InitiatiefRijk

Name: InitiatiefRijk
Address: Schutboomsestraat 10a, Milheeze, 5763BR, NL
Telephone: +31646281777

Startpagina
Nederland
Milheeze
InitiatiefRijk

InitiatiefRijk, de START van VERANDERING; voor interim-en projectmanagement en advies in de zorg. Wat is Initiatiefrijk? Wie is Initiatiefrijk?

InitiatiefRijk is de specialist in het vertalen van verander opdrachten naar de praktijk. Visie-en mensgericht, met aandacht voor blijvend resultaat. Ik ben Lianne Lenssen, een enthousiaste vakvrouw op het gebied van verandermanagement. Met een systemische bril kijk ik graag samen met mensen in organisaties hoe anders denken en anders doen vorm kan krijgen. Visie & Missie
InitiatiefRijk draagt bi

j aan een duurzame verbindingen en veranderingen binnen organisaties. Daarbij gelooft InitiatiefRijk in de kracht van de eigen invloed van professionals bij veranderingen. Beweging ontstaat daar waar mensen hun eigen invloed mogen aanwenden en werkelijk ervaren invloed te hebben op de verandering. Dat is de start van verandering. Contact opnemen kan via:
+31646281777
[email protected]

22/05/2024

Even stilstaan….en weer door.

21 mei 2014 stapte ik de Kamer van Koophandel binnen. Samen met mijn zus Ineke voor support.
Ik ging me inschrijven als zelfstandig ondernemer. Wat een stap. Het maakte me wat nerveus en onzeker. Waarschijnlijk merkte de intake-medewerker dat aan mij want aan het einde van het gesprek zei ze: “ach…de helft van de zelfstandig ondernemers stopt binnen 5 jaar”. Daar kon ik het mee doen. Mijn zus en ik keken elkaar aan en onze blikken zeiden hetzelfde; dat zullen we nog wel eens zien!

Vastberaden om te slagen op het ondernemers pad begon ik mijn reis.
De eerste periode was ik naast mijn werk als zzp voor mediation opdrachten en begeleiding van vastgelopen processen tussen mensen nog een deel in loondienst bij Cello
Best veilig en het had eerlijk gezegd weinig te maken met echt ondernemen. Maar ik bouwde wel een netwerk en ervaring op.

Na ongeveer 3 jaar zat de agenda van Cello in de weg om nieuwe opdrachten aan te kunnen nemen. Ik stopte mijn loondienst carrière en ging er 100% voor.
Zonder opdracht in het verschiet, maar met een dosis vertrouwen in de toekomst.
Vele koffie-dates, netwerkbijeenkomsten, ontbijtjes, presentaties, workshops, offerte trajecten verder kwamen de opdrachten waar ik ‘JA’ tegen wilde zeggen.
Wat een feest. Ik heb vanaf dat moment binnengekeken en meegedaan bij veel organisaties en bedrijven

🎯interim-management
🎯advies
🎯projectbegeleiding
🎯van Initia-Mediation naar InitiatiefRijk
🎯bij profit en non profit bedrijven
🎯met heel veel fijne mensen om mee samen te werken
🎯om met hen impact en waarde toe te voegen aan verandervraagstukken
🎯ondersteund door mijn gezin, familie en vrienden
🎯met kennis en kunde; veel geleerd en gestudeerd
🎯met vallen en opstaan
🎯met lef, veerkracht en doorzettingsvermogen
🎯verhalen verteld en gedeeld
🎯en bovenal met veel plezier en trots.

Ik dank alle mensen van de organisaties en bedrijven die vertrouwen in mij hadden.
Die me de kans hebben gegeven, die geloofden in mij, die me de hand hebben geschud, me bedankten en zeiden: ”Tot ziens”.

21 mei 2024 keek ik terug op 10 jaar ondernemerschap.
22 mei 2024 kijk ik vooruit. Op weg naar 10 jaar meer InitiatiefRijk.

Mijn pad ligt voor me.
Open en nieuwsgierig wandel ik verder. Ik ga het meemaken.

