13/08/2020
Drie inzichten en een paard.
Toen ik ongeveer 10 jaar was, ging ik op paardenkamp. Ik kreeg wat zakgeld mee voor een ijsje af en toe en verder was het 1 aaneenschakeling van nieuwigheden.
Let wel: ik was niet zo’n schattig blond meisje dat dag en nacht vroeg om een paard. Integendeel. Ik geloof dat ik nauwelijks wist dat mensen iets met paarden deden.
Toen we de inrit van de paarden boerderij inreden, dacht ik nog mezelf: "Heb ik nou niet goed opgelet? Of was het me inderdaad niet uitgelegd, dit plan?"
In ieder geval was er absoluut geen tijd om bang te zijn - voor al het vreemde.
En hoe dan ook, dit was een groots cadeau.
In een mooi oud boeren landschap, een witte boerderij met heel veel paarden, beleefde ik een prachtig paardenkamp.
Wat ik het mooiste vond was het verzorgen van de paarden.
Lekker hard werken in de boxen: mest scheppen, hoeven uitschrapen, en fijn borstelen met de ‘puntjes’ borstel.
Mijn eerste paard was een vriendelijke grijze merrie. Ik werd door haar geaccepteerd en geduld.
Ze verdroeg me in haar bo***ir. Ze liet me voor haar zorgen.
Naast haar voelde ik me rustig, want zij ademde rust.
Hoe anders dan de sfeer thuis.
Daarnaast waren de rijlessen íets minder fijn.
Ik kwam erachter dat een paard berijden niet hetzelfde was als fietsen.
Meestal deed ‘mijn’ paard anders dan ik dacht dat ‘we’ het zouden gaan doen.
Zo werd het paardrijden een spiegel.
Ik schrok van mijn eigen ongeduld, het krengerige gevoel dat ik soms voelde opkomen als het niet ‘lukte’.
Ik schrok ervan dat ik gewoon een ander wezen wilde dwingen.
Dat ik zó boos op zo’n dier kon zijn.
Natuurlijk is het een vraag waar zo’n boosheid vandaan komt; en misschien noemen sommige mensen het temperament.
Maar dwingen en woede ten opzichte van een wezen dat er ook niet om heeft gevraagd, zo’n circus, hoort écht niet bij mij.
Ik besloot nooit meer te gaan paardrijden.
Fast forward 30 jaar.
3 Mensen en een paard onder een blauwe hemel.
Frisse wind, zand onder de voeten en de zoete geur van mest en gras.
Een blonde instructeur, midden 30, geeft rijles aan een kennis die eigenlijk bang is.
Hij zegt dingen als: je moet je gewicht een beetje verplaatsen, dan voelt ie wat je wil.
Doe je been een stukje naar achter, dan voelt ie welke richting jullie op gaan.
Hij was zo geduldig, zo rustig en zo overtuigd dat er contact en samenwerking mogelijk was.
Dit was toen ik me realiseerde dat je sommige dingen gewoon niet van huis uit meekrijgt.
Zoals het dan kan, dat je niet goed hebt geleerd hoe heel subtiele signalen, onzichtbaar bijna, enorme energie hebben.
Dat je die subtiele energie op een ander moment, bij een andere leermeester wél kunt ontdekken.
Ik heb tot nu toe nooit meer paardgereden.
Maar ik ben me wel in de kracht van subtiele energie gaan verdiepen.
Afstemming op de subtiele laag van jezelf geeft je leven diepte en geluk.
(Hierom organiseer ik dus ook die 5 dagen 5 minuten subtiele energie challenge)
Inzicht 1: soms, vaak, en ook als je niét oplet, kom je in heel fijne situaties
Inzicht 2: subtiele energie verstaan is een bron van kracht en verbinding.
Inzicht 3: op iedere leeftijd, in elke fase, kun je deze belangrijke zaken bijleren. Ook als je ze misschien miste toen je opgroeide
Heb jij ook iets bijgeleerd dat je echt voldoening geeft?
