07/04/2025
MAND!
Ze wist dat ze zou gaan sterven en wilde graag vooraf kennismaken.
Voor mij heel bijzonder, want meestal kom ik pas in beeld als de hoofdpersoon niets meer zeggen kan. Maar ook beladen. Want wat zeg je tijdens zo’n ontmoeting?
Het bleek niet moeilijk want ze was een hartstikke leuke vrouw. En ja, ze was enorm ziek en had weinig energie, maar tegelijkertijd straalde ze en dat had vast alles te maken met haar geweldige gezin.
“MAND!”, werd er in koor geroepen toen we het hadden over de dingen waarover ze al hadden nagedacht. De MAND als verwijzing naar het gelijknamige filmpje van Maxim Hartman.
Ja, ze wisten precies welke sfeer haar uitvaart zou moeten hebben. Kleurig en vrolijk, niet te verdrietig. Er moest zeker gelachen kunnen worden. Het mocht los en we mochten los, met na elke spreker een lekker applaus.
Ik was ter plekke blij dat ik helpen mocht.
Ruim twee weken later verliep alles precies zoals gewenst. De zon straalde speciaal voor haar. Zij, in de opengewerkte wilgentenen mand (MAND!), de zaal gevuld met fleuriggeklede mensen, die allemaal hun meegebrachte bloem om haar heen hadden gestoken. Want ze hield nu eenmaal van bloemen en ze hield van kleur.
In alle verhalen werd liefdevol teruggeblikt op haar leven. Er werd een traantje gelaten, zeker, maar er werd ook heel hard gelachen, zeker toen haar schoonzoon een compilatie van alle foute en soms zelf macabere grappen van de afgelopen periode ten beste gaf. Ik had zijn verhaal natuurlijk al gelezen maar hij vertelde zo aanstekelijk dat ik opnieuw enorm in de lach schoot.
Natuurlijk was er aan het eind van dit verhaal een staande ovatie voor haar.
Zo hadden we nog uren kunnen doorvertellen, maar toen kwam toch het eind van de dienst in zicht.
Met voor iedereen een zakje klaprozenzaad omdat klaprozen altijd favoriet waren geweest.
Klaprozenzaad, want, zo stond het ook op haar rouwkaart, “ het mooiste wat je kunt achterlaten zijn sporen van liefde”.
Ze had de afgelopen weken zelf nog geholpen met inpakken en stickeren. Dus kreeg je er een met een heel scheefzittende sticker – dan had je de mazzel van een collecter’s item.
Het zal duidelijk zijn: iedereen wilde wel zo’n scheef-geplakt zakje.
Wat fijn dat er zoveel ontspanning mocht zijn in het moment van afscheid nemen.
Ook ik voelde me ontspannen en blij. Helemaal toen ik na mijn laatste zin bedankt werd met applaus. En dat zag ik,silly me, pas na de punt aankomen.
