Nel ter Veen, coach en trainer, Scharwoudestraat 22, Emmeloord (2026)

29/09/2019

Vier fijne dingen. Goede uitslag van de scan, fijn dat de chemo zijn werk doet, dat helpt! Ik was twee dagen Leeuwarden met vriendin. Donaties voor het boek was in vijf dagen bij het streefbedrag, zo fijn. En nog een, dat ik weer naar het koor bent geweest dat was toch fijn, dat is een echte passie van me om zo samen te zingen en me zo welkom te voelen in dit koor. Dat waren de fijne dingen.

Nu heb ik al drie dagen koorts en voel me rot, ben vaak misselijk en geef eten op. Chemo wordt opgeschoven. Ik merk dat als ik ziek ben, vooral als ik koorts heb of me echt beroerd voel, dan werkt het ‘stop woord’ niet echt. Dan moet ik nogal eens stop tegen gedachten zeggen waar ik niet in mee wil gaan. En de gedachten buitelen over elkaar. En herhalen zich steeds. Ik denk dat het zwakte is van het systeem die dan de energie niet heeft en gewoon zijn gang gaat. Toch doe ik mijn best om dat de goede kant op te draaien, de kant die ik leuk vind.

Het is anders dan gewenst gegaan deze week.
De porto-a-cath was gedraaid de prik kant was naar binnen gericht, een gelukje was dat het de nacht voor het bezoek aan het ziekenhuis gebeurde zodat we gelijk iets aan gedaan kan worden.

En toen we thuis kwamen van de uitslag van de scan belde een arts dat de radioloog ontdekte dat de witte stippen in mijn longen zaten die wijzen op een long embolieën in. En dat is niet leuk. Dat betekent nu sp***en in mijn leven lang pillen. Gelukkig is er wat aan te doen zodat het niet vaker voorkomt.

En het hield nog niet op. Vrijdag ochtend begon ik weer met de chemo pillen en ik voelde me beroerd ik dacht laat ik eens temperaturen. 39.8 ja dat is wel te veel. Ziekenhuis gebeld, stoppen met de chemo pillen, dokter geweest en ik heb nu een ontsteking in mijn evenwichtsorgaan. Ik was al lang draaierig en het ging maar niet over Maar nu was het opeens heel erg.

Nu is het zondagmiddag, ik ben weer in de kleren. Heb nog wel tempwisselingen, maar dat zal ook wel over gaan. De energie is op. ik heb het op de mail op de iPad ingesproken zodat ik bijna niet hoef te typen. Zo makkelijk. Als je weinig energie hebt is dat een uitkomst.

21/09/2019

Do**he jij koud na? Ik deed het altijd wel, maar nu ik chemo gebruik en neuropathie in handen en voeten heb kan het niet meer. Alles wat kouder of warmer is dan lichaamstemperatuur geeft tintelingen of steken in de handen en voeten. Als je iemand met wanten ziet fietsen ben ik het, haha. Ook mijn ochtend oefening om te aarden in de tuin over steentjes en gras kan nu niet meer en dat vind ik erg jammer. Ik mis het. Vooral het voldane gevoel na het koud douchen. En de tinteling van de huid die weer opwarmt. Of het lekker buiten ‘aarden’ op de koude grond. Nouja. Het zij zo.

Gisteren slikte ik de laatste chemopil van deze serie. Volgende week wordt een CT-scan gemaakt en naar aanleiding van deze scan en de scan voor de chemo bepalen we het verloop van de komende maanden. Ik voel aan voorkant dat de tumor kleiner is geworden. Wat er verder in mijn buik gebeurd weet ik natuurlijk niet, maar als blijkt dat het niet geslonken is zal ik zeer teleurgesteld zijn.

Er zijn wat lichamelijke klachten waar ik bezorgd over ben. Als ik het ervaar doe ik mijn best om er niet in mee te gaan in emoties en gedachten want ik heb besloten dit in de pauze te zetten tot de scan uitwijst hoe het er van binnen uitziet. Naar aanleiding daarvan kunnen we kijken naar de klachten. Een van de dingen is bijvoorbeeld rugpijn: ik had nooit rugpijn. Het zijn maar momenten, bijvoorbeeld als ik opsta van de stoel of ga liggen begint de pijn, dan duurt het een minuut voordat de pijn weg is.

