Binder

19/06/2026

Hier mijn wekelijkse column voor mijn trouwe FB-volgers.

De zin en onzin van participatie

Bij herhaling blijkt dat de zo gewenste participatie van inwoners in een bestuurlijk proces meer ongerustheid dan gerustheid oplevert. Dat is natuurlijk niet vreemd, want het gaat dan altijd over goed voorbereide voorstellen waarna er politieke beslissingen dienen te worden genomen. Het gaat dus nagenoeg altijd over collegevoorstellen waarover deskundigen en specialisten zich al hebben gebogen. De geschiedenis leert dat nieuwe plannen altijd zorgen voor een zekere mate van ongerustheid bij mensen die menen dat hun belangen in het geding komen.

De inmiddels zeer populaire sociale media hebben voor een bijzondere dynamiek gezorgd, waarbij de macht van het getal door de verantwoordelijke politici nauwelijks op de juiste waarde wordt ingeschat. Als er op het protesterende geroeptoeter van onwetenden enkele tientallen reacties volgen, schieten onze politieke vertegenwoordigers direct in de stress en reageren te vaak al even roeptoeterend.

Het politieke landschap is veranderd; de gemeenteraad is geen daadkrachtige bestuurlijke organisatie meer. Integendeel: als inwoners duidelijk maken dat zij zich zorgen maken, neemt de huidige lokale politiek die zorg in veel gevallen direct over. Het is geen geheim dat er bij ieder bouwplan een protestbeweging wordt geformeerd, waarbij de onwetendheid van de inwoners naadloos wordt gekoppeld aan de ondeskundigheid van de volksvertegenwoordigers. Te vaak worden er in belangrijke politieke vergaderingen van het hoogste orgaan in de gemeente Noordwijk vragen gesteld waarvan ik – en dus iedereen – het feitelijke antwoord allang kan weten.

Commissievergaderingen in onze gemeentelijke politiek zijn verworden tot bijeenkomsten waar vooral niet het besturen van de gemeente centraal staat, maar het uitmelken van de belangen van specifieke groepen inwoners. Beeldvorming, louter gebaseerd op de meningsvorming bij insprekende inwoners, is inmiddels het belangrijkst geworden. Politieke standpunten gaan tegenwoordig niet verder dan de populistische uitroep: ‘Wat heeft de Noordwijker of Noordwijkerhouter eraan?’

Politieke debatten hebben in de gemeente Noordwijk daardoor het niveau van spreekbeurten in een brugklas. Het gevolg is overal in het dorp waarneembaar: vertraging van ontwikkeling is troef en bijzaken worden hoofdzaken. Bestaande deskundigheid wordt door bijna elke politieke vertegenwoordiger in twijfel getrokken en eigentijdse ontwikkelingen worden met angst en beven tegemoet gezien. Naïviteit regeert. Zo willen verzamelde buurtbewoners op basis van hun onderbuik verkeersdeskundigen ervan overtuigen dat rotondes beter functioneren dan slimme verkeerslichten (door hen hardnekkig nog altijd ‘stoplichten’ genoemd). En anderen verkondigen vroom niets tegen arbeidsmigranten te hebben, zolang zij maar niet in hun eigen leefomgeving worden gehuisvest.

De democratie nekt ons allen. De tien partijen in de gemeenteraad tonen zich waardeloos als het om noodzakelijke ontwikkelingen gaat. Maar ‘Geachte Inwoner,’ niet getreurd, het zal allemaal wel weer goed komen.

04/06/2026

Mijn wekelijkse column voor mijn volgers op FB. Nu met de bijzondere manier waarop we een burgemeester kiezen.

We mogen meepraten !

Onze huidige burgervader bevalt eigenlijk best, maar zal toch op moeten zouten. Bernt Schneiders is immers slechts waarnemend, een passant. En dus heeft de gemeenteraad nu een heuse commissie opgetuigd om de 'beste kandidaat' te selecteren.

