De ADHDacademie

De ADHDacademie De ADHDacademie helpt vrouwen met AD(H)D naar een ontspannen bestaan met veel meer focus.

ADHD-symptomen of ADHD-tekenen? | Onlangs bestelde en ontving ik het boek 'Het verstrooide brein - ADD begrijpen en hele...
17/03/2022

ADHD-symptomen of ADHD-tekenen? | Onlangs bestelde en ontving ik het boek 'Het verstrooide brein - ADD begrijpen en helen' van Gabor Maté. Maté is een Hongaars-Canadees arts met ADD en vader van drie kinderen die ook allen deze diagnose hebben. Even voor de duidelijkheid: in het Engelse taalgebied wordt de term ADD gehanteerd voor zowel ADHD als ADD. In het Nederlandse taalgebied hanteren we juist ADHD voor zowel ADHD als ADD.

Tot nu toe vind ik zijn boek interessant en verhelderend. Eén van de eerste zaken waarover hij in zijn boek helderheid schept is dat er bij ADHD geen sprake is van symptomen.

Huh?

Laat me je dat uitleggen: hoofdpijn kan een symptoom zijn van een hersentumor. Pijn bij het lopen kan een symptoom zijn van een versleten heup. Er bestaan tekenen waaraan je ADHD kunt herkennen. Wellicht zijn er oorzaken die ten grondslag liggen aan deze tekenen, maar dat is in ieder geval niet iets dat we in iemand kunnen aanwijzen als 'ADHD', zoals dat wel met een versleten heup of een hersentumor kan. Een uitspraak als 'mijn uitstelgedrag wordt veroorzaakt door mijn ADHD' is onjuist. Een juiste manier van uitdrukken is 'het uitstelgedrag dat ik vertoon is een teken van ADHD'.

Gabor Maté erkent dat de tekenen die mensen met de diagnose ADHD vertonen, belemmerend tot zeer belemmerend kunnen werken. Hij spreekt dus ook uit eigen ervaring. En hij erkent ook dat je jezelf als mens met deze diagnose tekort doet als je hier niets mee doet.

De vraag is alleen wat precies.

Zodra je de gedragskenmerken die we ADHD noemen niet langer beschouwt als symptomen, maar als tekenen, kun je in ieder geval stoppen met deze te bestrijden alsof je ADHD kunt verhelpen. Iets wat binnen de reguliere zorg wel heel gangbaar is. Als je iemand met ADHD beziet als een persoon die dermate tekenen van ADHD vertoont dat ze een belemmerende uitwerking hebben op het leven van degene, dan rijst de vraag wat er nodig is om dit te verminderen. En de oplossing kan zomaar elders liggen dan bij de tekenen zelf.

Ik zie dat cliënten die starten met een traject bij mij, niet het leven leven dat bij hen past. Ze leven het leven - of proberen dit althans - waarvan zij hopen dat zij daarmee in de ogen van anderen voldoen. Een leven waarin de ADHD-tekenen niet of in ieder geval veel minder aanwezig zijn.

Het opvallende is dat zodra zij meer het leven gaan leven dat past bij wie zij zijn mét de gedragskenmerken die we ADHD noemen, dat zowel de tekenen zelf afnemen, als de belemmerende invloed van de tekenen. Dit laatste gebeurt meestal doordat de tekenen ten positieve worden aangewend in iemands leven. Met andere woorden: de tekenen worden benut. De impulsiviteit wordt benut als flexibiliteit, de hyperactiviteit als energiek zijn, het snel afgeleid zijn als creativiteit. En dit zijn maar enkele van de honderden voorbeelden die ik zou kunnen geven van hoe mijn cliënten hun ADHD-tekenen zijn gaan benutten in hun leven.

Het leven gaan leven dat werkelijk bij jou en je ADHD-gedragskenmerken past, is een grote en complexe uitdaging. Dat vraagt veel geduld en aandacht, de juiste ondersteuning en bovenal heel veel moed. Durf jij deze uitdaging aan?


