14/08/2026
Herkenning en herinnering
Ik heb het boek van Danielle uitgelezen en veel herkenning uit mijn eigen persoonlijke ontwikkeling bij het lezen van haar boek.
Maar ook uit de vele honderden readings die ik al gegeven heb. Ook daar herken ik veel in. En als laatste de herkenning aan wat ik aan mijn studenten vertel, en zij blijkbaar ook aan de hare. Mooi om die overeenkomsten te lezen.
Maar de grootste verrassing zat aan het eind van het boek, in het hoofdstuk met de titel: wat is de zin van het leven als we toch sterven?
Want daar kwam direct de herinnering terug die ik nog heel scherp en heel helder voor ogen heb.
Ik ben 9 jaar en het is de eerste keer dat ik bij een begrafenis ben, namelijk die van mijn oma, de moeder van mijn vader.
Van de dienst herinner ik me niet veel, eigenlijk weinig. Maar de helderheid is de volgende. We, mijn vader en ik, staan nog aan het graf, iedereen is al weg en mijn vader zegt tegen mij ‘kom, we gaan’. En ik vraag aan mijn vader ‘wie blijft er dan bij oma?’ .
En aangezien mijn vader zijn hele leven niet geloofde in iets..., ondanks mij als dochter die van alles voelde, zag en wist als jong meisje, en op latere leeftijd bij de nodige demonstraties van mij geweest te is. En healing van mij heeft mogen ontvangen op zijn hartritme stoornissen.
Maar desondanks was voor mijn vader het simpel, dood is dood en we leven het lichaam en dan is het klaar. Dus wat ik daar als 9 jarig meisje als antwoord kreeg op mijn vraag ‘wie blijft er dan bij oma?’, was een praktische, heldere uiteenzetting hoe het lichaam vergaat, hoe we tot bot worden en dat ook de botten uiteindelijk vergaan.
De volgende ochtend, toen het tijd was om naar school te gaan, en dit heb ik niet als heldere herinnering , maar wel als een verhaal wat vele, vele jaren verteld is. Zelfs toen ik al een jaar of 40 was.
Dus toen ik naar school moest, zei ik tegen mijn ouders,’ ik ga niet naar school’. Waarom niet? ‘Wat heeft het voor zin om naar school te gaan om van alles te moeten leren als het toch geen zin heeft, als we tot botten vergaan die ook weer vergaan in de grond’.
Nou, die dag mocht ik thuis blijven van school maar helaas, dat was maar eenmalig 😊. Daarna was dat feestje voorbij.
Maar waarschijnlijk , terugkijkend, is daar mijn zoektocht, mijn reis, mijn pad begonnen naar ‘wie zijn we, waar gaan we naartoe, waar bestaan we uit, wat heeft het leven voor zin, waar dient het toe?’.
Nou al die grote vragen.
Lieve Danielle, zoals je ook in het voorwoord in het boek aan mij schrijft, onze vriendschap gaat far way back. En spirit never dies, en zoals jij schrijft ‘onze vriendschap never dies’.
Dit boek is een aanrader voor studenten die net het pad van hun spirituele ontwikkeling op gaan. Voor studenten die al even bezig zijn. Voor mediums die net gaan starten of net gestart zijn met hun eigen praktijk. En voor iedereen die in de rouw is. En niet alleen in de rouw omdat je iemand bent verloren maar ook in de rouw omdat je iets bent verloren.
Misschien wel jezelf...