Omdat het regelmatig op de dag gebeurd, kan ik er niet omheen en zorg ik ervoor dat ik goed op mijn gedachten let. Als die te lang een kant op gaan die ik niet wil, zeg ik; stop, nu niet. Ik bedenk of ik iets anders kan doen wat zou helpen en zo niet denk ik aan andere dingen. Ik ben benieuwd hoe ik ben als er verandering komt in mijn situatie, als ik zieker word. Ik heb geen idee of ik dan ook kan blijven genieten van alle kleine dingen en net zo intens kan leven als nu. Ik neem het me wel voor, en heb geen idee of ik het kan. Maar ja ik wist ook niet dat ik nu zo krachtig hier in zou kunnen staan. Dit is toch echt een fijn stuk van mijn leven, waarin ik meer geniet dan last heb. De toekomst zal het uitwijzen.

Ik zit nu in mijn betere dagen, beter in mijn energie en minder last van handen en voeten en mond. Mijn mond was de grootste last de afgelopen tijd. Wat was het naar dat mijn tong als verbrand voelde, de lippen zo dun werden dat ze aan elkaar plakten en mijn mond droog was waardoor praten en eten lastig werd. Het was twee dagen echt erg, en nu hersteld mijn lichaam zich weer. Wat is het toch ongelofelijk dat het lichaam zich steeds weer hersteld en nieuwe mogelijkheden geeft. Ik ben mijn lichaam dankbaar voor het harde werken om mij nog een poosje langer te laten leven.

En dan nu mijn boek: opeens komt er schot in en heb ik fantastische mensen om me heen die me hiermee helpen. Een boek schrijven kost geld veel geld. We zijn een sponsor campagne begonnen om het boek te kunnen uitgeven. Nou ik kan je wel vertellen dat het spannend is om zoiets te doen. Het is toch een soort van bedelen.

En ik geloof wel in de kracht van samen! Mogelijk komt dit boek dit jaar nog uit. Dat zou toch gaaf zijn dat ik mijn eigen boek kan vasthouden. Het wordt een leuk boek met mijn ervaringen vanaf de vorige periode met maag kanker, met veel tips en verhalen die ik gebruik in mijn praktijk, als uitleg of als mogelijkheid om er misschien wat van op te steken. ik hoop te inspireren. Het wordt dus een soort van lees een uitleg-boek.

Wil je me sponseren? Dat zou fijn zijn! Hier kan het;
www.nelterveen.nl/boek/

15/09/2019

Zaterdag was ik sacherijnig. ‘s Middags kan ik er al om lachen maar ‘s morgens ben ik erg kortaf tegen Arend. Best lekker om even zo te zijn, en heerlijk om dan daarna weer luchtiger te zijn. Ik denk dat het helpt om te accepteren dat het is zoals het is. Dat het gevoel er mag zijn, hoe vervelend ook. Dat geeft mijn leven balans. Alles mag er zijn, rot of fijn. Dan hoef ik niet te vechten en glijd het zo weer weg.

Omdat mijn mond zo droog en mijn tong gevoelig is praat ik anders, meer binnensmonds. Dat betekent dat ik het nogal eens moest herhalen wat ik zei. Stom vond ik het. Ik dacht dat Arend doof was geworden. Voordat we doorhadden dat het aan mijn mond lag waren we al een paar dagen verder. Nu ik weet waar het van komt kan ik harder praten, als ik er aan denk. Ja, Arend heeft gelukkig veel geduld met mij. Hij heeft ook mijn ziek zijn ‘er bij’ genomen, ingepast in zijn leven en wij passen ons aan, en wat zich aandient.

Omgedraaide rollen; deze week had Arend een nare avond. Zijn evenwichtsorgaan was in de war bleek later. Hij was draaierig, misselijk, trilde heel erg en was spierwit. Kon niet meer recht lopen!Na veel vragen adviseerde de huisarts lekker te gaan slapen. Gelukkig was het de volgende dag over!

Opeens waren de rollen omgedraaid. Ik was degene die er naar keek. En ik vroeg me af of ik het net zo goed als Arend kan! Objectief kijken, waar nodig helpen, en de bal bij de ander laten. Dat vind ik zo knap van hem. En ja, ik kan het (inmiddels) ook! Ik ben wel pleaser-af denk ik.

