Japke de Vries training & advies, Laag Zuthem (2026)

03/11/2019

Theatertraining Weerbare Veerkracht

Een creatieve en actieve training in een bijzondere omgeving. Waar ruimte is voor (levens)verhalen, speelsheid, muzikaliteit en lichaamswerk.

Informatieavond:

12 November 2019
20.00 uur
Theater Podium, Canadastraat 6, Heino

Jij komt toch ook?

27/10/2019

Precies goed

Een gedicht om te delen
Om even bij stil te zijn
Om even bij stil te staan
En niks meer aan toe te voegen

21/10/2019

Misschien moeten alle stadse mensen maar eens een weekje bij ons op de boerderij komen logeren. Kunnen ze ook meteen een dagje mee op jacht.

Dan zijn alle vooroordelen over boeren, jagers en dierenwelzijn zo de wereld uit!

16/10/2019

Theatertraining
Weerbare Veerkracht

In deze theatertraining leren wij jou om zelfbewust, positief en toekomstgericht jouw eigen grenzen te trekken.

Theater is een metafoor voor het dagelijks leven. Een plek waar je met een andere bril naar jezelf kunt kijken.

Waar je toeschouwer en deelnemer bent, waar je verteller en luisteraar bent.

Uitgangspunten zijn de bereidheid om je eigen afweer los te laten, een nieuwschierige houding en een open geest.

Weerbare Veerkracht een creatieve en actieve training waarin ruimte is voor (levens)verhalen, speelsheid, muzikaliteit en lichaamswerk.

op 12 november hebben we een informatieavond in Heino.

Jij komt toch ook?

25/09/2019

Samen met Eric Pattiselanno heb ik een geweldige training gemaakt.

Omdat wij vinden dat iedereen een podium verdient en het theater de plek is waar je eens met een andere bril naar je eigen werkelijkheid kunt kijken, is Theater Podium Heino onze trainingslocatie.

In deze bijzondere theatertraining van 4 avonden leren wij jou om weerbaar en veerkrachtig te zijn. Om met respect voor jezelf en de ander, sterk, toekomstgericht en positief jouw eigen grenzen te trekken en je eigen pad te volgen.

Wil je meer weten over deze training?

Op 12 november om 20 uur is er een informatieavond in Theater Podium aan de Canadastraat 6 in Heino.

01/09/2019

Je hebt reizigers en trekkers zei mijn tafelgenoot toen ik vertelde van ons uitstapje naar de Maasvlakte. Dat maakte veel duidelijk. Want reizigers zijn doelgericht en willen zo snel mogelijk van A naar B. Voor trekkers is de reis belangrijker dan het doel. Ze bepalen ongeveer waar ze uit willen komen en genieten van de reis zelf.

Al weken lag een klein boekje op de keukentafel met daarin kortingsbonnen van de NS. Er was ook een coupon bij voor een dagje zomertoer. Met twee personen voor 36 euro een retourtje naar iedere denkbare plaats in Nederland. “Jij mag kiezen waar we naar toe gaan” zei ik ruimhartig tegen vriend. Het werd Rotterdam. Hier gingen we fietsen huren om naar Hoek van Holland te fietsen. Onderweg kwamen we door de binnenstad, door Schiedam en langs de Maas. Volgens de kaart een prachtige route. In hoek van Holland dan op de boot om via het water Maasvlakte 1 te bezichtigen. Goed geregeld vond ik zelf en ik had er hartstikke veel zin in.

We waren ruim op tijd bij het station en hier was meteen de eerste hindernis, want de scan bij de poortjes weigerde ons toegang. Gelukkig kwam er net een NS meneer de roltrap af lopen en ik vroeg hem wat er fout ging. Niet zo veel behalve dat we te vroeg waren want de kaartjes waren pas na 9 uur geldig en het was 8.45 uur. Even wachten dus. Ik zag de eerste frons op het voorhoofd van vriend verschijnen.