29/04/2024

Ik stap de binnentuin in en ben onder de indruk. “Wat een prachtige plek is dit,” zeg ik tegen een collega die tegelijkertijd met me arriveert.
We staan tussen een aantal witte appartementen-gebouwen in die omringt zijn door veel groen en, voor binnen de bebouwde kom begrippen, wijdse uitzichten.
De lichtbruine screens matchen mooi bij de witte gevels. De bloemen in de tuin kleuren roze en rood en er staan beweeg toestellen. De toegang voor auto’s is beperkt waardoor er weinig ‘blik’ aanwezig is.
Via een trap lopen we de ruimte voor dagbeleving binnen. Die geeft uitzicht op de tuin en is voorzien van een heerlijk terras en er is veel licht.

We zijn in Zonnetij in Aarle Rixtel. Met collega’s van ORO en De Zorgboog hebben we afgesproken om ervaringen uit te wisselen over dagbeleving/dagbesteding/dagactiviteiten.
Over Zonnetij en Boulevard Ruijschenbergh.

We praten over het bijdragen aan een fijne dag en geluk voor gasten, cliënten, deelnemers. We horen over de inzet van welzijnscoach/coordinator/welzothuis-arrangeur.
We spreken over de waarde van vrijwilligers en het verschil hoe organisaties de samenwerking met deze onmisbare groep mensen hebben vormgegeven. We delen meningen over meedoen zonder een zorg-indicatie en wat daarop de visie is. En wat dan de eigen bijdrage zou kunnen zijn?
De bezetting door formele medewerkers is een thema, wetende dat die er de komende jaren steeds minder zullen zijn.
En welke mooie oplossingen het wonen in een community daarin kan zijn.
Hoe de mind shift van ‘zorgen voor naar zorgen dat’ vorm krijgt en wat dat vraagt.

Als kers op de taart krijgen we een rondleiding in de buurtkamer; dè ontmoetingsplek voor iedereen en is een bewoner van een appartement zo gastvrij om ons haar huis te laten zien. Ze woont fijn geeft ze aan. In een mooie omgeving met aardige mensen. Ze ontmoet en doet mee. Niet aan alles, maar er is genoeg te beleven als je zou willen. Ze heeft een lieve buurvrouw/vriendin en ze voelt zich veilig en minder alleen.

In bijna 2 uur passeren deze thema’s en schrijf ik op wat ik zeker niet wil vergeten. Met grote letters heb ik een woord geschreven wat elke keer in mijn hoofd komt als er over Zonnetij en Boulevard Ruijschenbergh gesproken wordt; TROTS.

Op wat bereikt is, wat werkt, wat niet is gelukt, maar wel is geprobeerd. Op wat staat en waar men naar toe wil. Mooi!

Petje af!

Volgende week staat een uitwisseling met Archipel Zorggroep op het programma. Erg benieuwd welke inzichten we van elkaar krijgen.

#

31/01/2024

Het is een feit…vanaf vandaag ben ik niet meer als interim clustermanager aan het werk bij de. De Zorgboog in Bakel. Maandag en gisteren stonden o.a. in het teken van afscheid nemen. Van gedreven en gepassioneerde professionals en vrijwilligers. Van bewoners en familieleden die gelukkig met veel plezier wonen of verblijven op dit mooie landgoed. Van samenwerkingspartners die mee gebouwd hebben en die mee gedacht hebben over ontwikkelingen.

Maar het afscheid is gelukkig niet definitief. Mijn nieuwe opdracht is gestart en wederom binnen de Zorgboog. Als projectleider mag ik een bijdrage leveren aan een onderzoek mbt een dagbestedingsconcept Boulevard in de Ruijschenbergh in Gemert. Daar waar intersectoraal wordt samengewerkt tussen de Zorgboog en ORO

Keep you posted over mijn ervaringen.

28/11/2023

Ik kom hem wekelijks een aantal keer tegen. Hij bezoekt zijn vrouw vaak meerdere keren per dag en is een actief meedenker en meedoener op de afdeling waar zijn echtgenote verblijft. Ze is ernstig ziek en hij zorgt voor haar. Samen met verzorgende en begeleidende professionals en vrijwilligers.