Daarvoor is het opstellen van een profielschets noodzakelijk. Normaal gebeurt dit in alle rust buiten de publiciteit om, maar de 'inwonerspolitiek 2026' vraagt natuurlijk wel om een populistisch participatierandje. En dus doet men een beroep op 'de burger', want die mening peilen is natuurlijk ontzettend belangrijk voor een krachteloze gemeenteraad.

Ik zou het uit willen gillen: Hoera, Noordwijk! Trek de vlaggen maar uit de kast en zet de fanfare klaar, want de democratie daalt in al haar gulle glorie op ons neer. We mogen meepraten. Nou ja, 'meepraten'. Mensen kunnen online een formuliertje invullen. Voorgekauwde meningen en ook nog anoniem, dus u kunt ongegeneerd invullen. Voor geïnteresseerden heeft men daartoe een invuloefening van welgeteld vier minuten in elkaar geflanst. Jawel, vier minuten. Het invullen kan via de website 'Samen Noordwijk'. Dus voor ons de wetenschap dat bureaucratie het uitgangspunt is en blijft. Oh ja, niet vergeten: is de digitale snelweg u wat te machtig? Geen paniek, de vragenlijst wordt ook in de lokale krant gedrukt. Gewoon even uitknippen, met een balpen invullen en snel naar de servicebalie van het gemeentehuis brengen. Spreek je ook nog eens een ambtenaar. Wat je noemt 'eigentijdse burgerparticipatie'.

Dan zijn er ook nog 'inloopmomenten' in mei in de dorpskernen, waar 'de griffie' een helpende hand biedt bij het invullen. Dus bijvoorbeeld een enthousiaste ambtenaar die naast de haringkar staat en vraagt: „Lieve inwoner, denkt u asjeblieft mee over de profielschets?”

Haha, we weten allemaal al hoe dit afloopt. Een stagiair op het gemeentehuis zal de data 'analyseren'. Er rolt een spreadsheet uit waaruit blijkt dat Noordwijkers graag een burgemeester willen die 'luistert', 'daadkrachtig' is en 'hart voor de regio' heeft. De commissie knikt een keer gewichtig, stopt de resultaten in een la die nooit meer opengaat, en kiest vervolgens achter gesloten deuren de ideale politieke netwerker die de Commissaris van de Koning toch al op het oog had.

Maar er was wel sprake van georganiseerde participatie. Er werd wel voldaan aan de verkiezingsleugens — oh nee, verkiezingsleuzen. En aan het gevoel dat inwoners er soms toe doen. Dit keer wel vier minuten lang.
Oh ja, ik vond in de archieven de geldende 'kernwaarden' waaraan een burgemeester van Noordwijk moet voldoen: teamspeler, strategisch leider, verbindend en communicatief sterk, bestuurlijk ervaren en integer, netwerker en relatiebeheerder, ondernemend en innovatiegericht, besluitvaardig en resultaatgericht en, niet onbelangrijk, kordaat en krachtig als voorzitter van de gemeenteraad.

Kort gezegd: wij zoeken een energieke, gedreven en authentieke burgemeester die met enthousiasme leidinggeeft aan de gemeente Noordwijk. Een boegbeeld dat de gemeente zowel intern als extern op een positieve wijze vertegenwoordigt, de verbinding zoekt met de inwoners, de recreatie- en toerismesector verder versterkt en een actieve rol speelt in de regionale samenwerking.

25/05/2026

Mijn wekelijkse bijdrage via een serieuze column. Speciaal voor mijn trouwe volgers, niet alleen in Noordwijk en Noordwijkerhout.