Met de reis was niks mis en nog voor 11 uur kwamen we aan in Rotterdam Centraal. Op naar de fietsen verhuurder. De jongeman verschoot van kleur toen hij hoorde dat we naar Hoek van Holland wilden fietsen. Dat is wel 30 kilometer! Ja, nou en? We hebben toch elektrische fietsen gehuurd? “Ik ben bang dat de accu’s van deze fietsen maar ongeveer 50 kilometer meegaan mevrouw”. Gelukkig was hij zo vriendelijk om ons een oplader mee te geven. Voor het geval dat…en de fietsen graag voor 18 uur terug. Dat werd stevig doortrappen. De jongeman vertelde nog wel dat het leuk was om via de Delfshaven te fietsen. Ik was meteen enthousiast. Vriend minder, ”Hoe ver is dat om?” Voorstel verworpen.

In het geweld van de drukke stad konden we niet veel wijs worden uit de van te voren bedachte route. “Laten we gewoon gaan fietsen, richting Schiedam aanhouden dan zien we wel waar we uitkomen” stelde ik voor. Het humeur van vriend werd er niet beter op. “Je fietst maar wat” mopperde hij, hoe weet je nou of je goed zit? Ik zag bordjes van fietsknooppunten en het leek me een goed idee om die dan te volgen. Vriend vertrouwde meer op zijn telefoon en Google Maps. Gelukkig gingen ze allebei dezelfde kant uit.

We ontdekten dat knooppunten fietsen iets is wat je onder de knie moet krijgen. Op elk knooppunt staan vaak meerdere routes en meerdere nummers en fietsen met een telefoon in je hand valt ook niet mee. De fietstocht werd hierdoor een heel avontuur. Met vriend die het steeds warmer kreeg, want het waaide behoorlijk en hij wilde zijn accu sparen. En dan ook nog eens een route waarvan we niet zeker wisten of we Hoek van Holland die dag wel zouden bereiken……

Afijn, het is allemaal goed gekomen. We hebben tussen de middag heerlijk geluncht in het oude havenkantoor van Maasluis en de Maasvlakte was indrukwekkend met zijn grote kranen en enorme containerschepen.

De terugweg hadden we wind mee en toen we om 18.15 de fiets weer inleverden zat er zelfs nog 1 streepje elektriciteit in beide accu’s. Helemaal voor niks zo zuinig gedaan.

Volgende keer organiseert vriend de reis en gaan we met de auto. Want je hebt nu eenmaal reizigers en trekkers.

20/08/2019

Het zat er al een hele tijd aan te komen, maar het verdriet is er niet minder om.

"Wanneer neem je nu eens een beslissing?" vroeg vriend regelmatig. Ja, een goede vraag. Wanneer neem je het besluit om je hond in te laten slapen. Wanneer is het tijd?

Als ze niet meer zindelijk zijn? Dat was ze tot aan het eind.

Als ze niet meer kunnen lopen? Dat kon ze best, niet snel meer, maar een rondje boerderij ging prima.

Als ze niet meer willen eten? Naarmate ze ouder werd, werd eten steeds belangrijker. De neus en smaak waren nog goed dus van lekkere hapjes genoot ze enorm.

Als ze doof en blind worden? Ja, dat werd ze wel, maar ze kon zich buiten en binnen nog prima redden.

Als ze gaan dementeren? Ja, dat deed ze en ze werd er onzeker en angstig van, dat vond ik ook erg. Maar er waren hele goede dagen en ik ben de afgelopen periode veel thuis geweest om te studeren. Ze vond het heerlijk in mijn kantoor met de warme vloerbedekking en voelde er zich veilig. Droomde vaak nog van grote jachtpartijen en mooie apporten.

Dus ja, wanneer neem je het besluit. Wanneer doe je het goed. Afgelopen donderdagochtend kon ze bijna niet meer overeind komen en het leek of ze van de wereld niet veel meer wist. “Gelukkig”, schoot het door mij heen. Het is zover. Maar nee, de afgelopen dagen werd ze elke dag een beetje beter. De levenslust en de eetlust kwamen weer terug. En mijn twijfel ook. Misschien moest ik de dierenarts maar weer afbellen want vrijdag had ik dan toch eindelijk gebeld en een afspraak gemaakt. Maandagmiddag zou het gebeuren. Door omstandigheden werd het dinsdagmorgen. Gelukkig bij ons thuis op haar eigen veilige plek in mijn kantoor. Het was een kalme dood.

