Kwartjes van Jeroen & Naath

13/09/2026

Van Shrinking naar growing. 😉

Jeroen en ik keken altijd heeeel graag naar de serie Shrinking. Niet omdat we alles wat ze daar als hulpverlener doen nou direct als voorbeeld zouden willen nemen 😂, maar.. wél vanwege het gevoel. (Ff serieus... Harrison Ford en Michael J Fox!)

Dat hulpverlening niet afstandelijk hoeft te zijn. Dat je je vak heel serieus kunt nemen, zonder jezelf als hulpverlener zo serieus te nemen. Dat er ruimte mag zijn voor humor, voor nieuwsgierigheid, voor contact en voor wie iemand is buiten alles waar hij of zij voor komt.
Gewoon Menselijk eigenlijk. 😁

Ruim een jaar geleden begon ik, na mijn derde burnout (🫣 I know!) weer voorzichtig met werken in mijn eigen praktijk. Vooral omdat ik graag wilde bepalen hoeveel ruimte ik gaf aan mijn werk, aan anderen én aan mezelf.

Of het nou heel verstandig was om me juist op ADHD te gaan richten, wist ik nog niet helemaal zeker. Inmiddels weet ik het antwoord ;-)

Kort gezegd? Het liep. Hard ook.

Er kwamen steeds meer mensen, nieuwe ideeën, groepen en trajecten die we vooraf helemaal niet zo hadden bedacht. Jeroen en ik deden steeds meer naast én met elkaar en merkten vooral hoeveel plezier we daarin hadden.

Top, natuurlijk!

Alleen was onze praktijk daar helemáál niet op berekend.
Jeroen en ik liepen elkaar steeds vaker letterlijk in de weg.

En nu...

Nu is die droom uit Shrinking gewoon werkelijkheid geworden!
We hebben een plek waar alles wat Kwartjes ondertussen geworden is, ook helemaal de ruimte kan krijgen.

Met allebei een eigen kamer, een fijne groepsruimte/ welkomstruimte en een ruimte die we zelf nog steeds niet helemaal één naam kunnen geven. Een plek om te ervaren, te ontspannen, te ontladen, EMDR te doen, iets uit te proberen of juist even helemaal niets te hoeven.

Een plek waarvan we hopen dat je niet alleen ziet hoe wij over hulpverlening denken, maar het ook een beetje ervaart zodra je binnenkomt.

En natúúrlijk gebeurt er dan iets wat me instant kippenvel bezorgt.
Want precies nú krijgen we bericht van Stichting KiBG dat Kwartjes het Gouden Randje 2026 én 2027 heeft gekregen. 💛

Een extra erkenning binnen het Keurmerk Kortdurende GGZ voor praktijken die zich onderscheiden in cliëntgericht werken.

En yep. Dat komt ff binnen.

Niet omdat we een keurmerk of vinkje aan de muur kunnen hangen.
Maar omdat precies dát wordt gezien waar we deze plek voor hebben gemaakt.

Aandacht.
Echt luisteren.
Nieuwsgierig blijven.
Niet te snel invullen wat een ander nodig heeft.
En mensen de ruimte geven om zelf te ontdekken wat van hen is.

Dus ja... vandaar:
Van Shrinking naar growing.

Een praktijk die letterlijk uit haar jasje groeide.
Een droom die ondertussen een heuse houten voordeur heeft gekregen.
En dan ineens óók nog een Gouden Randje eromheen.

Daar ben ik stiekem best een beetje heel erg trots op. 💛

PSsstt...
Vandaag hebben we een nieuwe adhd-groep op de website gezet en dinsdag mag je weer mailen voor onderzoek en behandeling (óók voor iets anders dan adhd 😅😉)

24/07/2026

Als je nu naar Kwartjes komt...
is het anders.
Wij.
En gevoel van Thuis.
Veilig.
Verbinding.
Vrijheid.

Dat... is in ieder geval het gevoel dat we het liefst laten ervaren.

We hopen...
Dat het hiermee al een beetje gelukt is 😊❤️

Weet dat je welkom bent, ook als je wat vroeger bent.
Je mag gewoon heerlijk plaatsnemen in de hangstoel, schommelstoel of chillstoel.
Of je struint even door die enorme hoeveelheid tijdschriften, waar vást iets leuks tussen zit (zelfs de Donald Duck!) 😉

Neem wat fruit, een kop koffie..
Mag gewoon.

