16/06/2026
Onlangs kreeg ik een bonsaiboom cadeau.
Terwijl ik ernaar keek, moest ik denken aan leiderschap. Maar eerlijk gezegd niet alleen aan leiderschap.
Ik moest ook denken aan ouderschap.
Een bonsai is prachtig. Maar zijn groei wordt bewust gestuurd. Takken worden geleid. Groei wordt beperkt. Alles met de beste bedoelingen.
En toen vroeg ik me af:
Hoe vaak doen wij dat eigenlijk bij onze kinderen?
Hoe vaak hebben we een beeld van wat goed voor hen is? Welke opleiding ze zouden moeten kiezen. Hoe ze zich zouden moeten gedragen. Welke talenten belangrijk zijn en welke misschien minder.
Uit liefde. Uit zorg. Met de beste bedoelingen.
Maar wat als zij eigenlijk bedoeld zijn om uit te groeien tot iets heel anders dan wij voor ogen hebben?
Misschien is onze belangrijkste taak als ouder, leider of coach niet om voortdurend aan de takken te trekken, maar om te zorgen voor voldoende licht, ruimte, voeding en vertrouwen zodat iemand kan worden wie hij of zij werkelijk is.
Dat was de gedachte achter mijn nieuwste artikel: De bonsai en de leider.
En eerlijk gezegd gaat het misschien net zoveel over opvoeden als over leidinggeven :-)
Wat een bonsaiboom ons leert over leiderschap, vertrouwen en het creëren van omstandigheden waarin mensen optimaal kunnen groeien.