Weet je dat 80% van de huishonden niet zelf dood gaan omdat ze het zo zielig vinden voor hun baasje dat ze er niet meer zijn. En weet je dat de meeste bazen veel te lang wachten met het nemen van het besluit?

Ik wist het wel. Want het is niet mijn eerste hond waar het finale besluit voor moest worden genomen. Maar de kennis helpt ook deze keer niet om er nu al vrede mee te hebben. Want na bijna 15 jaar zorgen voor Imke vd Wildweide gaat het een heel groot gemis worden.

Het went nooit.

11/08/2019

Ze was het er duidelijk niet me eens. Met haar korte pootjes draafde ze venijnig achter me aan en ging met haar dikke kont dwars voor me staan. Met ontzag voor haar felheid was ik op mijn hoede en deed een stap opzij.

Het voorval zat me niet lekker. Hoe kon dat nu dat ik me zo liet imponeren? En nog wel door een kleine bruine pony. Wat zegt dat over mij? Laat ik me ook zo overdonderen door het gedrag van mensen? Of erger nog, imponeer en overdonder ik zelf ook wanneer ik mijn zin niet krijg?

Paarden spiegelen jouw gedrag lees ik op een website. "Spiegelen met paarden is de perfecte manier om eerlijk, puur en zonder veroordeling geconfronteerd te worden met je zwakke en je sterke punten". Oeps, heftig hoor. Pony denkt dus dat ze mij, net als haar zwarte maatje, de baas kan. Omdat ik in mijn gedrag de signalen geef dat het kan. Het valt in ieder geval te proberen.

Het pittige bruintje vond dat ze het recht had om af te dwingen dat ze haar zin kreeg. En dat kreeg ze ook want ik probeerde de boel te sussen. “Rustig maar, het komt goed, je krijgt zo wat je wilt”. Ik ging het conflict uit de weg. Was onder de indruk en niet duidelijk in mijn grenzen. Zei niet: “Hallo zeg, zo wil ik niet dat je met me om gaat. Ben jij nu helemaal bedonderd!” Nee, ik liet het toe door weg te stappen.

Ik was ook geschrokken en teleurgesteld, want ik ben toch altijd aardig? Kom elke dag voor een praatje, een aai en een appel, of brood. Ik verwacht dankbaarheid, blijdschap en vertrouwen. Geen sacherijnige pony. Ik vrees trouwens dat deze verwachtingen in mijn contact met mensen niet veel anders zijn.

Wat doe ik eigenlijk zelf wanneer ik het ergens niet mee eens ben? Accepteer ik dat een ander ergens anders over denkt en pas ik me aan. Ga ik in gesprek over een verschil van mening? Zeg ik waar het op staat of gooi ik ook de kont tegen de krib? Ik denk het laatste. En dat kan best imponerend zijn, want een dwarse Fries is geen prettig gezelschap.

Ik neem me daarom voor om voortaan beter aan te geven wat ik wil en meer duidelijk te zijn in mijn communicatie. En dat kan prima op een open en vriendelijke manier. Duidelijke communicatie is niks meer dan zeggen wat je bedoeld en bedoelen wat je zegt.

Van dieren kun je veel leren.

28/05/2019

“Dat zouden mannen nu nooit doen!” zei een grijze gezette dame fel bij het afscheid nemen na een overleg. Ik snapte het niet helemaal. "Wat zouden mannen nu nooit doen?". "Zelf hun koffie en reiskosten betalen. Voor een vergadering waar je nota bene voor uitgenodigd wordt.! "

Ik sputterde eerst nog wat tegen. “Het is toch voor de goede zaak? Je hebt er toch ook belang bij? Het is toch ook leuk?” Maar hield hier al snel mee op toen ik me besefte dat ze gelijk had. Mannen zijn zakelijker en kunnen beter voor zichzelf opkomen wanneer het over geld gaat. Vrouwen zijn in dit stuk emotioneler en toegeeflijker. In mijn werkzame leven in ieder geval wel.

