02/10/2022
Daar konden we de afgelopen week in ieder geval niet over klagen.
We hadden een aantal bijzondere mooie zonsondergangen om naar te kunnen kijken.
Maar voor de rest?
Nederland lijkt compleet stuurloos geworden.
We zijn net de Titanic.
Hoewel onze kapitein al met zijn vierde vaart bezig is lijkt hij nog geen flauw idee over de te varen koers te hebben.
En de nieuwe aangenomen Tweede Kapitein schittert zoals zovaak weer door afwezigheid.
Zestien stuurhutten zijn er nu op de boot.
Met daarin verdeeld 20 hoofdstuurlui- ministers en 9 tweede stuurlui- secretarissen.
Volk genoeg dus.
Maar niemand weet de weg.
Samen met die stuurlui lopen er ook nog eens 150 matrozen in het rondte op dit schip.
Die zich overal mee bemoeien en grote mondelinge gevechten houden over de richting die de boot op zou moeten varen.
Waardoor we dus maar in cirkels, kris-kras in het rondte en heen en weer blijven varen.
Enige vooruitgang is er niet te zien.
Want de stuurlui en de twee kapiteins zijn het nog steeds niet eens over de te varen richting.
Meer dan 10 ijsbergen hebben ze al geschampt
Van een stikstofijsberg, coronaijsberg toeslagenijsberg, woningmarktijsberg, energieijsberg, klimaatijsberg, vluchtelingenijsberg tot een personeelsijsberg.
En dan heb ik ze nog niet eens allemaal genoemd.
Elke keer ging het net goed.
Het schip bleef tenminste drijven.
De gaten die deze ijsbergen aan bakboord en stuurboord hebben gemaakt worden vrolijk weggewuifd.
"Straks, in rustiger vaarwater, gaan we dat wel even repareren."
Zegt de kapitein, terwijl hij bang naar de Tweede Kapitein kijkt, omdat hij zelf eigenlijk niets te zeggen heeft.
En dat terwijl er in de verte alweer nieuwe ijsbergen opdoemen.
En een groot gedeelte van zijn passagiers het water zo onderhand al tot aan de lippen staat.
De Tweede Kapitein danst weer eens op de een tafel. Met haar ogen net zo koud als het ijs waar ze telkens tegenaan botsen.
"We" liggen slechts 17 inflatiegraden UIT koers! Dat betekent dat we nog 343 inflatiegraden OP koers liggen!"
Roept ze verheugt!
"Dus vol gas vooruit! Des te sneller racen we langs alle ijsbergen!"
En ze knoopt haar hoofddoek nog wat strakker om haar hoofd, en nu ook voor haar ogen.
Want wat je niet ziet dat is er niet.
"Van wie zijn die ijsbergen dan?"
De laatste liters stookolie zitten nog in de tank.
Straks gaat de boot over op wind- of zonne-energie.
Waardoor de hele varende bende 's nachts stil komt te liggen.
Maar zover in het voren denken is schijnbaar moeilijk.
De muziek speelt.
Het licht in de feestzaal brandt.
We gaan nu vol gas naar de ondergang.
Een nieuwe ijsberg doemt in de verte op.
De kapitein zit echter met zijn neus in andere zaken.
En de Tweede Kapitein heeft zich weer eens ziek gemeld.
Dus varen ze vol gas door.
Stoppen heeft geen zin want de reddingsboten hebben ze toch allang achter zich verbrandt.
Soms kun je gewoon het beste de boel de boel laten.
Het is een puinzooi in de "stuurhut" van Nederland.
Laat de boot maar klappen.
Een "behouden vaart" is het namelijk allang niet meer.
En voor de rest?
Het is toch niet meer om aan te zien.
Laat dus maar.
En er is nog wel een andere ondergang.
Ééntje waar ik,
veel liever naar kijk.....