Ik hou elke dag een dagboek bij over wat ik ervaar. De dag krijgt ook een dagcijfer. Een algemeen beeld over hoe mijn lichaam die dag was. Het is een algemeen getal want de energie en klachten wisselen regelmatig per dag. Één is naar, tien is superfijn. Ik zie dat er van dag één dag tot dag zes van de chemo een vier het getal van de dag is. Van de 21 dagen per serie zijn er wel acht dat het onder de zes is. Dan voelt het als ziek, daarboven heb ik lasten die makkelijker te dragen zijn en is het leven luchtiger!

Als ik energie heb vult het leven zich vanzelf met dingen als boodschappen doen, huishouden, fietsen, wandelen, tuinieren en mensen bezoeken of visite ontvangen. Vandaag zaterdag (dag 9) krijgt de dag een zeseneenhalf. Ik ben lekker weer aan het opbouwen. De grootste klachten die ik nu heb de afgelopen week waren: Duizelig, moe, droge mond, gevoelige rubberachtige tong, erg veel boeren en winden, vaak een draaierig gevoel in de maag en een algeheel ziekerig gevoel. Mijn benen voelen dan zo zwaar aan dat ik bovenaan de trap vaak denk: red ik dit? Goed vasthouden is dan de oplossing, en langzaamaan.

Mijn bed is mijn grote vriend. Liggen is zo fijn en dat doe ik dan ook veel. Liggend ervaar ik de moeheid niet. En bewegen, dat is toch mijn mooiste manier omdat het zo goed is voor alles. Het zet echt alles in beweging in me, lichaam en geest. Ik voel me soepeler en ik lijk minder moe, anders moe. Moe is er in vormen, zwaar moe bijvoorbeeld; ik kan niet meer, dan heeft wandelen een averechts effect. Of akelig moe, dan kan ik met bewegen opknappen. Het kost dan even moeite om het te gaan doen maar ik weet hoe het me helpt dus doe ik het! Al is het maar een klein rondje; het helpt!

Chemo ‘werkt’ vooral op de slijmvliezen en die hebben we nogal veel; het hele spijsverteringskanaal, de neus, de ogen. Mijn smaak verandert soms ook per dag. Het is vaak zoeken naar wat lekker is. De afgelopen week was suiker weer volop aanwezig. Heerlijk! Dat heb ik nu weer gestopt. Ik heb een lekkere gezonde cake gebakken en dat nemen we nu. Ik merk dat ik minder stinkwinden en boeren heb. Dat is fijn, voor iedereen. Dat snap je.

08/09/2019

Alweer een week voorbij. Tot vrijdag was dit mijn chemopillen vrije week. En die heb ik goed gebruikt. Al had ik het wel druk met het ziekenhuis maar eerst hadden we een neven en nichten dag, wat een heerlijke dag, en ik voelde me goed. Enorm genoten van de vrolijkheid en fijne gesprekken.

En de dag erna ging ik met vriendin M. twee dagen naar Vlieland. Dan is het al vakantie als ik in de auto stap. En dan de boot! En een hotel met zeezicht en zeegeluiden. Heerlijk. We fietsten heerlijk door de fietspaden. M voorop met haar wapperende jurk, de zeegeluiden om ons heen als we in een duinpannetje lekker liggen. M haakt en ik slaap. En dan kunnen we er weer tegen! Echt vakantie.

Dinsdag heb ik een operatie onder narcose gehad om de port-a-cath aan te sluiten. Dit is een kastje onder de huid dat ze aansluiten op een groot bloedvat. Elke keer wanneer dit nodig is, zal het kastje door de huid heen worden aangeprikt. Dit is nodig omdat mijn bloedvaten ‘niet te prikken zijn’. Dus vanaf nu wordt alle bloed voor onderzoek daaruit genomen en alle middelen voor chemo en ct-scans kunnen hier geprikt worden. Wat een verbetering. De dag zelf was ik aardig onderzeil omdat er een slaapmiddel toegevoegd was. Fijn. De dag erna viel me mee. Ik heb zelfs ‘s avonds met een vrouwenclubje gegeten.

