https://www.facebook.com/1652425478327170/

Binder, Mortelstraat 14, Noordwijk (2026)

16/10/2026

Voor mijn trouwe FB-volgers een bijdrage met daarbij excuus voor de late bezorging:

Kritiek

Van veel kanten kreeg ik de afgelopen weken keiharde kritiek op mijn rol als FB-columnist. Men zou mijn cynisch-kritische commentaar op het reilen en zeilen in de Noordwijkse politiek – en met name het functioneren van onze democratisch gekozen volksvertegenwoordigers – node missen.
En het klopt: ik was even niet op de socials te bekennen. Gewoon omdat ik het helemaal beu ben. Het analyseren en becommentariëren van de Noordwijkse gemeenteraad voelt op dit moment ontzettend ongemakkelijk. Omdat empathie immers ook een rol speelt.
Ik vergelijk de kwaliteit van de huidige volksvertegenwoordiging namelijk maar met die van het Nederlandse vrouwenvoetbal: dat maakt best een aardige ontwikkeling door, maar kan natuurlijk nooit het niveau halen van het mannenvoetbal. In die context voelt kritiek leveren op onze 29 lokale ‘vrouwenvoetballers’ gewoon heel erg ongemakkelijk. Want om de vergelijking door te trekken: de spelregels zijn voor veel spelers nog steeds niet helemaal duidelijk, penalty’s worden met regelmaat gemist en stilstaand voetbal is de norm.
De volksvertegenwoordiging faalt ook doordat de lokale bevolking horendol wordt van het gebrul van de roeptoeters: de dictatuur van wat ‘de inwoner’ heet te zijn. De gigantische hetze die door onwetenden werd ontketend rondom de aankondiging van een reconstructie van de rotonde bij de Berckelweg, maakte duidelijk dat de raadsleden zich geen raad wisten. En dat is niet alleen in déze casus het geval; de reacties rondom het Molentuinweg-dossier waren van eenzelfde orde. Gebrek aan dossierkennis, onkunde of toch kiezersgericht populisme? De vraag stellen is hem beantwoorden. Deskundigheid ontbreekt te vaak, dossierkennis is bij de meesten nul komma nul, en de kritiek die door raadsleden wordt gegenereerd op door henzelf genomen besluiten doet armzalig aan.
En nu zitten we ook nog opgezadeld met een bijzonder college van burgemeester en wethouders. De grote baas is een geweldige raadsvoorzitter, maar wel degelijk een invalkracht die waarschijnlijk alweer gevraagd is voor een volgende operatie. En van de vijf wethouders zijn er twee totaal onervaren, en twee die geen enkele binding hebben met het hart van de samenleving. Omdat ze buiten de gemeentegrenzen wonen en vaak werken, hebben ze nauwelijks een idee van wat er leeft bij de zwijgende meerderheid. Ze weten waarschijnlijk niet eens wie de bekende Noordwijker Willem van Niessie van Knelia van meuje Niesse zou kunnen zijn.
Inmiddels hebben dertien gretige sollicitanten hun hoop gevestigd op de vertrouwenscommissie van de Noordwijkse gemeenteraad. Zij moeten hun de baan van hun leven gunnen: kettingdrager en eerste burger worden van de fusiegemeente Noordwijk. Een fusiegemeente in ontwikkeling met veelzijdige belangen en onschatbare mogelijkheden. Maar dáárvoor dienen we dan wel een kanjer aan te trekken. En die schijnt er vooralsnog niet tussen te zitten. De kandidaten zouden vooral onervaren zijn; slechts een enkeling was al eerder burgemeester.
Nu wordt er gefluisterd dat we mogelijk een bekende gaan verwelkomen, omdat onze twee voetbalvoorzitters ook zouden willen meedingen naar de zilveren ketting. Maar dat weiger ik te geloven. Wel geloof ik dat de reputatie van de Noordwijkse politiek en het falende lokale bestuur een enorme drempel is geweest voor de meest geschikte kandidaten.
Laten we hopen dat de Commissaris van de Koning de kracht en de macht heeft om ons toch nog ‘een kanjer’ te leveren. Iemand die de raadsleden ervan kan overtuigen dat besturen op basis van het aan de lopende band indienen van moties geen soelaas biedt voor een toonaangevende badplaats. Dat kortetermijndenken de Bollenstreek om zeep helpt, en dat ‘de inwoner’ wel een mooie populistische term is, maar zeker de lading niet dekt.
Pas dán komt er misschien weer een tijd waarin raadsvergaderingen veranderen in écht interessante politieke debatten.