De man loopt bij me binnen en zegt: “Ik heb een moeilijke vraag. Ik ontmoet zo iemand die de afscheidsdienst van mijn vrouw gaat verzorgen te zijner tijd en ik zoek een ruimte waar we ongestoord kunnen praten.”
“Natuurlijk is die er” reageer ik en loop met hem naar de ruimte naast mijn kamer. Het is een kleine kamer waar ruimte is voor 3 personen. Als ik de deur open doe twijfel ik even of dit wel een passende plek is voor zo’n gesprek. “Denkt u dat dit goed is? Ik kan ook hier gaan zitten zodat u mijn kamer kunt gebruiken.” Hij kijkt me aan en zegt dat het helemaal prima is.
We praten nog even over hoe het met zijn vrouw gaat en ik wens hem sterkte met het gesprek en de laatste fase samen. Hij loopt naar zijn vrouw en ik pak mijn werk weer op. Toch merk ik dat hun situatie me bezighoudt. Zij zijn zich aan het voorbereiden op hun naderend afscheid.
Hoe doe je dat als levens niet meer synchroon lopen met elkaar? En als je de kans niet meer hebt om dat met elkaar te bespreken maakt het extra moeilijk lijkt me. Een ingewikkelde opdracht waar geen pasklaar antwoord op te geven is.

Dezelfde avond draag ik bij aan een herdenkingsdienst van het hospice. Er zijn veel familieleden en naasten van overleden gasten uit het hospice. Zij hebben allemaal afscheid genomen van hun geliefden en zijn, zo goed en kwaad als het kan, hun eigen leven weer op aan het pakken. Ik hoor verhalen en herinneringen die liefde ademen. Mensen delen hun ervaringen, er wordt gelachen en gehuild. De muziek die gespeeld en gezongen wordt neemt ons mee in eigen gedachten. Het klopt allemaal.

Mijn gedachten gaan even naar de meneer van die middag…ik wens hem wijsheid, sterkte en kracht en bovenal wens ik hem blijvende herinneringen die hij nu nog kan maken.

11/04/2023

Onder de indruk

Ik ben in Deurne in een winkel met heerlijke artikelen. Een aanrader om inkopen te doen en indruk te maken met een zelf samengestelde borrelplank of tapas gerechten. Ik doe mijn inkopen met hulp van een zeer vriendelijke en vooral geduldige medewerker. Ze beantwoord al mijn vragen en weegt zorgvuldig de hoeveelheden af die ik bestel. Naast haar werken er in de relatief kleine winkel minimaal vijftien andere collega’s. Allemaal gedreven en druk bezig om klanten te voorzien van advies en vooral heerlijke voedingsmiddelen. Ik zie en groet een kleindochter van een cliënt die verblijft binnen de Zorgboog. Ze is druk bezig, maar we praten een kort moment over de balie heen over wat ditjes en datjes.

Ik vervolg mijn route langs de kazen, olijven en brood. Ook daar ben ik in opperste concentratie om de juiste combinaties te leggen voor de plank die ik in gedachten heb.
Als ik bij de verse salades ben en al enkele ervan in mijn mandje heb gelegd, staat de kleindochter plots naast me.
“Ik wilde alleen even zeggen dat ik het zo fijn vind dat er zoveel activiteiten met opa worden ondernomen!” Ze glimlacht erbij. “Hij doet aan zoveel mee en dat is voor ons erg fijn om te zien en te weten. We hadden dit niet verwacht en we zien dat het hem goed doet en ons ook!” vervolgd zij haar ervaring. Ik ben een beetje verrast omdat ik deze uiting van tevredenheid niet verwacht had na ons korte praatje.
Ze nam echter de tijd om in alle drukte naar me toe te komen het dit te vertellen. Ik was onder de indruk. Over het compliment, maar bovenal om het feit dat ze het belangrijk vond om het me te vertellen op dat moment. Ik dank haar hartelijk voor het compliment en geef het morgen door aan het betreffende team. Een mooie opsteker die ik graag deel.