Liefs,
Anne


P.s.: Voel jij dat het tijd is om diepgaande verandering in jouw leven te creëren? Om het leven te gaan leven dat werkelijk past bij jij bent als vrouw met AD(H)D? Komende zaterdag start het halfjaartraject van de live-groep (er is nog één plek beschikbaar) en volgende week zaterdag (26 maart) van de online-groep (daarin zijn nog enkele plaatsen beschikbaar). Je kunt gratis en vrijblijvend deelnemen aan de eerste bijeenkomst. Interesse? Bel of stuur een appje naar 06 14609792 of mail naar: [email protected]. Tot binnenkort!

Eigen pad | In eerdere verhalen deelde ik al twee deelprocessen – herkennen en erkennen – van een diepgaand leerproces m...
26/11/2021

Eigen pad | In eerdere verhalen deelde ik al twee deelprocessen – herkennen en erkennen – van een diepgaand leerproces met je. Voordat ik een derde deelproces met je ga delen, ga ik je in dit verhaal eerst vertellen waarom het – in het bijzonder voor mensen met AD(H)D – belangrijk is te weten waarheen een diepgaand leerproces leidt en hoe het verloopt.

Op het moment dat cliënten bij mij een traject starten, zijn ze niet alleen vastgelopen in hun leven, ze hebben ook geen idee hoe ze verandering kunnen brengen in hun situatie. Om verandering te creëren in hun leven zijn zij afhankelijk van een ander.

Vaak is er al in eerdere fases door toegewijde hulpverleners geprobeerd om hen te helpen. Meestal wordt er aangesloten bij wat de cliënt aangeeft dat zij wil of dat moet veranderen in haar leven. Vaker op tijd komen, minder uitstellen, meer af maken. Studie (eindelijk) afronden, verslaving onder controle krijgen of slaapritme drastisch verbeteren. Ik noem maar wat uitdagingen waar mensen met ADHD voor staan.

Lees verder: https://www.deadhdacademie.nl/uncategorized/eigen-pad/

Of beter gezegd: waar zij ogenschijnlijk voor staan.

Gehoord voelen | Wij mensen willen ons gehoord voelen. Het doet ertoe dat we er in de ogen van anderen mogen zijn, dat a...
15/11/2021

Gehoord voelen | Wij mensen willen ons gehoord voelen. Het doet ertoe dat we er in de ogen van anderen mogen zijn, dat anderen ons begrijpen. Dat brengt rust. Geeft vertrouwen.

Als we ons niet gehoord voelen, is er vaak onrust. Dat rusteloze gevoel van je niet gehoord, niet gezien, niet erkend voelen overheerst. We komen tot weinig of niets en voeren haast een continu (innerlijk) gevecht waarin we de ander of anderen trachten ertoe te bewegen om ons wel te horen.

De vrouwen met AD(H)D die ik ontmoet, hebben de behoefte om zich gehoord te voelen evengoed. En op het moment dat zij zich bij De ADHDacademie aanmelden, vaak heel sterk. Zij zijn dan namelijk op een punt in hun leven waarop ze zijn vastgelopen. Dit vastlopen is bijna altijd te herleiden naar een – vaak lange – periode waarin ze ervoeren dat een – soms groot – deel van wie ze zijn, werd ontkent. Dat dat deel er niet mocht zijn. Dat ze niet gehoord werden daarin.

Lees verder: https://www.deadhdacademie.nl/uncategorized/gehoord-voelen/

Rust in uitvoering | Afgelopen herfstvakantie – deze was hier in het zuiden vorige week – vond ik dat ik van alles moest...
08/11/2021

Rust in uitvoering | Afgelopen herfstvakantie – deze was hier in het zuiden vorige week – vond ik dat ik van alles moest. Denk bijvoorbeeld alsnog een verhaal aan je mailen wat ik de vrijdag ervoor verzuimd had te doen. Ik voelde me de eerste dagen van de vakantie moe, overprikkeld en kon geenszins de concentratie opbrengen die nodig was om te kunnen schrijven. Veel tijd leidde dit tot een innerlijk gevecht en er was een groeiend schuldgevoel.