Tot Vanzelf, in de nieuwe praktijk!

❤️❤️
Jeroen & Naath

13/07/2026

Een nieuw naambordje.
Op onze nieuwe, grotere, praktijk.

Het wordt eerst nog wat schilderen en inrichten... en verhuizen!
(Een jaar niet verhuisd is een jaar niet geleefd, lijkt ons motto inmiddels 🤣😉)

Het loopt goed.
Het is druk.
We hebben het afgelopen jaar ons ❤️ gevolgd en dat bleek de beste keuze ooit.

De praktijk loopt.
Als een jekko.

Het gaat zó lekker, dat we ook onze Tussend'oortjes even los gelaten hebben.
Uiteraard niet zonder kleine afsluiter.

Mocht je ons volgen: in dit laatste gesprek leggen we alles nog even kort uit. En de komende maanden zijn we dus lekker bezig met dat schilderen en verhuizen.
Dus nóg minder online. 😉

En tja... dat voelt goed en simpel.
En je weet: als het simpel is, klopt het.
Dát is uiteraard ons echte motto 😍

Je beluistert het (voorlopig?) laatste Tussend'oortje hier:
https://open.spotify.com/episode/1VqDLyuaD3zb6JfGRcV9Qz?si=l4SCDdxFRKyPQj4al7X1VA&utm_source=copy-link

Hele fijne zomer alvast en...

Tot Vanzelf.

06/07/2026

Voor trajecten bij Jeroen, relatiebegeleiding, met burn-outklachten of voor een mindfulness- momentje kan je per 1 september bij ons terecht in onze nieuwe praktijk aan de Splinterlaan 152!

We werken dan, in een speciale ruimte en heerlijke stoel, ook met een VR bril! Voor 360 graden ontspanning, exposure, of.. EMDR!

In augustus zijn we druk met de verhuizing en gaan we nog een weekje duiken..

Maar ook in juli heeft Jeroen nog plekjes!

Mail gerust maar [email protected] !

26/06/2026

Vanaf half augustus komt onze fijne praktijkruimte in Leiderdorp beschikbaar! 🏡

Na een heel mooi eerste jaar gaan we met onze Kwartjes & AD Ja/Nee praktijk verhuizen!
Niet omdat we weg willen, maar omdat we inmiddels letterlijk uit ons jasje groeien. Door de toenemende vraag naar zowel vergoede als onverzekerde zorg hebben we meer ruimte nodig voor onze praktijk. Anders waren we hier ab-so-lúút met heel veel plezier gebleven.

Daarom komt deze prachtige praktijkruimte beschikbaar voor een nieuwe leuke huurder.

Wat je krijgt:
• Praktijk-/kantoorruimte aan de voorzijde van ca. 22 m²
• Medegebruik van een sfeervolle wachtkamer, keuken en toilet
• Deze gezamenlijke ruimtes deel je met één fysiotherapeute (en dat is ook nog eens een hele leuke 😉)
• Gratis parkeren direct voor de deur
• Goed bereikbaar en centraal gelegen
• Airconditioning in de praktijkruimte (dus ook op warme zomerdagen een fijne werkplek; hoewel de ruimte van zichzelf ook al echt lekker koel blijft!)
• Kleinschalige, rustige en huiselijke praktijkomgeving
• Mogelijkheid om je eigen naam of logo op de ruit te laten plaatsen; geen inkijk!

De meubels gaan mee (de foto's aan de muur ook), maar op de foto's krijg je alvast een goed beeld van de warme, rustige uitstraling van de ruimte. Mensen voelen zich er direct thuis en veilig (maar dat kán natuurlijk ook aan ons liggen 😉).

Ben jij psycholoog, coach, therapeut, begeleider of een andere zorgprofessional en zoek je een representatieve praktijkruimte op een mooie locatie? Dan is dit misschien precies wat je zoekt.

Interesse? Stuur gerust een privébericht voor meer informatie of om een keer te komen kijken.

Delen wordt natuurlijk ook enorm gewaardeerd!

06/06/2026

Het woord ‘uitstelgedrag’. Komt wekelijks, zoniet dagelijks voorbij aan mijn tafel. Zowel thuis als in de praktijk. Tijd om me er eens wat meer in te verdiepen. En ja, tuurlijk… ook dát heb ik zelf een paar keer verschoven in het to-do-lijstje. Tot vandaag. Hup. Schrijven met die handel.

