Kwartjes van Jeroen & Naath

13/04/2026

Meer dan 50 mensen die ongeveer 5 minuten zo muisstil zijn dat je echt een speld kon horen vallen.

Allemaal volledig aangesloten en vol aan het meevoelen met de vrouw die het aandurfde om haar tranen te laten stromen, haar verdriet te laten zien, op de eerste rij in het theater, tijdens het delen van haar verhaal en gevoel.

Magisch.

En...Wat een lef, wat een ongelooflijk stoer en tegelijk liefdevol moment ❤️

Het is gewoon niet te omschrijven.
Zo'n hele dag samen met meestal verder onbekenden en dan... instant die verbinding.

Er was ruimte voor vragen, voor tranen, voor humor, voor muziek, dansen, lachen en ervaren.

We hebben genóten. Nog steeds, met alle mooie warme reacties, de foto's, de filmpjes die binnen stromen.

Er zijn weer heeul veeul Kwartjes gevallen!!

En we gaan nu even lekker een weekje offline om alles heerlijk te laten bezinken en te voelen wanneer en waar de volgende dag er zal zijn.

Weer in het theater, of iets dat daarop lijkt.

Mocht iemand een fijn, mooi, kleine theater kennen dat óók nog betaalbaar is (we blijven bij dit concept: de mensen die komen betalen alleen voor hun lunch en koffie en thee, wij betalen het theater. Gewoon. Omdat het goed voelt en nog veel meer mensen dit mogen ervaren.), laat het even weten!

Mag gewoon hieronder! Dank je wel alvast 🙏

Wij genieten nog even lekker na! Binnenkort meer beelden, want écht... ook die laten het gewoon vóélen. Zo gaaf 🥰

12/04/2026

Onderweg naar Almelo.
Naar het Theater.
Zooooo'n zin in deze dag.
Bijna 60 mensen waarbij de Kwartjes mogen gaan vallen vandaag.
Jeroen zit half verstopt achter de zonneklep.
Maar hij heeft er óók zin an hoor!
Almeloooo... tot zo!
❤️🥰

06/04/2026

Jarig zijn is leuk.

Al 54 jaar op dit bolletje.
Met wat downs, maar vooral héél véél ups.

En manmanman (vrouwvrouwvrouw ook hoor) Wat is het waar, dat wat ze zeggen.
Het komt écht met de jaren.
De wijsheid, het verstand.

Duh. 😉

Maar het is tóch vooral:
- meer sc**jt hebben
- kunnen lachen om stomme dingen
- eindelijk weten wat ik wil worden. Mezelf! (Stiekem was ik het al!)
- krakend opstaan
- liever voor mezelf zijn (soms)
- dingen láten! (Goud! Echt!)
- mezelf niet zo serieus nemen
- soms 2 uur slaap en dat dat dan oké is
- blij zijn met wat er is!
- kleding wegdoen omdat het óók na 19 jaar nog stééds niet past
- minstens 2 keer per jaar op duikvakantie
- elke dag een (half) uurtje wandelen en me daarna zoooo goed voelen
- weten dat adhd niet raar is
-4 lieve schatten van kinderen, met 2 leuke aanhangers en een hele leuke kleindochter en zien hoe zij groeien, leren en gewoon supergave luitjes zijn allemaal
- de Allerliefste elke dag om me heen hebben.
- en .. Jeroen! (Grapje, hij is natuurlijk de allerliefste. Pip mag lekker mee stuiteren)
- de fijnste en onvoorwaardelijkste vrienden
- gamenights!! (3 keer gewonnen gister! Yessss)
- een eigen praktijk! (Toch weer!)
- familie ❤️

Kortom: it's my birthdayyyy!!
🥰

04/04/2026

Ik gebruik het woord het liefst gewoon helemaal niet. Want ik vind het gewoon een køtwoord. Het woord 'stoornis'.

Het woord zit helaas wel in de compleet uitgeschreven versie van de classificatie die ik in de praktijk geregeld gebruik om uit te leggen wat er aan de hand is.

ADHD.

Aandachtstekort (daar heb ik laatst al over geschreven, woord klopt écht niet, evenals 'onoplettend') stoornis.

Als je het woord letterlijk zou nemen dan zou het betekenen dat de persoon die zélf de diagnose krijgt een stoornis/verstoring in de aandacht zou ervaren. Deels klopt het, maar niet omdat er een tekort is aan aandacht.

Er is juist heel veel (téveel misschien zelfs) aandacht... alleen níet voor hetgeen waarvoor het op dat moment meestal het handigst is.
Selectieve aandacht, focus.. daar ontbreekt het meestal aan (even los van hyperfocus).

