03/06/2022
GOUD
De laatste jaren bezochten vele mensen mijn praktijk met hun (levens)vragen. Met ieder van hen liep ik een stukje mee op hun pad. Vragen gingen over angsten, over boosheid, over verdriet. Over niet gezien zijn, de weg niet meer weten, er geen lol meer in hebben. Over school, werk of relatie. Ik zag kinderen, tieners, pubers, ouders, stellen en individuele volwassenen. Ieder van hen met een gouden hart waar een dekentje over was gaan liggen. Ieder van hen op zoek naar plezier, verbinding, inspiratie, liefde of flow, op een manier die bij hun unieke zijn paste. Ik voelde me altijd weer dankbaar dat ik getuige mocht zijn van een deel van hun proces of zelfs van hernieuwd gevonden kracht.
In de loop van het afgelopen jaar bespeurde ik soms bij mezelf zo’n dekentje. Een zekere inspiratieloosheid. Het schrijven lukte ook niet meer. Waar ik normaal gesproken een fontein van ideeën heb, leek die fontein te zijn opgedroogd. Ik zocht naar nieuwe werkvormen, en vond die ook, en toch gaven die mij niet de boost waar ik op hoopte. Langzaam drong het tot me door dat ik mijn eigen pad niet meer voelde en wist dat ik op zoek wilde gaan naar mijn eigen goudklompje in het sprookjesbos.
Tijdens de kerstvakantie mediteerde ik twee weken lang elke dag diepgaand in wat nu mijn ‘womancave’ heet en waar ik sindsdien vrijwel elke dag even met mezelf ‘zit’. Ik vond daar diepe inzichten en een hoop tranen ook trouwens. Ik besefte dat mijn snelle denkhoofd vrijwel mijn hele leven het voortouw heeft genomen, vooral wanneer het moeilijk werd. Maar vragen van de ziel zijn nu eenmaal niet met het hoofd op te lossen. Iets wat in mijn praktijk juist vaste leidraad is; ik help mensen uit het hoofd te gaan en in het voelen te komen. Maar zelf vergat ik dat té vaak te doen. Ik deed dingen steeds meer op wilskracht.
Ik wilde vanuit mijn hoofd terug het leven in en werkte de eerste maanden van dit jaar veel in onze tuin. Een nieuwe stap; tuinieren was eigenlijk nooit zo mijn ding. In januari lag de tuin nog braak en nu groeit en bloeit het weelderig. Met mijn handen in de aarde, werden zaadjes tere plantjes en daarna prachtige bloemen. En in mij was het net zo. Sommige zaadjes kwamen op en anderen (nog) niet. En hoewel er al heel wat nieuw ontgonnen gebieden zijn gaan bloeien in mij, liggen er toch ook nog stukken braak terrein, waarvoor ik nog meer ruimte nodig heb om te weten hoe ik die wil inrichten.
In mij zijn twee werelden altijd gescheiden gebleven, net zoals mijn ouders scheidden toen ik nog heel erg jong was en ik niet bij mijn moeder kon opgroeien. Hoofd en buik, denken versus voelen/intuïtie, rationaliteit versus spiritualiteit, mannelijk versus vrouwelijk. Ik kreeg die twee voor mij wezenlijke stromen maar niet verenigd in mijn leven en heb mij voorgenomen die nu eindelijk te gaan verbinden, in leven en werk. Ik wil niet meer of het een of het ander leven, ik verlang naar het geheel van beiden in mijzelf. Wat die verbinding mij gaat brengen; geen idee. Maar dit is waar ik mij de komende periode op wil richten, met heel mijn zijn, met hart en ziel én hoofd en lichaam. Daar is ruimte voor nodig. Mijn praktijk heet Lichtblauw, met daaronder ‘ruimte voor jou’. Maar nu is het voorlopig ‘ruimte voor mij’.
Ik neem dus een time out. Dat vind ik ontzettend spannend want dat betekent loslaten en daar ben ik nooit erg goed in geweest. Dat wil zeggen; ik kon prima loslaten door me af te sluiten en iets ‘uit mijn handen te laten vallen’. Maar deze keer kom ik daar niet mee weg. Ik heb te verbinden met mijzelf en los te laten binnen die verbinding, met alles wat dat oproept aan ongemakkelijkheden en zelfs angst. Dat is pas echte overgave. Maar diep in het bos gloort in de verte mijn goudklompje, waardoor ik de kracht en het vertrouwen voel om deze stap te zetten. En als ik mijn pad heb gelopen, kom ik weer terug: To be continued.
Voorlopig neem ik dus geen nieuwe cliënten aan in mijn praktijk. Lopende trajecten rond ik in rust af op een passend moment.
Heel veel liefs van mij,
Suzanne