Want… zegt het woord eigenlijk wel écht wat er qua gedrag mee omschreven wordt? Vaak niet. Gok ik dan hè.

Túúrlijk zijn er mensen die dingen uitstellen omdat ze er geen zin in hebben, omdat het nu even niet uitkomt of omdat er belangrijkere dingen zijn. Snap ik. Maar bij veel mensen met ADHD zie ik toch écht ook iets heel anders gebeuren.

Zelf noemen ze het dan vaak uitstelgedrag, omdat dat nu eenmaal het woord is dat iedereen gebruikt.

Maar wat ik zie, is iemand die op maandagochtend bedenkt dat er een mail verstuurd moet worden. Diezelfde persoon denkt bij het koffieapparaat alweer aan die mail, ziet hem later op de dag opnieuw in gedachten voor zich, neemt zich tijdens de lunch voor om hem na het eten écht (maar dan ook écht!) te versturen en… ligt diezelfde avond in bed met precies die ene mail nog steeds in het bolleke. Op dinsdag gebeurt ongeveer hetzelfde. Op woensdag ook. Tegen vrijdag is die mail inmiddels uitgegroeid tot een project waar een gemiddeld bouwbedrijf een vergunning voor zou moeten aanvragen. Groot, veel, zwaar.

Met ‘té’ misschien zelfs voor elk woord.

Dat noem ik dus geen uitstelgedrag.

Want wanneer iemand iets uitstelt, verwacht ik eigenlijk dat diegene er ook even ‘vanaf’ of ‘los van’ is. Dat er in de tussentijd ruimte ontstaat om met andere dingen bezig te zijn. Leuke dingen. Blije dingen.

Dingen waardoor die mail tijdelijk even naar de achtergrond verdwijnt.

No way Jose (Spreek uit: Hosee)

Bij veel mensen met ADHD gebeurt namelijk juist exáct het tegenovergestelde. De taak, mail in dit geval, blijft aan. In het hoofd. Misschien niet meteen op de voorgrond, maar hij verdwijnt zékers niet uit beeld. Hij gaat mee naar het werk, naar de supermarkt, naar de sportschool en net zo simpel ook weer mee naar huis.

Het kost soms meer energie om iets níét gedaan te krijgen dan om het uiteindelijk uit te voeren.

Dat is ook waarom ik meestal lach als iemand zichzelf lui noemt. De meeste luie mensen die ik ken (en ik ken er zéker eentje, zit hier altijd op de bank 😉), besteden namelijk niet vijf dagen aan het piekeren over 1 freak’n mail.

Die voeren geen innerlijke Muppetvergaderingen, maken geen driedubbele planningen, bedenken geen 12 verschillende openingszinnen en voelen geen aanzwelgende stress iedere keer dat die mail opnieuw voorbij komt.

Veel mensen met ADHD zijn juist ongelóóflijk hard aan het werk. Alleen speelt een groot deel van dat werk zich af in hun brein en is het voor de buitenwereld onzichtbaar.

En tja, wat doen wij met zijn allen? We kijken vaak naar wát iemand doet en veel minder naar wat iemand probéért te doen. Terwijl dat verschil juist zo enorm groot is.

De buitenwereld ziet iemand die nog niet begonnen is. De persoon zelf ervaart van binnen iemand die dus al dagen bezig is om te gaan beginnen. Die is meega-druk al die tijd! Maar wel: onzichtbaar.

Het woord ‘uitstelgedrag’ is dus gewoon raar. Niet passend. Alsof iemand bewust afstand neemt van een taak en het expres uitstelt… Terwijl veel mensen met ADHD van binnen juist het omgekeerde ervaren.

Ze krijgen die taak helemaal niet ‘op afstand’. Ze zouden er misschien juist maar al te graag even níét aan denken. Gewoon een avond lekker op de bank zonder dat die mail, dat formulier, dat telefoontje of die afspraak steeds weer aanklopt en dat ‘Kak! Vergeten’ gevoel er steeds weer is.

Misschien gaat het helemaal niet (altijd) over uitstellen. Misschien gaat het veel vaker over vastlopen in de ruimte tussen weten… en dóen. Een ruimte die voor anderen misschien onzichtbaar is, maar waar sommige mensen dus dagelijks een hoop energie aan verliezen.