Degene bij wie dit zélf aan de hand is ervaart het meestal niet eens zozeer als een probleem. Het is vaak de ander die er last van heeft, die er dus door 'gestoord' wordt.

Dus... wie heeft er nou eigenlijk een stoornis dan? Als jij last hebt van iemands gedrag... is het dan een probleem van die ander, of van jouzelf?

Ik hoor van mensen met ADHD zelf zélden dat ze te weinig aandacht hebben.
Ze hebben juist superveel aandacht! Maar dan ook voor alles!

Ze horen en zien overal alles tegelijk en... ze voelen vaak zoveel dat ze er door overspoeld kunnen raken.

Ze voelen vooral de afwijzing van degene die blijkbaar last van hen heeft. De last van de ander (misschien dus wel degene die er eigenlijk het meest door 'gestoord' wordt) wordt een veel grotere probleem (dan het 'aandachtstekort'), vooral na het jarenlange incasseren ervan. Bewust, maar vooral ook onbewust.

Eén scheve blik, één zucht, één opmerking kan al genoeg zijn om direct dat gevoel te triggeren.
"Zie je nou wel? Ik ben niet goed genoeg".

Het woord stoornis betekent letterlijk:
' een disfunctie in gedrag, cognitie of emotie' en 'een patroon van symptomen dat leidt tot persoonlijk lijden of beperkingen in het dagelijks leven'.

En ja... dan nog maar een keer de vraag. Wie heeft er nou eigenlijk de stoornis?

Heb jij er wel eens zo naar gekeken?
🤔🙏

01/04/2026

Serieus geen april grap. Kleding binnenstebuiten.. ja of nee? (Eerst even lezen waarom!)

Ik en kleding, kleding en ik… het is nog wel een dingetje.
En… ADHD helpt niet.

Van de week, op de loopband. Lekker lekker lekker. Mijn (half) uurtje, zoals iedere ochtend. Dat half of heel hangt een beetje af van mijn knie (want die had ik overbelast door op een bepaald moment gewoon lekker 2 uur te gaan lopen een paar keer per week, en de andere dagen dan toch maar anderhalf, anders was het verschil wel heeeul groot 😉 ) met als resultaat: wat bezoekjes aan mijn lieve fysio-collega. Ze zit in hetzelfde pand, superhandig op dat soort momenten.

Maar. Daar ging het niet om.

Ik ontdekte namelijk, toen ik van de band af stapte en mijn waterfles alvast voor de volgende ochtend bijvulde, in de spiegel iets interessants. Ik had mijn kleding binnenstebuiten aan.
En dat zát me toch een potje lekker(der)!

Context: behalve mijn waterfles alvast klaar maken voor de volgende wandeling, liggen ook mijn kleren op een vaste plek. In de badkamer, naast de w.c. Als de wekker gaat sta ik op, ga ik plassen, en trek ik, nog zittend op de pot, mijn loopkleding aan. De drempel moet namelijk écht zo laag mogelijk zijn! (Heb ik ontdekt, in al die jaren). Dus: niet goed gekeken, kleding lag er binnenstebuiten.

En ik doe dat dus vaker, heb ik ontdekt. Pyjama, sokken, hempie, soms zelfs twee verschillende schoenen (waar ik pas als ik thuis komt achter ben) en eerlijk? Het zit gewoon lekkerder! Al die naadjes (niet met th), labeltjes, bolletjes en frutseltjes móeten gewoon niet aan de binnenkant van kleding zitten! Waarom doen ze dat??

Dus.
Nu twijfel ik.

Of het raar is als ik gewoon altijd alles binnenstebuiten en soms gek gecombineerd (zoals de schoenen) aan zal doen, omdat het fijner zit.
Het valt natuurlijk niet zo op als het om een pyjama (Jeroen slaapt altijd binnen 1 minuut, ziet toch niks) of ondergoed gaat (hoewel een beha best lastig is!) maar zoiets, als een colbertje? Zal het een hype worden? Wat denk jij?

Benieuwd of meer mensen dit herkennen en of het nou echt iets typisch ADHD is (waarschijnlijk niet; ik gok dat überhaupt meer gevoelige, eerder geprikkelde, mensen dit zullen herkennen) en of jij nog tips heeft. En ja: de labels en frutseltje knip/torn ik er al zoveel mogelijk uit!
EN dus: fashion-technisch… kán dit?

Mijn dank is groot.