Toen ik me hiervan bewust werd, liet ik het los.

Ik besloot de tijd te nemen om te rusten én te onderzoeken wat er werkelijk gaande was. Waarom ik in de week ervoor niet alles had gedaan en afgerond wat ik me had voorgenomen of wat van me werd verwacht en waarvan ik tegelijkertijd zag dat dit reëel was. Dat ik hiervoor voldoende tijd en gelegenheid had. Ik wilde ook onderzoeken hoe het kwam dat ik nu ik eenmaal geen (werk)verplichtingen had, nog steeds niet de benodigde aandacht en energie had.

De rust, het nietsdoen en de vele momenten in stilte brachten al snel het antwoord: ik deed de afgelopen tijd te weinig niets én ik werkte niet hard genoeg.

Dat lijkt een paradox, maar rust en werk zijn niet elkaars tegenpolen zoals vaak wordt gedacht. In het boek Rust in Uitvoering toont Alex Pang dat beide nodig zijn om niet alleen resultaten te behalen maar ook een vervullend en ontspannen bestaan te leiden.

Mijn werk bestaat voor een deel uit individuele coaching, het leiden van de bijeenkomsten van het halfjaartraject en het regelen van de randvoorwaarden voor deze beide diensten. Voor een ander deel bestaat mijn werk uit schrijven. Schrijven van verhalen en een boek vanuit De ADHDacademie, maar evengoed het schrijven van verhalen over mijn persoonlijke ontwikkeling en het schrijven van een familieboek. Deze laatste twee hebben zowel direct als indirect geen bijdrage aan mijn inkomen, maar ik beschouw het wel als mijn werk, als iets dat ik te doen heb, iets waarvoor ik mijn bed uit kom. Mijn werk vanuit De ADHDacademie bezie ik overigens ook in de eerste plaats op die manier.

Ik ging nadenken over wanneer ik het werk kan doen waarvoor ik de meeste focus nodig heb, wanneer ik dus het beste kan schrijven. Het antwoord daarop was en is in de (hele) vroege ochtenduren. In de afgelopen week ben ik daarom steeds heel vroeg opgestaan – de meeste keren om 5.00 uur – om vrijwel direct achter mijn laptop te kruipen. Het resultaat was dat ik rond 9.00 uur niet alleen heel wat had gedaan, maar ook voelde dat alles wat ik die dag nog meer zou doen, mooi meegenomen was. Met andere woorden: ik voelde ruimte om rust te nemen.

Van het schrijven van het beloofde vervolg op het vorige verhaal (zie: https://www.deadhdacademie.nl/uncategorized/identificatie-versus-herkenning/) kwam het nog niet, want ik voelde dat er eerst wat persoonlijke verhalen de weg naar het papier moesten vinden. Dat proces is bijna afgerond en ik zal dan ook vanaf volgende week vrijdag weer wekelijks een verhaal over en voor vrouwen met AD(H)D aan je mailen.

Ik heb wel iets anders voor je! Vandaag verscheen het nieuwste magazine van Impuls en Woortblind (de landelijke vereniging voor en door mensen met ADHD, ADD, dyslexie en dyscalculie) met daarin het door mij geschreven artikel ‘Vrouwen met ADHD: durf jezelf te zijn’. Hier (https://impulsenwoortblind.nl/wp-content/uploads/2021/11/I-W-Magazine-3-2021-A4-formaat.pdf) vind je het magazine, het artikel begint op pagina 12. Veel leesplezier!