Dus… misschien is het veel meer dat… dat vastlopen.

Zullen we het eens zo bekijken?

29/05/2026

Misschien herkent iemand dit :-)

Ik ben gestopt met mijn ADHD-medicatie. En daardoor zie ik nu beter dan ooit hoe leuk ik zónder ben!

Even toelichten: ik werk al 30 jaar met kinderen en volwassenen met (een vermoeden van) ADHD. Al die tijd wist ik allang dat ik zelf óók wel zo’n ‘label’ had, maar ik had ‘m niet nodig. Het ging best prima, ik redde me en ja; soms vonden mensen me waarschijnlijk druk en irritant, maar daar was ik ook aan gewend inmiddels.

Tot… de overgang. Want vrouw-o-vrouw (mannen mogen meelezen hoor, maar vrouwen herkennen misschien wat meer) wat een gedoe werd dat. Hormonaal was er een soort van oplossing met pleisters en pillen en dat hielp in het begin. Maar mijn chaos, drukte, slapeloosheid, opvliegendheid en het “oké, dan rij ik toch gewoon van de brug af”-gehalte waren niet meer te doen. Voor mij niet, en voor mijn omgeving niet.

Dus: toch maar dat onderzoek, toch maar die diagnose, toch maar aan de pillen. Het instellen ervan duurde nog wel even, en een paar maanden terug dacht ik dat het wel re-de-lijk op orde was en klopte. Voor zover dat kon.

Alleen: het slapen ging slechter en slechter. Als ik gemiddeld 3 uur sliep per nacht ging de vlag uit. En ik begon te smakken. Als een 85-jarige die haar kunstgebit vergeten was in te doen aan de wastafel zat ik soms te smak-spetter-kletsen. Een 19-jarige die voor (ADHD) onderzoek bij me aan tafel zat moest opgelucht lachen toen ik het maar gewoon hardop zei, van de medicatie en de smak-bijwerking. “Ohh.. ik was al bang dat je aan de M**A zat!” Dus.

Ik merkte ook dat ik het begon te gebruiken als excuus. Als ik weer eens lange tenen had was ik ‘mijn pilletjes vergeten’ of ‘waren ze al wat eerder uitgewerkt’. Ik voelde me vlakker worden en afwezig. Een ander zou het misschien juist meer gefocust en gelijkmatiger noemen. Maar het voelde niet fijn. Niet ‘ik’.

Inmiddels ging ik vaker naar een vriendin voor een fijne massage. Nam ik ‘gummies’ en magnesium (die nu eens een keer NIET laxeerde: jeeuj!) Liet ik geregeld naaldjes in mijn voeten, benen, armen en ja, zelfs bovenop mijn hoofd zetten door de accupuncturist. Ik wandelde IEDERE ochtend op de loopband. En ik werd benieuwd naar hoe het zou zijn zonder pillen. Zonder smakken. Zonder nachten van 3 uur.

Ik nam het eerst een dag niet in. En... ik sliep. 8 uur aan één stuk. Ik breidde het uit. Een paar dagen, een week, twee… en hoewel niet íedere nacht 8 uur slaap opleverde was ik rustiger. Uitgeruster. Vrolijker. Van de hak op de tak, ook wel een beetje. Maar niet op een vervelende manier. En het werken ging ook goed!

Dus, ik laat het maar eens even zo. Of het nu komt door de naaldjes, het lopen, de massages of: het mezelf gewoon grappiger, leuker, liever vinden (want ook dát komt ‘ineens’ veel sterker naar boven zonder de pillen!), het zal me aan m’n derriere oxideren. Het voelt GOED!

En… ik krijg nu van Manlief de opmerking dat ie blij is dat ik weer 'terug' ben met mijn ups èn downs en creativiteit. Vindt hij veel leuker 🤣
En.. ik ook.
Win-win.❤️

~&~

Ik ben dus niet tégen of anti-medicatie nu hoor. Natuurlijk werkt het bij iedereen anders. Maar standaard richting medicatie denken (iets dat ik sowieso al niet echt deed) is zéker niet de eerste stap voor meer mensen. En mijn ervaring is wel heeeel fijn om mensen nóg beter te kunnen voorlichten en uitleggen over wat het effect óók nog zou kunnen zijn.