We hadden een brainstormochtend gehad. Het ging over kernwaarden, loslaten van oude patronen, vernieuwing. En dat viel niet mee. We zitten allemaal vast in onze bestaande denkkaders, vastgeroeste ideeën en vertrouwde structuren. Out of the box denken is niet voor iedereen weggelegd merkte ik. Toch lukte het om naar een conclusie toe te werken met als eindvraag: Hoe gaan we nu verder? Gelukkig was iedereen enthousiast en wilde graag weer een tweede ronde meedoen. Maar de voorzitster van de klup remde de boel af met de opmerking: “De vereniging kan/wil hier de kosten niet voor dragen”.

Even was het stil. Totdat iemand zei: “Nou,wanneer ik zelf mijn kopje koffie moet betalen kom ik ook wel hoor. En de anderen ook. Toch?” Vragend keek ze de kring rond. De meeste vrouwen beaamden haar vraag. Ook ik. Tuurlijk, we gaan niet moeilijk doen over de kosten van een kopje koffie.

En toch zit het me niet lekker. Ik vind dat gezeur over kosten en geld heel vervelend. Maar nog vervelender is het gevoel niet goed voor mezelf te zijn opgekomen en me er te snel bij neer te hebben gelegd. Want ik wil geen ruzie of strijd. En vooral de ander niet het idee geven dat ik gierig ben of zuinig of nog erger: Een Graaier. Nee, dan is het maar beter om toe te geven en achteraf te b***n van mezelf.

Misschien word het tijd dat ook ik mijn oude patronen loslaat en eens voet bij stuk houd wanneer het er op aankomt. Gewoon mijn grenzen aangeven en zeggen wat ik wil. In ieder geval staan voor wat ik waard ben en dat is op z’n minst een kopje koffie. Zo moeilijk kan dat niet zijn.

Toch een aan mannen vragen hoe ze dat doen.

20/05/2019

Ik zag er verschrikkelijk tegenop en had er heeeeelemaal geen zin. Maar ja, het ging wel gebeuren. Vriend werd 50 en dat moest hoe dan ook groots gevierd worden. ‘We laten geen gelegenheid voorbij gaan voor een leuk feestje’ is het motto van mijn nieuwe familie.

Ik probeerde nog er onder uit te komen door voor te stellen dat ik dan wel een paar dagen op vakantie kon gaan. Wat vriend natuurlijk een heel slecht idee vond. Hij probeerde mijn paniekerigheid te sussen.“Je hoeft echt niks te doen, ga maar lekker wijn drinken en kletsen. Ik regel alles."

Maar ik bleef er toch maar over piekeren. Waarom zo’n tegenzin? Er zouden allemaal leuke mensen komen, er kon gedanst worden en er was ook nog eens een fantastische BBQ geregeld. Alles volledig verzorgt. Ik hoefde er alleen maar te zijn en te genieten. Dus waar maakte ik me nu zo druk om?

Ja, waar maakte ik me nu eigenlijk zo druk om?

Dat alles piekfijn in orde en geregeld moest worden. Dat er niks mis mocht gaan. Dat het huis, de tuin en het erf er opgeruimd, glimmend en strak bij moesten liggen. Dat iedereen het naar zijn zin moest hebben en er niemand in een hoekje zou mogen verpieteren. Dat er voldoende te eten en te drinken moest zijn. Dat het leuk moest zijn. Dat ik moest blijven tot het einde en niet naar huis kon gaan wanneer ik dat wilde. Dat ik de volgende dag alles weer op moest ruimen. Dat ik nog zoveel andere dingen te doen had die nu bleven liggen. Daarom allemaal dus.