Identificatie versus herkenning | Gisteren was het Wereld ADHD bij Vrouwen Dag.Dat vind ik ergens wat onzinnig.En voorda...
15/10/2021

Identificatie versus herkenning | Gisteren was het Wereld ADHD bij Vrouwen Dag.

Dat vind ik ergens wat onzinnig.

En voordat je het idee hebt dat ik je keihard tegen je schenen aan schop, laat het me je uitleggen.

Twintig jaar geleden werd ik verliefd op een vrouw. Ik kreeg een relatie met haar en we waren twee jaar bij elkaar. Van die twee jaar woonden we één jaar samen.

Ben je dan nu lesbisch? Of anders bi? Werd me destijds regelmatig gevraagd. Mijn antwoord was steevast: Ik heb geen idee.

Pas veel later zag ik dat ik me gewoonweg niet identificeerde met mijn seksuele geaardheid. Nog steeds niet overigens.

Ik vind het misplaatst als iemand zichzelf een ADHD’er of ADHD-vrouw noemt. Het lijkt in mijn ogen of zij zich identificeert met de gedragskenmerken die we ADHD noemen. Alsof die kenmerken maken wie zij is. Ik vind dat een mens nogal tekort doen.

Ik snap anderzijds de behoefte aan erkenning en herkenning die de diagnose ADHD en zoiets als Wereld ADHD bij Vrouwen Dag kan bieden heel goed. Steeds weer hoor ik van mijn cliënten schrijnende verhalen over hoe het deel dat met de diagnose ADHD werd erkend, hun leven lang werd ontkend. De gedragskenmerken die we ADHD noemen werden niet als zodanig herkend, maar er werd uitgegaan van onwil of onkunde op andere vlakken. Vaak vertellen mijn cliënten dat ze voor veel minder intelligent zijn aangezien dan ze daadwerkelijk zijn.

Herkenning in anderen is vaak heel waardevol. Het geeft een gevoel van verbondenheid, van niet alleen zijn. Herkenning is ook één van de processen die een mens doormaakt wanneer zij een diepgaand leerproces doorloopt. In mijn vorige verhaal beloofde ik deze processen de r***e te laten passeren. Het is logisch om met herkennen te begin; er moet namelijk een moment van herkenning, van ontwaken zijn wil een diepgaand leerproces in gang worden gezet.

Het is ook precies daar waar het in mijn ogen bij veel ADHD gerelateerde coaching, scholing en hulpverlening misgaat: het gaat namelijk meestal niet veel verder dan herkenning. Veel coaching lijkt erop gestoeld te zijn dat zodra mensen herkennen wat er niet goed loopt in hun leven, zij ook in staat zijn om er verandering in te brengen. Stappen of processen die er nodig zijn om dat wat wordt herkend tot diepgaand (zelf)inzicht en diepgaande verandering te laten leiden, worden niet of nauwelijks doorlopen.

Xandra is een 28-jarige vrouw met de diagnose ADHD. Sinds ze deze diagnose heeft herkent zij dat haar impulsieve handelen haar regelmatig tot keuzes brengt die niet goed voor haar zijn. Zo doet ze bijvoorbeeld veel impulsaankopen. Niet alleen brengt dit haar financieel in de problemen, ook heeft ze inmiddels acht dweilen in huis.

Je leest het goed: acht dweilen.

Lees verder: https://www.deadhdacademie.nl/uncategorized/identificatie-versus-herkenning/

Werkterrein | ‘Als dit niet valt binnen de coaching die jij biedt, dan moet je het maar zeggen, hè Anne?!’ Deze opmerkin...
01/10/2021

Werkterrein | ‘Als dit niet valt binnen de coaching die jij biedt, dan moet je het maar zeggen, hè Anne?!’ Deze opmerking werd ergens in de voorbije weken door één van mijn klanten gemaakt. Wat langer geleden zei een andere cliënt wat schuchter: ‘Maar Anne, ik zit nu in een fase waarin mijn ADHD niet centraal staat, maar problemen die daar los van staan prominent aanwezig zijn, mag ik dan nog wel bij jou komen?’