~ & ~

Sinds ik (officieel) weet dat ik ADHD heb (én een praktijk heb waar ik heel veel mensen zie met vermoedelijk datzelfde) vallen er meer en meer dingen op.
Bij meZelf, maar ik hoor natuurlijk ook heeeul veel verhalen.

Ik heb besloten deze maar eens te gaan delen de komende tijd. Enerzijds omdat ik me van LinkedIn bij 1 onderwerp moet houden (niet te doen!!), anderszijds: zodat we van mekaar kunnen leren en er misschien af en toe samen even om kunnen lachen.

En geloof me: er zijn heeel veel leuke, handige, gekke dingen aan ADHD. Nou, dat ga ik dus delen. Wordt vervolgd!

(Over kleding is er nog veel meer te delen, trust me! 😉)

30/03/2026

Ik zit met vijf Muppets in mijn hoofd op de wc.
En ze hebben allevijf een mening.

De één is boos.
De ander bang.
Weer een ander wil het goed maken...
En érgens is er ook nog dat stemmetje dat zegt:
als ik nu niks doe… maak ik het alleen maar erger.
Yep. Nóg erger.

Welkom bij ons nieuwe Tussend’oortje. Oftewel: 'Welkom' bij... RSD.

Of nou ja... éigenlijk:
Welkom in een hoofd dat zó snel reageert,
dat ik soms zélf niet eens meer weet wat er precies gebeurt.

Van buiten lijkt het simpel.
“Zoooow... dat ging ff snel van 0 naar 100.”
Maar van binnen…
was het spel op de wagen.
De Muppetstune allang aan.

Eén blik.
Eén zin.
Eén gedachte.
Eén herinnering.

En voor ik het weet zit ik middenin een verhaal dat zó echt voelt…
dat alles wat ik zeg, denk, voel of doe bijna vanzelf gaat.
Ik kan meZelf dan soms niet meer remmen.
En dat voelt eng.

Boos worden.
Terugtrekken.
Pleasen.
Of juist vechten.
Alsmaar door.

En daarna?
Daarna komt de ergste stem van allemaal.
Zie je wel. Ik doe het weer fout.
Ik ben gek, dom, raar...
en vooral: niet goed genoeg.

In dit Tussend’oortje nemen Jeroen en ik je mee in wat RSD nou eigenlijk is.
In waarom het zo intens kan voelen.
En in hoe snel dit mis kan gaan in relaties
(want tja.. hoe kan je hier nou mee omgaan? Vanuit beide kanten?)

We bespreken open en eerlijk hoe dit bij ons werkt en wat er wél helpend kan zijn (zonder het ingewikkeld te maken)
Geen trucjes.
Geen perfecte oplossingen.
Wel (h)erkenning.
En misschien een klein beetje lucht.

Het Tussend’oortje: RSD (of: wat er gebeurt als je hoofd er met je vandoor gaat) staat nu online. Luister het alleen, of... samen!

En ik ben benieuwd:
Herken jij dit?
Denk jij dat dit nou alléén typisch is bij ADHD... of zal het nog véél vaker voorkomen zelfs?
(Ik neig naar dat laatste).
❤️

28/03/2026

🙏

Sommige werkplekken passen perfect als je ADHD hebt.
Andere maken dat je het liefst meteen weer naar huis rent voor je de drempel over bent.
En tóch…? Tóch blijven we vaak juist op die laatste plek!

Ik zie ADHD niet als een ‘aandachts TEKORT stoornis’.
Dat laatste deel van 't woord spreek ik niet eens meer hardop uit. Want: klopt niet.

Maar ook dat TEKORT (Of: ‘onoplettend’, ook zoiets fraais… het is precies andersom!) is natuurlijk te leip om het überhaupt over te hebben.
Dus doe ik ook maar niet.

Er is juist heel veel aandacht. Voor ongeveer alles. Of het helemaal efficiënt verdeeld is? Neuh. Meestal niet. Maar het IS er wel. Heeul veeul zelfs. En precies daarin zit ‘m nou de winst!

Als je aandacht namelijk over alles verdeeld wordt wat je ziet, ervaart, meemaakt… dan is dat op sommige werkplekken echt gewoon Goud.
Met hoofdletter ja.

Denk maar eens aan het runnen van een leuke eettent.
Jouw stijl, jouw muziek, jouw plek (das al top natuurlijk).
En: je zíet wat mensen nodig hebben. Je kunt snel schakelen, je bent een spin in het web.
Er zullen niet snel mensen zonder drankje zitten of een half uur nodig hebben om je aandacht te trekken zodat ze eindelijk eens die rekening kunnen aftikken.
Je kent mensen, je bent aanwezig en mensen vinden het waarschijnlijk ook nog eens leuk bij je.
Goeie plek dus!