Als columnist functioneer ik inmiddels vele jaren als een luis in de pels van de lokale overheid in Noordwijk. Mijn doel is daarbij altijd glashelder geweest: het positief beïnvloeden van de bestuurlijke kwaliteiten van onze gemeenteraad. Dat doe ik niet door luid te schreeuwen vanaf de zijlijn, maar door subtiele aandacht te vragen voor de echte feiten en door constructieve mogelijkheden aan te dragen.
Ik laat me daarbij direct beïnvloeden door wat ik waarneem en beluister in onze lokale samenleving. Waar niet iedereen dezelfde standpunten inneemt, maar waar ik wel ervaar dat men het beste voorheeft met Noordwijk en bereid is om naar elkaar te luisteren. En let wel, een gezonde democratie heeft kritische geesten nodig die met argumenten komen.

De laatste tijd ervaar ik echter dat het constructieve geluid steeds vaker wordt overschreeuwd door complottheorieën van enkelen. Deze roepers beweren, net als ik, dat zij de Noordwijkse politiek transparanter en toegankelijker willen maken. Op basis van onderbuikgevoelens bekritiseren zij de boel echter zonder enig constructief doel. Zij leveren slechts luidruchtige, destructieve kritiek, maar ik hoor ze geen inhoudelijke bijdrage leveren aan de bestuurlijke toekomst van onze dorpsgemeenschappen.

Dit is populisme ten top, waarbij we kunnen vaststellen dat onze politieke vertegenwoordigers zich hier vaak geschrokken bij aansluiten. Veel hete hangijzers binnen de Noordwijkse politiek worden tegenwoordig gekaapt door deze complotdenkers. Steevast worden er bezwaren ingediend en wordt er kritiek geleverd die louter gebaseerd zijn op achterdocht. Er wordt daarbij nogal gretig gesuggereerd dat alleen inwonersparticipatie voor de juiste oplossingen zal zorgen en dat politici hun denkwijze vooral moeten overnemen.

De harde realiteit is dat deze groepen niet realistisch kunnen meedenken of meewerken aan een beter Noordwijk. Mijn aloude mentor hield zijn toehoorders altijd voor: inspraak zonder inzicht is immers uitspraak zonder uitzicht. Inspraak mag nooit een doel op zich worden. Bestuurlijke kwaliteiten en dossierkennis, gecombineerd met de bereidheid om te luisteren, moeten altijd de basis zijn van de gemeentepolitiek en de uitvoering van bestuurlijke taken.

De constante verdachtmaking vanuit bepaalde hoek leidt met regelmaat tot grote onrust in de Noordwijkse samenleving. De politiek reageert nerveus met een waslijst aan schriftelijke vragen aan het college van burgemeester en wethouders. De gemeentepolitiek verzandt hierdoor volledig in details. De grote, strategische lijnen voor de toekomst van onze gemeente staan zwaar onder druk.

Het is te hopen dat de huidige politiek deze destructieve dynamiek onderkent en dat men zich niet laat gijzelen door de waan van de dag. Ik vrees dat het te veel raadsleden ontbreekt aan ervaring en aan feitelijke, bestuurlijke kennis, met als gevolg een gebrek aan daadkracht. Meegaan in het populisme is natuurlijk een makkelijk politiek standpunt om electoraat te winnen. Maar ik hoop van harte dat het Noordwijkse bestuur de rug recht, de hardste schreeuwers op de juiste waarde schat, kiest voor de concrete feiten en oog houdt op de grote lijn.

17/05/2026

Deze keer voor min trouwe volgers geen column maar een essay over de noodzaak van lokale aanpak door onze gemeenteraad. Weg met de mooie volzinnen; op naar daadwerkelijk besturen.