28/05/2026

Er kunnen weer nieuwe intakes voor onderzoek bij AD Ja/Nee ingepland worden.
In september zijn er nog plekken.

Je kunt je ook aanmelden voor de groep die in november start. Deze zal live zijn in Leiderdorp!

Nog geen diagnose? Dat kan, alleen in combinatie met de groepsbehandeling, nu versneld in oktober ingepland worden.

Als je al eerder een diagnose hebt gekregen en op zoek bent naar handvatten en graag wil leren van en delen met anderen: we nodigen ook jou van harte uit om je aan te melden.

Je hebt wél voor de intake een verwijzing van je huisarts nodig voor behandeling. Dat geldt óók als er nog diagnostiek nodig is! Dan moet ook dát op de verwijzing komen, uiteraard 😁

Alle info vind je op adjn.nl

25/05/2026

Oké. We waren even minder actief hiero. En misschien blijft dat ook wel zo. Best chill. Namelijk.😅
Maar er floepte wel zomaar een nieuw Tussend'oortje uit dit weekend.
Dus: tadaaa!

Het was ook niet dat we geen zin meer hadden in Tussend’oortjes.
Ook niet omdat we ruzie hadden (was maar héél soms zo; want: die hormonen blijven een 'ding'.)

En nee, het was al helemáál niet omdat Jeroen fulltime Formule 1-commentator of weerman is geworden (wíl hij wel graag, maar mag niet van mij. Hij heeft het veeltevaak mis; loop ik weer in mijn winterjas bij 25 graden. Zak hooi. (daar ging de laatste ruzie denk ik over ;-) )

En het was óók niet omdat ik definitief ben doorgedraaid voor Harry Styles (al zijn daar de meningen nog over verdeeld; na morgenavond weten we het zeker).

Maar het was gewoon… omdat we druk waren met iets wat eigenlijk precies past bij waar deze podcast steeds over gaat:
ruimte maken.

Ruimte om anders te kijken.
Ruimte om te spelen.
Ruimte om mensen niet direct in een protocol, schema of standaard behandelstraatje te duwen.

De afgelopen weken zaten vol met ideeën, gesprekken, groepen die gaan starten, VR-brillen die binnen een uur besteld werden (dat was echt een púre ADHD-actie), ontprikkelruimtes, schommels in wachtruimtes, muziek, beweging, huilmuziek, rage room-ideeën en vooral heel veel gesprekken over:
“Wat helpt mensen nou écht?”

We denken namelijk steeds vaker:
misschien niet nóg meer uitleg.
Niet nóg meer analyses.
Niet nóg meer mensen die vertellen hoe het moet.
Maar juist wat meer ruimte geven zodat iemand zelf weer kan voelen:
“oh… maar dit werkt eigenlijk voor mij.”

Ze het zelf laten ERVAREN.

En daardoor waren we dus een beetje aan het dromen over een praktijk à la Shrinking (als je die serie niet kent: gaat kijken! Echt!)
Een plek waar je misschien eerst even op een schommel gaat zitten.
Of met een VR-bril tussen de dolfijnen zwemt.
Of naar zielige muziek luistert en met een kookwekker erbij de tranen de vrije loop laat tot er tien minuten om zijn.
Of... waar je gewoon even mag bestaan zonder dat iemand direct een protocol uit een la trekt.

En ondertussen liepen we óók nog tegen de bureaucratie binnen de zorg aan.
Van die gesprekken waarvan je na anderhalf uur mailen denkt:
dit had letterlijk opgelost kunnen worden met één druk op de knop en een beetje menselijkheid. 😅 Iets met

Ondertussen blijven we er maar gewoon lekker eigen-wijs geloven dat échte hulp niet altijd ingewikkelder hoeft.
En dat spelen, voelen, ervaren en jezelf serieus nemen misschien wel veel sneller werkt dan we soms denken.

Dus.
Het nieuwe tussend’oortje staat nu online op Spotify.

Over speelruimte.
Over ADHD.
Over zorg.
Over loslaten.
Over hosties.
Over Harry Styles.

En over waarom een wachtruimte met een schommel eigenlijk veel logischer is dan zes grijze stoelen op een rij.

Linkje komt hier weer ergens onder.

En móchten we de Jackpot winnen? Dan is die droompraktijk er nóg sneller 😉❤️