22/03/2023

Broodje kroket

We zijn in een uitnodigend wijkhuis in Helmond. De koffie staat klaar als ik binnenstap en de procesbegeleider van de dag is, met een jazzy achtergrond muziekje, zijn voorbereidingen aan het treffen Ik bevind me in een ruime en lichte ruimte. Er staan 5 tafels met daarop voor 5 personen voorgedrukte A3 bladen. Ik heb paaseitjes en koekjes meegenomen en verdeel die ook over de tafels. Op die manier acclimatiseer ik en begin me op mijn gemak te voelen. Dat is wat ik doe om te ‘landen’; ruimtes verkennen en even rondlopen. Waar is de kapstok, de wc, de koffie corner? Wie is mijn aanspreekpunt? En zo meer van die ritueeltjes.

De collega’s van het team die vandaag met elkaar aan de slag gaan, druppelen binnen. Degenen die de vroege dienst zijn opgestart zijn zelfs als eerste. Knap. Ze hebben er al even opzitten en ik kan me voorstellen dat zij ook wat ‘landing’ nodig hebben. Het vraagt even schakelen van hen.

Iedereen neemt plaats en wacht enigszins gespannen op wat komen gaat. De dag staat in het teken van ‘Het Verhaal’ van hun afdeling. Het verhaal wat bij kan gaan dragen aan houvast en richting. Wat ons te doen staat…waarvoor we zijn.
We staan met elkaar in de kinderschoenen en dat voelt best spannend zo’n eerste dag.

De procesbegeleider neemt het woord en we zijn gestart!
Eerst nog wat onwennig over de werkvorm, maar al gauw per groepje druk in gesprek en met elkaar aan de slag.
Ongemerkt past Jeroen, de begeleider van de dag, het programma aan de groep aan als dat nodig is. Hij ziet, hoort, voelt en begrijpt wat nodig is.

Ik geniet van dit soort dagen. Met een team wat voor een opdracht staat om met elkaar aan de slag zien gaan en met elkaar resultaat boekt waar ze trots op zijn. En alles mag er zijn.

Ik geniet ook van het broodje kroket tijdens de lunch. Ik besef me dat ook dat voor mij ook een soort van ritueel is en er hoe mij bijhoort; het broodje kroket tijdens een trainingsdag.
De verhalen aan de lunchtafels gaan over werk, maar ook over privé situaties. We leren elkaar wat beter kennen waardoor over en weer begrip kan ontstaan. Elkaar zien en horen staat centraal deze dag.

De dag kabbelt voort en de energie blijft op peil, mede dankzij de afwisselingen in het programma. Rond 15.30 uur ronden we af. De opbrengst is groot;
Een team wat sinds lange tijd weer een aandacht voor zichzelf en elkaar heeft gehad.
Een positieve vibe. Het gevoel van gelijkwaardigheid en samen is weer aangeraakt en….we hebben 5 thema’s die de basis van ons verhaal vormen.

Voor nu mag ons verhaal en mijn ervaring een week bezinken.
Dan volgt deel 2….in Helmond met een broodje kroket 😉

Dank aan Jeroen van Lierop

16/03/2023

Rust

De stilte overvalt me. Ik had wel verwacht dat het rustig zou zijn om 5.00 uur als ik binnenstap, maar zoveel stilte had ik niet verwacht.
Ik loop door de lange gang die matig verlicht is. Aan het einde ervan kom ik bij de collega’s die me meenemen in hun laatste 2 uur van de nachtdienst.

We lopen samen de afdelingen op en zij leggen kranten neer, brengen de opgeladen tablets en telefoons naar de overdracht ruimtes. En ondertussen piept hun alarm regelmatig. Een zacht, doch doordringend geluid. Bij elke piep kijkt de drager en beslist of ‘er gelopen moet worden’ of niet. Niet op gevoel of willekeur, maar omdat deze mensen de cliënten door en door kennen. Bij twijfel of bij nieuwe bewoners loopt de collega in straffe pas naar de betreffende slaapkamer.

