één klap veranderde hun hele leven...

En dáár hoort het uiteindelijk om te draaien. Dat ten minste kleine beetje respect naar die mensen die de grootste nachtmerrie van hun leven te verwerken krijgen..

Nee, het draait die avond niet om ons, wij redden ons wel. Het draait die avond niet om jezelf, jij komt als het goed is wel thuis en geniet hooguit een uurtje minder van je weekend. Nee, het draait die avond alleen om de betrokkenen van dit ongeval. Die wij de hulp willen bieden die zij verdienen. Die wij de ruimte willen geven om met de emoties om te gaan. En daarom lieve mensen.. dáárom is die snelweg dicht!

Eenmaal thuis vertel ik wat er die avond allemaal gebeurd is. Ik schrijf dit bericht, probeer het naast mij neer te leggen en ga slapen, want morgen... morgen moeten we er gewoon weer staan, morgen heeft ú misschien wel onze hulp nodig want morgen, ja morgen is er een nieuwe dag, met nieuwe kansen, voor ons allemaal, behalve....

^RdH

08/04/2021

Vanaf nu zijn we ook per WhatsApp bereikbaar!

21/03/2021

Amen! ❤

Hoeveel geef je nou eigenlijk om je kind??

Het irriteert mij ma-te-loos! Zo dat is er uit. En ik zal met liefde vertellen 1. Wat mij dan precies irriteert. En 2. Waarom het mij precies irriteert. En wellicht dat ik halverwege mijn verhaal nog een punt 3 weet te verzinnen, maar dat zien we dan wel weer.

Ik begin met een praktijkvoorbeeld. Vrijdagavond houden we samen met het basisteam een controle in de wijk bij de Maashaven. Een onderdeel van die controle was de snelheid op de Laan op Zuid. Hoewel ze die beter de Laan van Zandvoort kunnen noemen want menig coureur zou nog een voorbeeld kunnen nemen aan de 0-100 prestatie en het accelereervermogen van sommige bestuurders. Maar goed, dat ter zijde.

Op een gegeven moment flitst er een polootje GTI voorbij, stoer bakkie wel, met een respectabele snelheid van 111 kilometer per uur. 10 punten kerel, dat is precies 61 kilometer per uur dichterbij een rolstoel GTI.

En dat je zelf nou het risico wil nemen om vanavond niet thuis te komen, dat is tot daar aan toe, hoewel je vrouwtje zal b***n hoor, neem dat van mij aan.
Dat je de overige weggebruikers dusdanig in gevaar brengt, maakt me al een stuk bozer, want.. mijn oma zal maar net oversteken daar.
Maar waar ik echt geen woorden voor heb, maar dan ook echt geen woorden voor heb.. en als ik zeg dat ik er echt geen woorden voor heb dan bedoel ik ook echt dat ik er geen woorden voor heb, is dat je dochtertje van een paar jaar oud mij blozend en verlegen aan zit te gapen omdat ze zonder enig veiligheidsmiddel naast je op de voorstoel zit. Effe serieus??

Ik smelt een beetje van dat leuke koppie, maar ik probeer je doordringend duidelijk te maken dat je dochter als de eerste de beste NASA-raket, rechtstreeks door je voorruit naar buiten gaat als je met die snelheid ergens boven op klapt, maar echt binnen kwam het niet. Ik doe er nog een schepje bovenop door op je gevoel in te praten dat het het meest kostbare bezit is wat je naast je hebt, maar ook dat kwam niet helemaal binnen, want het feit dat je je rijbewijs kwijt was, was natuurlijk veel belangrijker.
Nee, je had een rebelse dochter die overal uit kroop, dat is wat je zei. Oooh, maar dat veranderd de zaak natuurlijk helemaal, want als je dochter rebels is dan maakt het helemaal niet uit dat ze er kans op maakt om groep 3 niet te halen. Dat begrijpen we natuurlijk helemaal!... Niet!!

En dat is punt 1, want helaas staat dit incident niet op zich. Dagelijks zien we hoe kinderen in een auto vervoerd worden alsof ze zojuist zijn ingestapt in de Python van de Efteling. Kan niet mensen. Kan echt niet. En ja, dát irriteert mij.