Donderdag en vrijdag weer naar het ziekenhuis voor bloedprikken en gesprek. Het bloed is als ‘van een gezonde vrouw’ dus de chemo kan doorgaan. Die was vrijdag weer aan de b***t. Ik had er een rotdag van. Het is een gekke dag. ik slaap gelukkig veel want ik ben echt kortaf, en stil naar de omgeving, naar Arend dus, die krijgt het maar te verduren met mij terwijl hij zo goed voor me zorgt. De neuropathie speelt weer gelijk op terwijl ik nu (maar) 50% infuus heb gekregen omdat de schade opbouwt en blijvend kan zijn. Dat voorkomen we door het te verlagen en nu maar hopen dat het geen blijvende schade brengt aan de zenuwuiteinden. Ik draag katoenen handschoenen om de prikkelingen en ‘het bijten’ van aanraken met heet en koud te voorkomen. Ook op de fiets, dan draag ik een sjaal voor de keel die ook meedoet.

Nu slik ik om half negen ‘s morgens en ‘s avonds de chemopillen. Daar heb ik een soort van ritueeltje van gemaakt. Ik merkte dat ik er soms tegenop zag en moest kokhalzen als ik ze nam. Dat is volgens mij niet goed voor lichaam en geest. Nu praat ik met de pillen vanaf dat ik ze uit het stripje druk. ‘Hallo pillen, jullie gaan me helpen, jullie gaan weer aan de slag met de tumor die op mag lossen en er zodoende weer harmonie in mijn lichaam is.’ Ik geef het een kleur mee als ik ze na wat eten doorslik. Meestal fluoriderend paars. Op deze manier kan ik het goed hebben en wordt ik er dankbaar voor dat er middelen zijn die er voor zorgen dat ik nu voel dat de tumor echt kleiner is geworden. Dat geeft hoop, dat snap je.

Vanmorgen waren een uurtje bij vrienden op de koffie, we hadden een fijn gesprek. Hij vroeg of ik boos was geweest toen ik weer ziek was en dat was een mooie openingszin. Ik heb kunnen uitleggen dat ik in mijn leven veel interesse had voor BDE: Bijna Dood Ervaringen, en andere boeken die vertelden over seances en medium verhalen. Die gaan allemaal over wat er na dit leven gebeurd. Dat er een leven na dit leven is ben ik van overtuigd.

Misschien is het dat wat het makkelijker maakt om nu in deze situatie te accepteren dat mijn leven misschien korter is dan gewenst. Ik ben er van overtuigd dat ik na dit leven op een andere manier doorleefd. Dat er meer is. Dat mijn opdracht in het leven misschien wel voltooid is, en ik dus mag verder reizen. Terug naar de bron. Ik lees een prachtig boek er over van Willem Glaudemans; ‘boek van eeuwig leven’. Hij beschrijft eigenlijk wat ik al die tijd uit verschillende dingen heb kunnen lezen en het doet me enorm goed om deze herkenning te hebben. Het is troostvoer en hoopvol voor mij.

Ben ik nu te zweverig? Herken je je erin? Misschien wil je het met me delen hoe jij er over denkt. Voel je vrij!

30/08/2019

Deze week was de tweede week van de chemo pillen. Vandaag, vrijdag is de laatste dag dat ik ze neem. Nu dus de opknapweek. En dan begint ‘alweer’ de derde kuur. Ik merk wel dat de chemo beweging geeft in het lijf. Ik kan mijn bh weer zonder verlengstukje aan en de wijder gemaakte lange broek heb ik weer in de oorspronkelijke staat teruggebracht. Allemaal positieve dingen.

Ik merk dat ik zo door de dag heen nog al eens heel diep moet zuchten. Gewoon zonder reden. Het is ook allemaal wat. Het was ook best een drukke week, met gezellig bezoek, een uitje naar Sneek met vriendinnen, mijn agenda leek wel die van een busy woman. Als ik maar tijd genoeg neem om te zitten en per dag minstens 2x een uur ga liggen kan daar tussendoor veel leuks gebeuren.

De reacties van het lichaam zijn milder dan de eerste ronde, mijn mond is nu erg gevoelig en heeft zomaar gaatjes en de tong is schraal. Pittig voel je bovenop je tong merk ik. In de wangen is het niet scherp. Mijn smaak is ook zo wisselend. Soms heb ik zin in iets en weet niet wat, ken je dat? En waar ik gisteren van smulde staat me vandaag tegen. Onvoorspelbaar. De stoelgang is ook niet denderend, lastig die diarree.

Het lijf is moe en daar ben ik al een soort van aan gewent. Verdelen van energie is de kunst. En nee zeggen. Dat is ook een kunst en dat kan ik goed en dat maakt het leven makkelijker. Het is duidelijk.