Netcongestie in Noordwijk en de rol van de politiek

De energievoorziening is het voornaamste vraagstuk van deze tijd. De huidige energietransitie bevindt zich in de hele regio Holland Rijnland, maar zeker in Noordwijk, in een paradoxale situatie. Terwijl de druk om te verduurzamen via de Regionale Energiestrategie (RES) toeneemt, loopt de fysieke infrastructuur overal tegen haar grenzen aan. Ook in Noordwijk is dit probleem inmiddels pijnlijk voelbaar: het elektriciteitsnet zit nagenoeg vol. Diverse inwoners en organisaties hebben hier al direct mee te maken.
De Noordwijkse politiek ontvouwde in de recente verkiezingscampagnes ambitieuze plannen. Niet alleen voor grootschalige woningbouw en een bloeiende toerismesector, maar ook voor aanpassingen aan de wensen en toekomstige behoeften op het gebied van duurzaamheid. Voor het uitvoeren van al die plannen heeft de gemeente Noordwijk, met haar verschillende dorpskernen en grote bedrijventerreinen, een betrouwbare en groeiende energievoorziening nodig.
De dreigende netcongestie fungeert hier echter als een noodrem. Nieuwe bedrijven krijgen geen aansluiting, verduurzamingsprojecten van bestaande ondernemers stagneren, en ook de oplevering van de gewenste woningbouwprojecten dreigt vertraging op te lopen omdat onder andere warmtepompen en laadpalen simpelweg niet van stroom kunnen worden voorzien.
De kern van het probleem ligt in de kloof tussen beleidsmatige ambities en de infrastructurele realiteit; een gegeven dat door de politiek niet of nauwelijks wordt erkend. Terwijl iedereen de mond ervan vol heeft, is het steeds bij mooie woorden gebleven. Lokaal is de samenwerking met onder meer netbeheerder Liander volledig gefrustreerd door armoedige raadsbesluiten.
Daarnaast is het regionale beleid van groot belang. Daarbij functioneert Holland Rijnland slechts als een overlegplatform dat doelen stapelt, terwijl we behoefte hebben aan een daadkrachtig bestuurlijk orgaan dat harde keuzes durft te maken over wie wanneer stroom krijgt. Bovendien reageert het beleid van Holland Rijnland reactief in plaats van proactief, waardoor er slechts sprake is van symptoombestrijding. Het regionaal beleid heeft mijns inziens te lang vertrouwd op de markt en op de aanname dat de netbeheerder het netwerk wel tijdig zou uitbreiden, zonder te anticiperen op de actuele ontwikkelingen.
Om Noordwijk uit de energiecrisis te trekken, moet de lokale politiek in actie komen, een realistisch beleid ontwikkelen en kiezen voor een directieve rol. Er is uiteraard een regionale afweging nodig waarbij maatschappelijke functies, zoals woningbouw en vitale zorgvoorzieningen, wettelijk of beleidsmatig voorrang krijgen op het net boven commerciële initiatieven. Particulieren en het bedrijfsleven voortdurend in onzekerheid laten, zal de toekomst van onze gemeente echter zeker geen goed doen. Bouwplannen ontwikkelen zonder te beschikken over de juiste infrastructurele voorzieningen leidt tot ellende. De politiek moet daarom direct aan de slag en zorgen dat het regionale beleid van Holland Rijnland de noodzakelijke infrastructuur beschouwt als het fundament van álle ruimtelijke ordening. Pas dan kan ook in Noordwijk de transitie weer vlot getrokken worden.

09/05/2026

Mijn wekelijkse column over de Noordwijkse politiek speciaal voor mijn trouwe FB-volgers

Stroop en azijn

Terwijl Noordwijkers vlot en actief hebben gekozen voor nieuwe politieke richtingen, blijken de gekozenen nogal passief. Het gaat om het leggen van een belangrijk ei, maar het uitbroeden daarvan kost blijkbaar nogal wat tijd. Het blijft namelijk stil rondom de vorming van een nieuw gemeentebestuur en een kwalitatief hoogwaardig college van B en W. Als we even rekenen, blijkt dat er voorlopig geen sprake kan zijn van daadkrachtige besluiten. Een nieuw college heeft immers tijd nodig om met zinvolle, concrete voorstellen te komen. Voorstellen waar raads- en commissieleden vervolgens een periode voor opeisen om zich een beeld te kunnen vormen. Daarna volgt een fractieoverleg, gevolgd door een commissievergadering waarin men een mening probeert te formuleren, waarna er in een volgende raadsvergadering uiteindelijk een basis ligt om eindelijk te kunnen besluiten