En zo zijn er natuurlijk nog tál van andere plekken waar je waarschijnlijk hetgeen waar jij goed in bent, kunt gebruiken.

Belangrijkste is dat het je (onder de streep) weinig/minder energie kost en je aan het eind van de dag voelt dat het klopt wat je doet. Het geeft je een kwispelstaartgevoel.
Én het maakt dat je niet naar de getver bent (hooguit op een fijne manier).

Ik merk het in de praktijk. Het past.
Het snelle schakelen, creatief denken, mensen laten voelen wat hen verder kan helpen. Wat in me opkomt deel ik. En het is (bijna) altijd raak.
Ik zit zingend op de fiets als ik erheen ga. En dan klopt het!

Risicootje hier is wél dat ik ook teveel meteen, nu, diréct wil doen.
Nieuwe aanmelding?
Hup. ’s Avonds om 22.15 uur wordt het onderzoek meteen even ingepland.

En dát doe ik dus niet meer. Nu dan hè. Lesje weer geleerd.
Mensen kunnen ook heel even wachten. Misschien zelfs een dag.
(Ja echt, ik weet dat het onmogelijk lijkt, maar zelfs mij lukt het!)

Ik heb zelfs de intakes even stop gezet tot na de zomervakantie. Omdat ik langer dan 4, 5 maanden écht niet over zie. Dus: even on hold.

En weet je?

Als ze op je werk iets van je vinden, van het feit dat jouw brein anders (lees: in veel situaties écht slimmer, vlotter en ja, ik durf zelfs te zeggen: in de juiste situatie zelfs béter) werkt dan dat van anderen?
Dan is er toch een betere plek?
Eentje die wél past.
Die jou ziet voor wie je bent.

Hoe zit het met jouw kwispelstaartgevoel?
Klopt het nog?
Durf je er écht naar te kijken?
En vooral: te voelen wát er klopt voor je?

Ik hoop het echt.
🙏

25/03/2026

Weet je, f*k it... Ik ga 'm gewoon delen hier.
Omdat ik erom blijf lachen en heeeeul benieuwd ben of íemand ook maar kan bedenken hoe de bijbehorende Ken eruit zou zien 🤣

Excuus vooraf en nee.. ik weet niet wie de maker is omdat deze al heel vaak gedeeld is inmiddels. Dus ik kan geen credits geven helaas
🙏😊

Enjoy.

Delen mag. Lachen ook.

(En ja: er IS een werk-link. In ieder bedrijf lopen er namelijk meerdere dames in deze toestand rond... zonder dat ze het laten zien daar. Maar thuis... 🫣. Dus kijk eens wat vaker om naar je vrouwelijke collega's van een bepaalde leeftijd. Praat met ze. Helpt. 🙏)

23/03/2026

“Het was maar een hond”.
Een zin die je, als je zelf ooit een hond ‘gehad’ hebt, waarschijnlijk zelf nóóit hardop zult uitspreken.

Honden zijn bijzonder.
Ze geven je het gevoel dat je altijd, onvoorwaardelijk, jeZelf mag zijn.

De grap
“Wie houdt er meer van je?
Je vrouw/man of je hond?
Stop ze allebei in de kofferbak van je auto, doe de klep dicht en doe ‘m na een uur weer open.
Wie is er blij om je te zien?”...
is natuurlijk te flauw voor woorden (laatstaan voor LinkedIn 😉 ) maarre… hij klopt wél!

Honden zijn altijd blij je te zien.
Als jij je niet lekker voelt, voelen zij dat aan.
Ze ruíken het als er iets aan de hand is en reageren daarop.

En, natuurlijk, gaat het om liefde.
Opr-echte, pure, warme Liefde.

Het moeilijkste is het afscheid nemen.
Iets dat soms meerdere keren in een mensenleven gebeurt.

Ik deed het al vier keer.
Allevier waren ze anders, allevier even bijzonder op hun eigen, honderlijke manier.

Het laatste afscheid, bijna drie jaar geleden, van ‘onze Rock’ was óók anders.
Gek. Raar. En vele malen moeilijker dan bij de andere drie.

Ik was er namelijk niet bij, toen de moeilijkste beslissing gemaakt moest worden omdat het echt niet meer ging met Rock.

Ik kon geen afscheid van hem nemen, was duizenden km's ver weg en heb me altijd ‘schuldig’ gevoeld.
Nu… nog steeds.