En dat brengt me op punt 2, namelijk waarom mij dit nou zo irriteert. Ik ga het nogmaals benadrukken: Je kleine dreumes is by far, en ik herhaal: by far het meest kostbare bezit wat je hebt. (Ga ik voor het gemak even vanuit) en ik kan gewoon niet begrijpen dat je als ouder daar mee omgaat alsof het één of andere makkelijk te vervangen teddybeer is.

En dan zijn wij altijd weer die zielepieten die een bonnetje van 150 euro uitdelen in de hoop dat die kleine de volgende keer vast zit, maar wij zijn ook die zielepieten die er waarschijnlijk weer als eerste bij komen wanneer die kleine in het dashboard zit gevouwen.

Tientallen excuses heb ik al opgeschreven waarom je kroost niet netjes in een stoeltje of de gordel zat, maar geen enkel excuus.. echt geen enkel excuus zal er op welke manier dan ook nog toe doen wanneer het te laat is en je dat kostbare bezit in één klap kwijt raakt.

Ik zal het echt nooit begrijpen en ik wil het nogmaals benadrukken: alsjeblieft, zorg voor die kleintjes lieve mensen. Hoeveel haast je ook hebt. Hoe lastig die kleintjes ook zijn, neem de tijd, neem de moeite en vervoer ze veilig. En tot die tijd zal ik me blijven afvragen, elke dag weer: Hoeveel geef je nou eigenlijk om je kind?? ^RdH

19/05/2020

Ik ben een "motorrijder". Laat me je wat dingen uitleggen...

De twee auto’s ruimte die ik laat tussen mijzelf en de auto voor me zijn er niet voor jou om nog snel tussen te duwen.
In tegenstelling tot wat mensen geloven, ik kan niet remmen op een dubbeltje!

Ik rijd sneller als ik in je dode hoek rijd, niet om te racen, maar omdat je me dan kan zien!

Op meerbaanswegen, wanneer ik op de rechter baan rijd, rijd ik tegen de middellijn. Op deze manier hoef ik me alleen zorgen te maken over mensen aan mijn linkerkant en kan ik ergens heen als jij besluit dat je nog wel op mijn baan past ook.

ALSJEBLIEFT leg je telefoon neer, want het leven dat je red kan het mijne zijn, of zelfs het jouwe!
Onthoudt, we moeten de weg allemaal delen. Als je van baan wil wisselen, gebruik dan die chauffeurs hulp artikelen aan de zijkant van je auto, genaamd SPIEGELS en die
knipperende dingen genaamd richtingaanwijzers.

Sommigen van ons rijden de hele dag met ons licht aan, dat is voor de minder oplettenden onder jullie zodat jullie ons dag en nacht kunnen zien.

Ook, vind je dat mijn motor veel herrie maakt, bedenk dan: zag je me al of hoorde je me eerst?

Als ik je inhaal en steek daarna mijn rechter been uit, is dat niet om je aan de kant te schoppen. Zo bedanken motorrijders anderen als ze hun handen aan het stuur moeten houden.

Dus kijk alsjeblieft uit voor mij en mijn Bikermaatjes op de weg. We zijn allemaal iemands man, vrouw, vader, moeder, zoon, dochter, oom, tante, zus, broer, nichtje, neefje, buur of beste vriend/vriendin! We worden er alleen maar beter van en zullen nog levend terugkomen bij de mensen die van ons houden!.

Het maakt niet uit wie er gelijk heeft, want hoe dan ook we verliezen allebei!

Als je ook motorrijder bent, of een betrokken chauffeur, je mag dit bericht met plezier kopiëren en plakken! Het kan maar helpen met bewustwording!!!

28/02/2020

Geef je ogen 👀 goed de kost, en neem de tijd ⏰ en moeite om écht te kijken! Je kunt er hele gezinnen 👨‍👩‍👧‍👦 blij 🥳 mee maken in plaats van rouwig... ⚰

Canadian police officer hides a motorcycle behind a pen for a safety demonstration and a message about sharing the road

20/02/2020

Dit weekend barst carnaval los! Reis ook dan veilig van en naar huis. Neem de benenwagen, de fiets of de auto, maar zorg dan voor een BOB. Of reis met de bus of een taxi!