Nu staat de eerstvolgende raadsvergadering op de agenda voor 4 juni 2026. Jawel, over bijna vier weken. Een belangrijke avond, want geloof het of niet: dan gaat het om een beleidsplan Klimaatadaptatie. Even een korte uitleg: om de gemeente Noordwijk voor te bereiden op weersextremen zoals hevige regen, overstromingen, hitte en de bijbehorende langdurige droogte als gevolg van klimaatverandering, gaan onze politieke vertegenwoordigers een heuse strategie met bijbehorend beleidsplan opstellen.

Het is te hopen dat er tegen die tijd eindelijk een nieuw college actief is. Maar zij zullen zich richting het zomerreces nauwelijks druk kunnen maken over urgente dossiers zoals het azc, woningbouw, jeugdhulp en lokale belastingen. Feitelijk wordt de nieuwe gemeenteraad pas echt actief in de maand september. Dan zal de nieuwe begroting direct weer actueel zijn en worden we als inwoners bang gemaakt met crises die rond de begrotingsvergaderingen altijd een actuele dreiging zijn.

Onderwerpen zoals de energievoorziening, de kosten voor onderhoud van de openbare ruimte en bezuinigingen op het gemeentefonds worden dan gelanceerd als financiële uitdagingen. Dan krijgen we te horen dat de tijd dringt en dat er snel moeilijke keuzes gemaakt moeten worden. Daarbij zal het gaan over het verminderen van de dienstbaarheid terwijl de lokale lasten, zoals parkeergeld, rioolheffing en ozb, noodgedwongen omhoog moeten.

De stroperig lijkende aanpak nodigt uit tot azijnzeiken. En dat is het laatste wat ik wil. Dus gaan we het voortaan hebben over een weloverwogen formatie met maximale opbrengst van dat wat de kiezers is beloofd. Een boordevolle agenda in september met een snelle realisatie van sociale woningbouw, het afwenden van de dreigende netcongestie en het buiten de deur houden van hulpvragende gelukszoekers. Met als resultaat een sluitende begroting waarbij parkeren gratis wordt en de onroerendezaakbelasting met minimaal 15 procent wordt verlaagd. Wordt het toch nog een mooi 2026.