Bij een aantal alarmen wordt ik uitgenodigd om mee te gaan. Op afstand en aangekondigd met de vraag of ik erbij mag zijn sluit ik aan. Ik voel een drempel om in de privé ruimte van de man of vrouw te komen. In de nacht aan bed staan is voor mij net een ander ding dan overdag. Ondanks de goedkeuring en de gesprekken die cliënten beginnen met me.

De nacht vraagt anders denken en doen van deze professionals. Anders denken omdat de nacht in principe is om te slapen. Cliënten die wakker zijn worden vriendelijk gestimuleerd om nog even lekker te blijven liggen. “Rust nog maar even, het is nog erg vroeg”. De stem van de nachtdienst medewerker is rustig en geduldig. Een kussen wordt nog eens opgeschud of gedraaid. De cliënt wordt geholpen om net wat comfortabeler te liggen of een buik wordt voorzien van crème omdat jeuk de mevrouw uit haar slaap houdt. Het effect is groot. De rust keert terug en ik denk en hoop de slaap ook.

Een aantal cliënten zijn wakker en staan op. De koffie staat klaar en voor een enkeling wordt brood gemaakt. Ook om 5.30 uur in de ochtend. Want dat is het ritme van de meneer die tijdens zijn ontbijt de herhaling van een voetbalwedstrijd kijkt.

Een wonderlijke wereld is de zorg tijdens de nacht. De rust overheerst, ondanks de drukte die de zorgverleners hebben. Ik bewonder de manier waarop zij ondanks de vele werkzaamheden, snelheid en actiegerichtheid toch de rust weten te bewaren.

Tegen half 7 wordt het drukker in huis. Collega’s van de vroege dienst druppelen binnen en lezen met een koffie de rapportages. Er is meer bedrijvigheid op de gangen en de nachtdienst collega’s starten met opruimen voordat zij de overdracht aan de dag collega’s doen.
Kort en bondig worden bijzonderheden verteld. Er worden aantekeningen gemaakt en tot slot klinkt het “bedankt en welterusten”.

De nachtdienst zit erop voor de collega’s en na het ritje naar huis starten kan hun rust starten.
Mijn eigen werk begint. Gedurende de dag denk ik regelmatig aan de ervaring van de nacht. Rond 15.00 snak ik naar een powernap. De koffie doet zijn werk om nog even door te gaan.

Na een lange dag met veel nieuwe indrukken en ervaringen mag ik in de ruststand. Ik zucht diep en laat de slaap even toe….

02/03/2023

Klik klak….

Klinken mijn hakken op de vloer van de gang. Ik ben op weg naar mijn werkkamer en passeer een vrouw in een scootmobiel. Bij haar staat een verzorgende en als ik langsloop gaan hun beider blikken naar beneden. Ze zien mijn laarsjes en reageren daarop. “Wat een hippe laarzen!” “Dat je daar op kunt lopen!” Ik dank hen voor het compliment en vertel hen dat ik met deze schoenen natuurlijk niet in de zorg kan werken…dat ik ze alleen kan dragen omdat ik overwegend zittend werk heb. Ik vervolg mijn weg met de verzorgende terwijl we nog even hartelijk lachen om het ge-klik-klak.

De dag ervoor heb ik afgesproken op het hospice waar ik bij betrokken ben. Ik loop door het pand waar ik altijd aangenaam verrast ben door de prettige en rustige sfeer die er aanwezig is.
Ondanks dat het een drukke locatie is qua zorg en aantal mensen die er werken of vrijwilligerswerk doen, krijg ik nooit het gevoel dat er haast, onrust of gedoe is. Een fijne ervaring.