Ik denk zelf niet zo na over mijn werkterrein. En dat klinkt misschien vreemd voor iemand die naar buiten treedt als specialist op het vlak van vrouwen en AD(H)D (en wat ik, zonder grootheidswaanzin, ook denk te zijn). En juist dit specialisme laat me zien dat ik ergens anders nog veel sterker in gespecialiseerd dien te zijn, dan in ADHD: het menselijk leerproces. Diepgaande menselijke verandering.

De vrouwen die zich bij mij melden voor een kennismakingsgesprek hebben naast de AD(H)D-kenmerken nog één heel duidelijke overeenkomst: ze zitten vast. Soms zijn ze onlangs vastgelopen in hun leven, maar veel vaker zijn ze langzaamaan, steeds steviger en soms ook op steeds meer vlakken vastgeraakt. Als iemand in een vat cement, dat langzaam uithardt tot beton.

Lees verder: https://www.deadhdacademie.nl/uncategorized/werkterrein/

Drie vrouwen | Drie vrouwen in het kantoor – of beter gezegd de huiskamer in het kantoorpand – waar De ADHDacademie is g...
20/09/2021

Drie vrouwen | Drie vrouwen in het kantoor – of beter gezegd de huiskamer in het kantoorpand – waar De ADHDacademie is gevestigd. Eén ervan heeft ADHD, de andere ADD en de derde herkent zich sterk in de gedragskenmerken die we ADD noemen, maar heeft geen officiële diagnose. Ik vraag hen: ‘Waar staan jullie op dit moment in jullie leven?’

De eerste vertelt dat zij sinds anderhalve week niet meer werkt. Haar huisarts had haar gewaarschuwd: ‘Je hebt nog geen burn-out, maar als je zo doorgaat dan heb je dat de volgende keer dat je hier komt wel.’ Ze besloot abrupt om zich ziek te melden en zit sindsdien thuis. Haar dagen vullen zich met van alles, maar niet met verveling. Wat ze wel doet, kan ze maar nauwelijks beschrijven, de tijd lijkt gewoonweg te verdwijnen.

De tweede beschrijft de onrust die zij iedere dag ervaart. Hoe hele uiteenlopende gedachtes haar dan weer dwingen om in actie te komen, maar meestal ervoor zorgen dat ze druk is met niets. Dat ze gewoonweg op de bank zit, voor zich uit staart en tot niets komt. Ze begint veelal aan niets en waaraan ze wel begint maakt ze niet af.

De derde begint met te zeggen dat de verhalen van de anderen haar raken, omdat zij ze zo sterk herkent. Ook zij ervaart veel onrust in zichzelf, maar er is een moment op dag dat ze wél rust ervaart: laat in de avond.

De andere twee knikken heftig.

Als het rustig is op straat en haar kinderen slapen, dan lukt het haar om iets te kiezen waarop ze zich wil richten en gaat ze er gefocust mee aan de slag. Het kan zijn dat ze ervoor kiest om een boek te lezen, maar ook om een idee voor haar werk uit te werken.

Lees verder: https://www.deadhdacademie.nl/uncategorized/drie-vrouwen/

Niet erop terugkomen | Dit gaat het laatste verhaal zijn over onderwijs aan meisjes met ADHD. Niet omdat ik er niet meer...
09/09/2021

Niet erop terugkomen | Dit gaat het laatste verhaal zijn over onderwijs aan meisjes met ADHD. Niet omdat ik er niet meer ideeën op nahoud – sterker nog ik heb mede door mijn onderwijskundige achtergrond vrij veel en uitgesproken ideeën over hoe onderwijs aan meisjes met ADHD beter kan - maar wel omdat ik mijn mijn verhalen weer volledig wil richten tot vrouwen met AD(H)D. Over en voor hen ben ik mijn verhalen gaan schrijven en voor hen richtte ik ooit De ADHDacademie op.