04/05/2026

02/05/2026

Even weg geweest. Maar nu weer met mijn wekelijkse column voor mijn FB-volgers

Victor

Noordwijk kent zijn vaste fenomenen. Denk aan de zilte zeelucht, de onvermijdelijke files op de boulevard, de toeristen die zich verdringen in de bollenvelden en het eeuwige gedoe over het strand en de strandtenten. Sinds kort kunnen we daar met een cynische glimlach weer een fenomeen aan toevoegen: Victor.
Jawel, Victor. Veertig jaar geleden zwaaide hij als rijzende ster van het CDA al de scepter in het land der blinden. Terwijl lokale partijen opkwamen en weer ten onder gingen en bestuurders elkaar afwisselden, bleef Victor fier overeind. Hoewel hij ooit beweerde dat het welletjes was geweest en hij zich op een maatschappelijke carrière zou richten, bleef hij regeren. Officieel beperkte hij zich tot het adviseren van mensen in het moeras van ambtelijke grillen en politieke stokpaardjes, maar feitelijk bleef hij boven de dorpspolitiek zweven. Nooit volledig zichtbaar, maar nagenoeg altijd voelbaar.
In zijn schaduw opereerde al die jaren zijn rivaal Ton. Een progressieve opponent die overigens opvallend makkelijk van partij wisselde om maar op het pluche te kunnen blijven zitten. Ton trachtte Victor herhaaldelijk te elimineren, maar dat bleek een kansloze missie. Victor hield vol dat de lokale politiek een gepasseerd station was, maar toen de fractie van Puur Noordwijk de plannen aan de Koningin Wilhelmina Boulevard begon te dwarsbomen, bleek hij nog altijd op scherp te staan.
De politieke kamikazeacties van Puur tegen deze bouwplannen frustreerden niet alleen Victor; ze hadden ingrijpende gevolgen voor de hele gemeente. De vergunningverlening raakte zo ernstig verstrikt dat er twaalf kostbare jaren verloren gingen. Een combinatie van de financiële crisis, de coronapandemie en stijgende bouwkosten veranderde het bouwterrein in een troosteloos slagveld, wat het aanzien van Noordwijk bepaald geen goed heeft gedaan.
Bovendien werd Victor persoonlijk tot doelwit gemaakt. In de achterkamertjes van het gemeentehuis fabriceerden Gerben, Hans en Ton na de verkiezingsnederlaag van PUUR in 2018 het beruchte Ondermijningsrapport. Een schimmig document waarin ook onschuldige burgers werden beschuldigd van onderwereldactiviteiten. Dit rapport moest naar het RIEC en zou het definitieve Waterloo betekenen voor Paul, Victor en de andere Noordwijkers. De pure tegenstanders roken de overwinning. Maar insiders weten: wie Victor in de hoek drijft, krijgt geen overgave, maar een vernietigend contra-offensief.
Met de Partij voor de Inwoners (PvdI) als wapen werd ingezet op de eliminatie van Puur. Het doel was helder: dit ging niet om democratische vernieuwing, maar om een politieke afrekening. Victor presenteerde zich in 2022 openlijk als adviseur van een groep onervaren en opportunistische jonge politici. Was hij lid van de steunfractie? Bestuurslid? Of de man die achter de schermen aan alle touwtjes trok? Niemand kreeg er de vinger achter. Na de laatste verkiezingen zou hij volgens de fractie definitief van het toneel verdwijnen; hij stond immers niet op de lijst.
Maar Victor blijft Victor. Plotseling is hij terug als de belangrijkste strateeg op het politieke slagveld. Zelfs voor de geoefende toeschouwer was zijn wederopstanding, nu weer als formateur, een verrassing. Het is gebruikelijk dat een beoogd wethouder van de grootste partij deze rol vervult om te adviseren. Wordt hij dan toch wethouder? Wie Victor kent, weet dat zijn adviezen dwingende dictaten zijn. In zijn scenario zal er zeker geen plaats zijn voor PUUR in het college.
Dat laatste is spijtig voor Thomas en voor Noordwijk. De kennis en kunde van Thomas als lokaal politicus zullen hierdoor niet optimaal worden benut. Hij wordt geslachtofferd door de erfenis van zijn 'vrienden' van het ondermijningsrapport. Gerben, Hans en Ton. Zij blijven politieke figuranten die, zo blijkt nu maar weer, Victor simpelweg niet de baas kunnen.

18/04/2026

De officiële start van het Corso door burgemeester Schneider en corsovoorzitter was deze keer extra bijzonder door de assistentie van 2 prachtig uitgedoste steltloopsters. Wat de bijzondere aandacht kreeg van spreekstalmeester en corsodeskundige Carla Kieft.

18/04/2026

Het Bloemencorso Bollenstreek blijft een geweldig evenement. De belangstelling voor de officiële start nabij het Van der Valk Palace Hotel was enorm. Wat mij betreft was het niet 'het mooiste corso ooit' maar dat neemt niet weg dat het weer geweldig was om het langs te zien rijden. Van Panhuysstraatbewoners reserveerden al vroeg een plekje compleet met 'horecavoorziening'. Maar ook elders veroverde men al vroeg een plekje om maar niet s te missen.