Ik loop de trap op naar de eerste verdieping. Klik klak…klinken mij hakken op de vloer.
Voordat ik de teamkamer binnenstap wordt al geraden wie er aankomt…..”We dachten al, dit is geen zorgmedewerker” wordt me lachend verteld als ik binnenloop. “Wist je dat Beau van Erven Dorens zijn laarzen uit moest doen toen hij hier te gast was voor de opnames van Five days inside.”
Ik merk dat ik een beetje onzeker raak. Is dat echt de bedoeling….ik moet rekening houden met mijn schoenkeuze, ik zorg voor overlast voor gasten…allemaal gedachten die razendsnel door mijn hoofd gaan.
Tot ik de lachende gezichten van mijn collega’s zie. “Je houdt je laarzen maar aan, dan weten wij dat jij eraan komt en kunnen wij snel van onderwerp veranderen!” wordt er gegeind.
We lachen met elkaar hartelijk om de grappige situatie.

Hoe heerlijk is het om met collega’s en cliënten af en toe te geinen om niet alledaagse geluiden in de zorg omgeving.

Ik klik-klak gewoon nog even door.

12/02/2023

Warm

Ik ben op een afdeling waar mensen mensen met dementie wonen. Het is nog redelijk vroeg; 8.00 uur en er heerst rust. Niet omdat er nog geen mensen ontwaakt zijn.

Degenen die al op zijn hebben een plek aan de ontbijttafel. Er zijn twee eetkamers en ik loop naar een man die alleen is met een medewerker. Ik groet hem goedemorgen en zeg: “Wat is het hier heerlijk rustig.” Hij kijkt op en zet grote ogen op. Na een seconde op 10 antwoord hij: “Jazeker, ik heb een hekel aan drukte ‘s morgens! Ik wil rustig eten zonder gezeur aan mijn hoofd.”
Hij blijft me aankijken en ik voel dat ons gesprekje ten einde is. Ik denk dat ik de hint begrijp.
“Dat is fijn voor u. Ik wens u een smakelijke voortzetting.” Zeg ik en wens hem een fijne dag.
“Jij ook” is zijn korte reactie en zijn aandacht gaat naar de koffie die voor hem staat.

De collega glimlacht naar me en ik loop naar een andere ruimte op de afdeling waar ik een afspraak heb.

“We gaan even in de flexruimte zitten, want de begrafenis ondernemer kan elk moment komen voor het afscheid van mevrouw P en dan zie ik hem arriveren zodat ik mee kan lopen.” Zegt de collega met wie ik een werkoverleg heb.

We zitten net als de familie van mevrouw P. arriveert. We lopen naar hen toe om onze condoleances over te brengen. Het verdriet is groot en de vertwijfeling is te zien bij de dochter. De collega biedt wat te drinken aan en ze vraagt of we nog iets kunnen doen voor hen? De familie reageert dat het niet nodig is en we nemen afstand en laten hen dit laatste moment in alle rust bij hun overleden moeder.

Ons overleg gaat weer van start tot de begrafenis ondernemer er is. Mijn collega geeft aan dat ze wat telefoontjes moet plegen. Ze belt met 3 andere collega’s en geeft bij elke telefoontje aan: “mevrouw P. wordt opgehaald, kom je ook?”

Binnen 5 minuten staan we met alle aanwezige collega’s in de gang bij de toegangsdeur van de afdeling.
Ik ben getuige van en mag meedoen aan een mooi afscheidsritueel. De erehaag voor mevrouw P. als zij, in een met bloemen bedekte kist, door haar familieleden naar buiten wordt begeleidt. Het is stil. Alleen het geluid van zacht schuifelde voeten is hoorbaar. Als de familie door de deur in de gang naar buiten is, blijft het stil. Tot iedereen om de hoek is en hun weg daar vervolgd.

Alle collega’s herpakken hun werk. In alle rust en vol aandacht voor mensen die dat op dat moment van hen vragen.

Het is inmiddels 9 uur geweest en ik vervolg mijn dag elders. Glimlachend loop ik naar de volgende afspraak.

Die ochtend ervaar ik wat warme zorg is. De wendbaarheid van zorgverleners die continue schakelen tussen situaties die iets anders van hen vragen.

De overeenkomst is aandacht en echte verbinding met de ander.

Adres

Schutboomsestraat 10a
Milheeze
5763BR

Telefoon

+31646281777

Website

http://www.initiatiefrijk.com/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer InitiatiefRijk nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.