11/06/2019
Welke kant ga je op?...En wanneer?
Vorige week kwam ik Peter tegen. Ondanks het gure, bijna herfstachtige, weer van de afgelopen weken zag Peter er blakend uit. Hij had een fijne bruine teint en ik durfde de gok wel aan. āHĆ© Peter, vakantie geweest?ā
En ja hoor, ik had de spijker op zijn kop geslagen. Peter was lekker met zijn vrouw Liesbeth twee weken naar Rhodos geweest en het Griekse zonnetje had hem niet met rust gelaten. Zij hadden het prima naar hun zin gehad, al bleef het wel een beetje wennen zonder de kinderen. Die waren nu voor het tweede jaar alweer niet mee geweest. En zo langzamerhand kregen Peter en Liesbeth door dat zoān vakantie met zijn tweetjes toch ook wel weer lekker was.
Hij was lekker bijgekomen na een drukke tijd op zijn werk, vertelde hij. En met goede vooruitzichten, want Peter had intern bij zijn bedrijf een andere job gevonden en hij erg veel zin om te starten.
Bij mij ging een lichtje branden. Ik had dit eerder gehoord. Sterker nog: van Peter, zoān drie jaar geleden. Hij had het helemaal gehad in zijn werk en maakte zich zorgen over zijn toekomst. Hij werkte bij een verzekeringsbedrijf en daar werd inmiddels vaker gereorganiseerd dan dat de ramen gelapt werden.
Peter had elke keer geluk dat hij net de dans ontsprong, maar hij voelde wel dat hij vroeg of laat een keer aan de b***t zou komen. En dit bleef niet zonder gevolgen: hij was onrustig, hij sliep slecht en hij was voor Liesbeth soms ook niet te genieten.
Elke dag ging Peter met frisse tegenzin naar zijn werk en nu had hij dan eindelijk een nieuw job gevonden binnen hetzelfde bedrijf, maar op een afdeling waar het reorganisatiespook nog niet rondwaarde. Al weet je natuurlijk nooit hoelang dat het geval blijft. Maar dat was niet Peters zorg, hij had er zin in, hij ging met andere systemen werken en de meeste van zijn nieuwe collegaās had hij ook nog nooit gezien. Terwijl zij toch al enige jaren in hetzelfde pand werkten.
Ik wilde de feestvreugde niet bederven, maar toch wilde ik nog even drie jaar terug in de tijd met hem. āMaar Peter, wij hebben het hier toen toch al over gehad met elkaar? Toen zou je toch al eens āom je heen gaan kijkenā, waarom is daar niets van terechtgekomen?ā
Peter dacht na en vertelde dat er altijd wel iets was wat er tussen leek te komen. Elke keer was er wel een reden waarom het even niet uitkwam. Dan liep het weer tegen de feestdagen, stond de vakantie weer voor de deur, dan weer de jaarlijks drukke periode, altijd wel een reden. En soms leken de omstandigheden op de afdeling wel te veranderen en had hij het weer redelijk naar zijn zin. Maar voor korte tijd, want de onzekerheid kwam elke keer weer terug. En tja voor je het weet ben je drie jaar verder, kijk je terug en stel je vast dat er helemaal niets veranderd is.
āZonde van je tijd, hĆØ Peter?ā Vroeg ik hem en hij beaamde dat. Dat klonk heel bijdehand van mijn kant, maar helemaal eerlijk was ik niet. Want ook ik heb die periodes in mijn loopbaan meegemaakt.
Soms had ik het helemaal gehad met het werk en mijn omgeving. En in plaats van zelf in beweging te komen ging ik wachten. Wachten tot de omgeving zou veranderen. In mijn voordeel uiteraard, want dan zou ik het vanzelf weer naar mijn zin krijgen.
Wat ik voor het gemak maar even buiten beschouwing liet was het feit dat ik in zoān periode van klagen en mopperen voor mijn omgeving en leidinggevende ook niet de meest gezellige was en dat mijn productie ook niet overhield. Ik deed precies wat er van mij verwacht werd, niet meer en niet minder. En diep in mijn hart hoopte ik dat mijn omgeving wel met oplossingen zou komen. Maar dat gebeurde natuurlijk niet, sterker nog door mijn eigen gedrag begon die omgeving ook te verlangen naar mijn vertrek. Kortom geen situatie met prachtige vooruitzichten.
Maar in het gesprek met Peter kwamen wij wel tot de conclusie dat het beter was geweest om eerder in actie te komen en het stuur te pakken in de bus die je loopbaan heet. En niet achter in de bus te gaan zitten in afwachting welk plezierreisje de chauffeur voor je in petto heeft. Grappig ook dat je terugkijkend ziet dat de bezwaren die je tegenhielden echt kleinigheden waren waar gemakkelijk overheen te stappen was.
Ik kan mij voorstellen dat jij Peterās situatie herkent en dat jij ook al een tijdje rondloopt met het idee om een andere stap richting je toekomst te maken. Maar op een of andere manier komt het er niet van. Het voelt ook een beetje eng. En dat snap ik want het lijkt ook een forse stap.
Want die omgeving waar je het niet (meer) naar je zin hebt is wel de omgeving die je heel goed kent. En die nieuwe baan in die nieuwe setting met al die nieuwe collegaās dat is nogal wat. Een sprong in het duister lijkt het. Maar hoe vaak heb ik niet gehoord van mensen die na lang wikken en wegen die sprong gewaagd hebben dat ze dat al veel eerder hadden moeten doen. En hoe leuk vind ik het dan dat die sprong zonder mijn steun misschien niet gemaakt was.
Want soms heb je gewoon steun nodig en soms misschien een een zetje in de goede richting. Of iemand die met je meekijkt, of meezoekt. Zodat je na een tijdje kan zeggen (net als Peter), dit had ik al veel eerder moeten doen. En die stap bleek eigenlijk helemaal niet zo groot. Als je wilt ontdekken of ik je daarbij kan helpen kom dan naar mijn workshop Presenteren voor Bescheiden Mensen op 4 juli a.s. Klik hier https://rolfmeijers.nl/ws-presenteren-voor-bescheiden-mensen/ voor meer informatie en niet te lang wachten hoor, want voor je het weet is het weer voorbij.