17/04/2026

Mijn carrière als columnist bij weekblad De Noordwijker en het Noordwijkerhouts Weekblad is abrupt voorbij. Maar het bloed kruipt toch waar het niet gaan kan en ik blijf voorlopig nog actief als columnist op mijn eigen FB-pagina.

Daar gaan we weer

Er stonden twee zeer tevreden mannen te poseren voor de fotografen: de verkenner naast de fractievoorzitter en kandidaat-wethouder van de grootste partij in onze gemeenteraad. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik in deze verkenner meer vertrouwen heb dan in die van na de vorige verkiezingen. We gaan op weg met bijzondere keuzes voor de belangrijkste onderwerpen. Volgens de voorgestelde coalitie moet het vooral gaan om het voorkomen van de komst van een AZC en de voorkeursbehandeling van statushouders bij het toewijzen van woningen. Als dit de grootste problemen zijn die moeten worden opgelost, dan ziet de toekomst voor ons inwoners er meer dan florissant uit.
Maar ik plaats vooraf toch een kanttekening. Wat mij betreft zijn er heel wat andere prioriteiten die echt actueel zijn en om een oplossing vragen. Politici hadden in de campagnes de mond vol van bouwen, bouwen, bouwen en van eigen inwoners eerst. Voor dat bouwen zijn we afhankelijk van initiatiefnemers, zoals bijvoorbeeld Stek. Nu liggen er al jaren plannen te vergelen op de bureaus in het verre Hillegom. Het Julianahofje en de eigen locatie aan de Van Panhuysstraat hadden natuurlijk al lang ontwikkeld moeten zijn. Maar de ordinaire jacht op winst lijkt de te moeilijk te nemen klip. Terwijl de corporatie in het leven is geroepen om een cruciale rol te vervullen bij het ontwikkelen en beheren van woningen, ervaren wij haar in Noordwijk als uiterst passief. Het schreeuwende gebrek aan woningen voor starters en jonge gezinnen lijkt bij hen niet meer in goede handen.
Er is kennelijk geen alternatief. De nu voor de toekomst geplande 195 woningen leveren natuurlijk nauwelijks een bijdrage aan het oplossen van de woningnood. Dus zullen we het moeten hebben van ontwikkelaars, maar die bouwen weer voor een andere categorie: mensen met grote financiële mogelijkheden. Daarnaast is er in Noordwijk grote zorg over de jeugdzorg in brede zin. Ik blijf dan ook cynisch als het gaat om de tevredenheid bij onze gemeenteraad.
Succesvolle verkiezingen voor politieke partijen zijn bepaald geen garantie voor een hoopvolle toekomst in Noordwijk. De deelname van drie lokale partijen aan een coalitie geeft evenmin reden tot tevredenheid. In de afgelopen veertig jaar waren het juist de lokale partijen die voor politieke onrust zorgden. Ook de deelname van twee splinterpartijen aan een college geeft mij geen reden tot enig optimisme. Gratis parkeren voor eigen inwoners is ook zo’n onzinnige verkiezingskreet. Wonen in Noordwijk vereist een bijdrage van inwoners aan de begroting. Als je aan de ene kant inkomsten schrapt, dan moet dat ergens anders vandaan komen.
We staan aan de vooravond van nieuwe en grote problemen, ook op het gebied van lokale energie. De beschikbare aardwarmte, de noodzaak van een nieuw onderstation, de noodzakelijke aanpassingen in de openbare verlichting, de oplopende energiekosten voor al die overdreven voorzieningen zoals een tweede zwembad en een vierde sporthal, en de principiële verduurzaming met enorme kosten aan subsidies: het is maar een greep uit de problemen waarvoor een gemeenteraad komt te staan. Die worden niet opgelost met mooie verkiezingsbeloftes, maar met een oplossingsgerichte aanpak. Ik ben daarom benieuwd naar het aanstaande coalitieakkoord.