Nee heeft een punt zeg ik vaak. Ik hoef dan niet uit te leggen waarom. Dat heb ik echt moeten leren want ik was toen nog ‘kampioen in pleasen’. En ik kreeg hulp. Uit een onverwachte hoek!

Ik heb dat ooit geleerd van een ‘engel’ die om half zes aan de deur belde. Ik was hoogzwanger, had het eten op staan, kinderen die kibbelden en helemaal geen zin in de bel ….. Ik deed open en ze vroeg: ‘wil je collecte lopen voor een goed doel?’ Ik keek haar aan en dacht; nee toch, ik heb al 13 taken buiten mijn gezin om en daar zijn ook twee collectes bij. Je snapt het al. Ik durfde geen nee te zeggen. De vrouw zei: ‘kan je nee zeggen?’ Ik keek haar verbaasd aan. Nee zei ik. (haha)
Ze zei: ‘nee heeft een punt. Je mag gewoon nee zeggen en me dan vriendelijk aankijken. Dat is genoeg. En als je denkt: misschien! dan zeg je; nou, ik ga er een nachtje over slapen. (dan stop ik misschien met wat anders wat je niet zo leuk vindt), je hoort het morgen van me. En kies je toch om het niet te doen dan zeg je; Nee. (punt) ik doe het niet, succes met verder zoeken!’

Misschien was ze echt een engel, ik heb haar nooit meer gezien maar in mijn leven was ze een grote hulp!

25/05/2019

Vreugde, trots en herkenning.

Wat was het weer gezellig, onze afsluitavond van het koor. In aanloop ervan spraken we over de vreugde die het geeft, de saamhorigheid en ‘tisooknogzogoedvoorje’. En dat we een vrolijke fijne dirigent hebben die dingen uit het koor haalt waar we geen weet van hadden. Kippenvel regelmatig.

Ik dacht; ik schrijf een lied voor haar, ze verdient zeker een pluim. En het lukte snel en was leuk. Heerlijk. We zongen het gisteravond en het was echt fijn. Ze was verrast en zei steeds: ‘dat had niet gehoeven hoor!’, en ook; ‘dit was leuker dan een fles wijn!’. Ze verdient het zeker.
Ik heb zelfonderzoek gedaan. Het ‘voelde zo goed’ en mag dat dan wel?hoe was het ook alweer!

Opeens zag ik de tegenstelling van trots en nederigheid. Ik was trots. Kreeg veel complimenten. Zij was nederig, (‘dat hoefde niet hoor’) Nu moet ik wel bekennen dat ik trots zijn best lastig vind, en nederig zijn is goed geoefend in mijn leven. Nu was ik dus trots op mijzelf. Ik kreeg veel complimenten en antwoordde : ‘ja het is goed gelukt deze keer, echt fijn!’ in plaats van het weg te wuiven. Het voelde als een oefening met (het altijd noodlijdende gevoel van) zelfvertrouwen.

Positieve trots is in verbinding met je hart en de ander, las ik. En negatieve trots gelooft dat je beter bent (ons ego vind het heerlijk) en is afscheidend van de ander. Het hart doet dan niet mee. De overtreffende trap van trots is arrogantie, en die ken ik ook hoor! En doe dat liever niet. Het verbinden en gelijkwaardig zijn is toch het fijnste om te voelen.

Ik lees in de psychologie: ‘De eerste soort is noodzakelijk om je veilig en evenwichtig te kunnen voelen, jezelf in de juiste mate te kunnen waarderen, en jouw plek in het leven te kunnen vinden. Dit is volledig gezond. De laatste, die ons afscheidt van anderen, is een van de grootste aanstichters van conflicten’. Een goede reden dus om het midden te blijven zoeken. En af en toe lekker trots te zijn op onszelf. Ik kan je vertellen: het voelde fijn!
Waar ben jij trots op?

02/04/2019

Ken jij Oudewater? Een van de mooiste plekjes van Nederland? Ik heb het geluk dat een vriendin daar woont dus kom ik er nogal eens. En elke keer als ik daar ben voelt het als een welkom in de oudheid. Je zal er maar wonen. Maar misschien zie je het mooie dan niet meer zoals ik als ‘buitenstaander’ het zie. Ik was in Oudewater omdat mijn vriendin en ik dit najaar samen een cursusdag geven. Het gaat over grenzen. En nou, die kwam ik weer tegen gisteren. Met dit heerlijke weer vind ik het een feestje om in de tuin bezig te zijn. Na een half uur was mijn energie op. Hè, b***n, ik wou nog zo graag even door. Maar ach, mijn energie laat het niet toe. Morgen maar weer. Ja, en dit is een grens. Hoe ga ik hiermee om? Ga ik er overheen? Dan doe ik mezelf tekort. Zo zijn er nog zoveel grenzen, bijvoorbeeld in de relatie, in werk privé, in drank of zoetigheid. En al deze dingen kunnen besproken worden op een mooie dag in het mooie Oudewater dit najaar. Je hoort nog meer van me.