Ook nu Pip er is, voel ik dit af en toe nog heel sterk. Vraag ik me af of Rock ons gezocht heeft toen hij overleed. Of hij ons miste, zich afvroeg: “waar zijn ze nou?”

Toen Pip laatst gesteriliseerd werd kwam het allemaal weer even extra naar boven.
En een paar dagen later, toen we ons nieuwe Tussend’oortje opnamen, wist ik: ik wil hier nog één keer over praten.

En… dat deden we. Samen.

Het werd een mooi, open en eerlijk gesprek, waarin Bij Jeroen me hielp er óók eens anders naar te kijken.

Voor iedereen die een hond (of ander huisdier, want dan zal het vást ook herkenbaar zijn) heeft, had, of graag zou willen; een Tussend’oortje over de Liefde van en voor een viervoeter.

Rock, ik mis je. Elke dag.
Je rust, je zware kop op schoot, je enorme focus op... je bal. (Altijd!!)
En vooral je ogen. Die frons ertussen, je scheve wenkbrauw en geknakte oor.
Ik kijk elke dag even naar je, want je hebt een ereplekje aan de muur gekregen.

En Pip: ik ben heeeel blij met je. Door jou ben ik niet meer de enige ADHD-er in huis 😉
Je geknuffel, spelen, je echte Pippi-gedrag (hellooo vrij kind!).

Jullie zijn zooo verschillend, en ook zo hetzelfde.
🙏 💖

Heb jij wel eens afscheid moeten nemen van je hond, of een ander huisdier?
Benieuwd of je dit hierboven herkent. 🙏

Het Tussend'oortje "Als je niet bij het afscheid van je maatje kunt zijn" staat nu live.

21/03/2026

Deze deel ik ook graag nog even hier 🙏❤️

Met wie deel je nou wel en met wie nou juist níet… dat je ADHD hebt?

Kijk. Zelf ben ik natuurlijk een soort open boek.
Ik denk dat er nog maar weinig mensen zijn (die me volgen) die het van mij níet weten.
En áls dat al zo zou zijn… lees 1 post, kijk 1 filmpje, scroll naar de website… en je weet het.

Ik ben er open over en het is zélfs een van de dingen waardoor ik doe wat ik doe en wat ook maakt dat ik mijn werk op míjn manier kan doen.
Ik snap wat de ander vertelt die komt met een ADHD-vraag en kan uit eigen ervaring veel delen. En dat vinden de meeste mensen ook fijn. Veilig.

Maar.

Er zijn dus ook mensen die juist zeggen: niet delen. Niet ‘aan de grote klok hangen’, lekker voor jezelf houden. Je wil toch dat mensen je kwaliteiten zien en niet vooral je ‘beperkingen’?

En tja. Dan ga ik los hè.

Want: het zien als een beperking… dat mág je doen. Ik snap het ergens ook wel een klein beetje. Iets met maatschappij en vooroordelen.
Maar ik zie het dus juíst als iets dat ook helpend kan zijn. Positief.

Iets dat maakt dat je jezelf beter snapt, om hulp kan leren vragen en vooral ook: iets gaat zoeken en doen dat bij de kwaliteiten (die er écht zijn!) past.

Dus.

Als je nou wéét hoe je aandacht werkt.
En waarom je uitstelt en dat dat misschien ook gewoon jouw manier van efficiënt zijn is (krijg je het af? Zonder grote fouten? Positieve reacties? Is uitstellen dan een probleem? Hoeft niet hè?).
En dat je hoofd niet het grootste probleem is maar vooral bij je gevoel komen de uitdaging is…

Waarom zou je dat dan niet delen met de mensen die belangrijk voor je zijn? Familie, vrienden, buren?
En op je werk? Of in je eigen bedrijf? Op je website?

Zodat mensen weten dat jij zo werkt. Omdat jij dat zelf ook heel goed weet. En dat je daardoor alles, op jouw manier, handig (en meestal ook gewoon netjes en snel) voor mekaar krijgt.
Dat deel je dan toch?

Door het voor je te houden en op een plek te blijven waar mensen vooral van alles vinden van hoe jij de dingen doet (zonder dat ze weten waarom)… vraag je dan niet om gedoe? Is openheid niet veel makkelijker?

Benieuwd of jij dit soort dingen deelt en wat het je, misschien al wel, oplevert.

Mijn ervaring is tot nu toe alleen maar positief. En het helpt om te delen wat er in mij gebeurt. Voor de ander (h)erkenning en veiligheid. En voor mezelf: Ruimte.

Ik mág er gewoon zijn. Op mijn manier. En dat? Dat gun ik ie-de-reen!
🙏