Onlangs liep ik deze uitspraak van Omdenken tegen het lijf:

Madelief (9): 'Weet je mama, wij hebben met onze ADHD echt geluk. Want wij doen meer leuke dingen dan andere mensen, omdat wij de minder leuke dingen vergeten te doen.'

Meisjes met ADHD vergeten veel en dat is niet per se een nadeel. Ze vergeten – zoals Madelief – om de minder leuke dingen te doen en ze vergeten minder leuke momenten makkelijker en sneller. Ze willen door, ze willen verder, ze willen nieuwe ervaringen opdoen.

Idee: kom zo snel en zo kort mogelijk terug op een vervelende gebeurtenis.

En dan ook alleen nog als het echt nodig is of als er een kans bestaat dat het meisje met ADHD ervan leert door erover te praten.

De laatste is veelal minder vaak het geval dan een leraar denkt.

Meisjes met ADHD leren voornamelijk in het moment en door te doen. Op het moment dat er zich een situatie voordoet ervaren ze welke reactie dit oproept of welk effect dit teweeg brengt. Het is veel zinvoller om hen op het moment zelf juiste, authentieke feedback te geven, dan achteraf nog terug te kijken op of erger nog: door te graven over een vervelende gebeurtenis.

Een meisje met ADHD is dan al lang weer verder gegaan met haar leven en er zijn in de tussentijd vogels voorbij gevlogen, heeft ze een stukje kneedgum gevonden in haar etui, het plan opgevat om haar kamer tot laboratorium te verbouwen, ontdekt dat ze langer dan één seconde haar stoel op twee poten kan laten balanceren… ah fin, je begrijpt waar ik heen wil.

Het is niet zo dat meisjes met ADHD meestal van één (vervelende) gebeurtenis leren en toch, is het zinvoller om een nieuwe soortgelijke gebeurtenis af te wachten dan proberen te voorkomen dat deze zal plaatsvinden.

Tenzij je als leraar graag je moeite verspilt.

Nieuw = Leuk | Erkennen, ze zien, er niets belangrijker dan dat voor meisjes met ADHD. Ook het zien van hun struggle. Hu...
05/09/2021

Nieuw = Leuk | Erkennen, ze zien, er niets belangrijker dan dat voor meisjes met ADHD. Ook het zien van hun struggle. Hun struggle als het gaat om het overbruggen van de afstand die er is tussen hen en het onderwijs. Het onderwijs wil veelal iets anders van hen dan hoe zij zich gedragen of dan wat hun geneigdheid is of hun voorkeur heeft. En het onderwijs maakt hen dat duidelijk, vaak heel expliciet (met opmerkingen als: ‘Let nu eens op’, of: Zit nu eens stil!), maar vaak ook impliciet. Dan zit een meisje met ADHD bijvoorbeeld op een lager niveau in het voortgezet onderwijs dan ze gezien haar intellect zou moeten zitten.

Ik ken een meisje van 4 jaar vrij goed en haar moeder nog beter. Ze heeft niet de diagnose ADHD en we hopen dat ze deze niet nodig gaat hebben. Wél laat ze alle gedragskenmerken die we ADHD noemen ten volle zien. Stil zitten aan tafel tijdens het eten, is er niet bij. Anderzijds is 7 kilometer steppen op één dag geen probleem voor haar.

Lees verder:

29/08/21 Nieuw = leuk https://www.deadhdacademie.nl/wp-content/uploads/taylor-wilcox-NTur2_QKpg0-unsplash-1.jpg Erkennen, ze zien, er niets belangrijker dan dat voor meisjes met ADHD. Ook het zien van hun struggle. Hun struggle als het gaat om het overbruggen van de afstand die er is tussen hen en h...

Adres

Hurksestraat 26
Eindhoven
5652AL

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer De ADHDacademie nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact

Stuur een bericht naar De ADHDacademie:

Delen