14/03/2019

Soms is het zo grappig dat de meningen zo uiteenlopen en ze toch allebei 'waar' zijn. In ieder geval voor de spreker!
Ken jij zo'n situatie? durf je het te beschrijven hieronder?

13/03/2019

Ik schrok ervan. Praat jij wel eens in de spiegel tegen jezelf? Nou, ik niet. en als ik bij de kapper zit dan ontdek ik van alles over mezelf, dan kijk ik langer en anders, pratend of zoals nu lezend omdat Esther spul in aluminiumfolie in het haar had gedaan wat even moet inwerken. Ik ging lekker lezen en keek even op. Ik schrok; ik zag een sacherijnig gezicht, terwijl ik heerlijk aan het lezen was. Hé, dat is raar. Ik keek nog eens. Ja, gek. Het spelletje van steeds opkijken maakte me ook een beetje vrolijk. Ik gaf mezelf weer eens een knipoog. Dat heb ik ooit een maand gedaan als oefening voor een opleiding. Heerlijk, elke spiegel of (winkel)ruit kostte me een knipoog. Daar wordt je pas vrolijk van! En na de knipoog zag ik een sprankel in de ogen en een heeeeel kleine verandering om de mond. Ik voelde het ook. Haha, wat leuk. De gevolgen van de knipoog maakte mijn gezicht een stuk leuker, zachter, sprankelender. Jij weet nu wel dat ik mezelf een knipoog heb gegeven als ik sprankel. Toch!

07/03/2019

Een vriendin vertelde me hoe belangrijk ik voor haar ben op een moment dat ik zat te dippen. Wat knapte ik daar van op zeg. En nu is het ook zo fijn om dat bij anderen te doen. Geven is net zo fijn als ontvangen ontdek ik weer.
Doe je mee?

05/03/2019

Ups en downs. Ken je dat gevoel van; wie zit er nou op mijn schrijverij te wachten? Ja, dat boek van mij. Ik ben er nu al zo lang mee bezig, zou het er eigenlijk wel komen? En dan opeens bedenk ik een mooi stukje in het boek, en nog een, en nog een. Hé, dat is wel leuk. Opeens is er weer het aanwakkeren van de wachtende gloeiende kooltjes en wordt het weer een vlammetje, wat! Een kampvuur. Dan kan ik ook weer denken: NATUURLIJK komt het boek er. En ik heb geen haast. Hup, daar is het enthousiasme weer. Zomaar opeens. Heerlijk. Die gekke gedachten ook!

10/02/2019

Ik ben nieuwsgierig en ongeduldig. Ja, ik beken. Ee boek schrijven is een hele kunst. Ik nu ben nieuwsgierig hoe de volgende lezer mijn schijfsels voor het boek vindt. En of ze al gelezen geeft, en … ga maar door! Het is ook best wat om iemand te vragen of die het wil lezen. Allereerst al WIE kan en mag ik het vragen. Ja, ze kunnen zelf nee zeggen, dat weet ik. Toch overweeg ik het. En dan: Begrijpt deze persoon wat ik wil schrijven? En vertrouw ik op haar oordeel? Kan ze weergeven wat ze vindt?
Je leest het, een hele klus. En ik heb gelukkig mensen die dit kunnen doen. Maar nu? Ja nu ben ik benieuwd wat ze er van vindt. Ik wacht toch maar weer af want ik neem zelf ook de tijd. Het boek wordt op een organische manier geschreven merk ik. En dat is fijn. Er is geen haast, en het komt er wel.

Nel ter Veen, coach en trainer

29/09/2019

21/09/2019

15/09/2019

08/09/2019

30/08/2019

25/05/2019

02/04/2019

14/03/2019

13/03/2019

07/03/2019

05/03/2019

10/02/2019

Adres

Telefoon

Website

Meldingen

Snelkoppelingen

Delen