17/03/2026
40 jaar communicatie. Reflecties uit een leven in het vak.
Als ik terugdenk aan mijn eerste jaren in het communicatievak, voelt het soms alsof het een andere wereld was. We werkten met loodzetsel, werktekeningen, paste-ups, lichtbakken en film. Alles ging met de hand, alles kostte tijd en alles vroeg om aandacht. Typografie was letterlijk een ambacht. Je voelde het materiaal, je zag hoe letters opgebouwd waren en je leerde het vak door het te doen.
En je maakte fouten. Regelmatig. Maar daar leerde je misschien wel het meest van, omdat er geen โundoโ bestond. Wat niet goed was, moest opnieuw. Dat maakte je scherp en dwong je om beter te kijken.
Als jonge art-director vond ik dat fascinerend. Niet alleen omdat vormgeving mij aantrok, maar omdat je al snel begreep dat elk detail ertoe doet. Elke lijn, elke letter en elke compositie moest kloppen. Niet omdat het alleen mooi moest zijn, maar omdat het moest werken.
Toen kwamen de eerste Macintosh computers en desktop publishing en veranderde het speelveld volledig. Voor veel mensen voelde dat als een revolutie en eerlijk gezegd was het dat ook. Ineens kon je op een scherm doen waar vroeger een hele keten van specialisten voor nodig was. Het tempo ging omhoog, de mogelijkheden werden groter en het experiment kreeg meer ruimte.
Ik heb die overgang van dichtbij meegemaakt. Van analoge werktafels naar digitale schermen. Van handwerk naar software. En natuurlijk veranderde het vak daardoor ingrijpend.
En toch bleef een inzicht voor mij altijd overeind. Technologie kan veel mogelijk maken, maar het begint nooit bij techniek. Het begint bij een idee. In al die jaren heb ik een valkuil steeds opnieuw zien terugkomen: zodra er nieuwe middelen zijn, verschuift de aandacht al snel naar wat er technisch allemaal kan. Mooier, sneller, interactiever. En voor je het weet, ben je bezig met hoe het eruitziet, in plaats van waarom het er is. Terwijl de belangrijkste vraag altijd dezelfde blijft: wat willen we eigenlijk vertellen?
Een sterk idee geeft richting. Het bepaalt de vorm, niet andersom. Of je nu werkt met lood, met een Mac of met wat nu de nieuwste ontwikkeling is, AI, zonder dat idee blijft het bij uitvoering. Netjes misschien, technisch indrukwekkend zelfs, maar zonder echte impact.
En dat is misschien wel het meest constante in een vak dat voortdurend verandert. Middelen ontwikkelen zich, technieken volgen elkaar in hoog tempo op, maar het vertrekpunt blijft altijd hetzelfde. Een goed idee!
En juist daarom kijk ik ook met dezelfde nieuwsgierigheid naar wat er nu gebeurt met AI als toen naar de eerste Mac. Nieuwe mogelijkheden, nieuwe vragen, maar uiteindelijk dezelfde basis. Het vak verandert continu, maar de kern blijft verrassend stabiel. En dat is precies waarom het, ook nu weer, zo interessant blijft.
Het vak blijft leuk.