Maar wie legde mij al deze verplichtingen op? Niemand. Dat deed ik helemaal zelf. Want zou het feest minder leuk zijn met een niet aangeharkte tuin of met niet gelapte ramen. Waarom zou er niks mis mogen gaan? Waren alle dingen die ik nog moest doen echt zo vreselijk belangrijk? Was ik echt verantwoordelijk voor het plezier van een ander? En bovenal, waarom vertrouwde ik er niet op dat vriend het allemaal prima zou regelen. Waarom vond ik dat ik me daar mee moest bemoeien. Laat los die controle.

Dus dat heb ik toen maar gedaan. Viel niet mee, dat moet ik eerlijk toegeven.Maar het is gelukt en het was een superavond. Iedereen heeft gedronken, gegeten, véél gelachen, gedanst en met volle teugen genoten. Zelfs de weergoden deden hun best met een heerlijke bijna warme, onbewolkte avond en heldere maan. Het was een FEEST met hele grote letters waar we nog vaak met veel plezier over zullen praten. En nog lang van zullen nagenieten met allemaal mooie herinneringen.

Ik snap niet waar ik me zo druk over heb gemaakt.

05/05/2019

Wie ken je al 25 jaar en is nog steeds je vriendin?

Deze week kreeg ik vier appjes met een lieve boodschap. De ene was vandaag met de tekst waar dit stukje mee begint. Een zoete foto van 2 teddybeertjes met de armen om elkaar heen geslagen erbij. De ander was na een bijzonder interview. Een bedankje voor een dag met een gouden randje. De derde was om even te laten weten dat ze het gezellig met mij had gehad. En de laatste met de boodschap dat ze het samenwerken met mij af en toe mist. Ik kreeg ze zomaar, zonder dat ik er iets bijzonders voor had gedaan.

Vergeet ik zelfs nog het persoonlijk gegeven compliment van begin deze week: ”Ik vind je zo’n leuk mens, je hebt goeie energie”.

Tsjonge, ik zou bijna naast mijn schoenen gaan lopen van al die aardige woorden. Maar dat doe ik niet, want het gekke is dat ik het lastig vind om ze te ontvangen. Ik ga ze meteen nuanceren, een beetje afvlakken in mezelf. Aan de kant schuiven zeg maar. Het liefst een beetje negeren, erover heen praten. Net doen of heb ik het niet gelezen of gehoord. En dat is toch jammer.

Niet alleen voor de mooie complimenten die de ander oprecht aan mij geeft, maar ook voor mezelf. Een mens groeit van complimenten en positieve woorden, wordt er aaibaarder van en zachter. Ik geef ze zelf ook graag aan een ander. Waarom wel geven en niet ontvangen?

Ik start een zoektocht op internet en merk dat ik niet de enige ben met deze vraag. Ik vind een hele lijst met antwoorden, maar er zijn er drie die er uitspringen:
Ten eerste: door te ontvangen heb je het gevoel 1-0 achter te staan op de ander. Nu moet je daar wat tegenoverstellen. Dus geef je liever, want dan staat de ander bij jou in het krijt.
Ten tweede: door te ontvangen heb je het gevoel dat je altijd bij de ander aan de verwachting moet voldoen een om leuk en aardig mens te zijn.
Ten derde: heb je geleerd dat ontvangen egoïstisch is. Het leven gaat over lijden en niet over geluk. Je moet niet teveel ruimte innemen, liever nog jezelf wegcijferen en het gevolg is dat jij je schaamt om te ontvangen.

Ja, denk ik, dat is geloof ik allemaal wel een beetje waar. Ze gelden in ieder geval wel voor mij.

Allemaal valse bescheidenheid lees ik en nergens voor nodig. Het geven van complimenten is de broodnodige smeerolie die de maatschappij leuker, soepeler en gemoedelijker maakt. Zwak een compliment nooit af maar bedank het ander en laat merken dat je het waardeert.

Dus lieve mensen dank je wel voor alle mooie woorden. Ik vond het fijn om ze te horen en te lezen.

Japke de Vries training & advies

03/11/2019

27/10/2019

21/10/2019

16/10/2019

25/09/2019

01/09/2019

20/08/2019

11/08/2019

28/05/2019

20/05/2019

05/05/2019

Adres

Telefoon

Website

Meldingen

Contact

Snelkoppelingen

Delen

Type