02/10/2026

De politiek lijkt eindelijk iets te gaan uitvoeren en dus is een kritische kanttekening van mijn kant weer op zijn plaats.

Besturen

De Noordwijkse dorpspolitiek blijft ons steeds opnieuw verbazen. En die verbazing leeft niet alleen bij ons als inwoners van Noordwijk, maar zie je vooral ook terug bij de regionale en provinciale besturen.

Provinciebestuurder Anne Koning (PRO) bleek zich zelfs kwaad te maken over de manier waarop de gemeenteraad van Noordwijk — en in hun kielzog het college van Burgemeester en Wethouders — in het geval van bouwplannen denkt te mogen handelen. Dit bleek nu opnieuw uit haar reactie op het verzoek om het gecombineerde bouwplan in de omgeving van de Molenweg toch maar weer eens aan te passen. Natuurlijk kwam er de formele reactie dat verdere vertraging onwenselijk en onnodig is.

Maar zij maakte, in ieder geval mij, nadrukkelijk duidelijk dat zij het gesol van de gemeente Noordwijk — formeel van portefeuillehouder Kortleven (onafhankelijk?) — op het gebied van woningbouwlocaties meer dan beu is. Ik las ergens haar officiële reactie: "Het zoeken naar alternatieve locaties is zonde van de tijd, omdat het na meer dan tien jaar tijd wordt om het plan Molenweg af te ronden. Wij houden de gemeente graag aan de eerder gemaakte afspraken."
En dit zal niet de laatste keer zijn dat de Noordwijkse gemeenteraad verwijten naar het hoofd geslingerd krijgt vanuit de regionale en provinciale besturen. Want de afglijdende schaal van bestuurskracht bij de gemeenteraadsleden en commissieleden blijkt schrijnend te worden.

Het populisme viert hoogtij en de roep vanaf verschillende kanten aan onze gemeenteraad om vooral bestuurlijke verantwoordelijkheid te nemen, wordt maar al te vaak met een hautaine glimlach afgedaan. Er wordt te vaak gewezen naar partijprogramma’s die niet zijn opgesteld om onze gemeente bekwaam te besturen, maar vooral om tegemoet te komen aan de reacties en oproepen op de diverse sociale media. Het recente coalitieakkoord maakte ons dat weer eens duidelijk.

De huidige lokale politiek zet consistent besturen op de laatste plaats van de uitvoeringsagenda. De dorpspolitiek is vooral gericht op het winnen van toekomstige verkiezingen: vooral je oren laten hangen naar de populisten en zeker geen energie steken in het lezen van stukken, overleg met alle belanghebbenden en het geven van uitleg aan kiezers over de waarde van democratie en waarom beslissingen moeten worden genomen in het algemeen belang.

De raadsvergadering van 1 oktober 2026 gaf daar weer voldoende voorbeelden van. Maar daar kom ik een dezer dagen nog wel eens op terug. Voorlopig is mijn boodschap aan de zittende gemeenteraad: houd je aan eerder genomen beslissingen en gemaakte afspraken. Verlies je niet in details, maar richt je op de gekozen doelen. Kortom, ga deze jaren nu eens echt besturen.

17/09/2026

Ik bezocht voor mijn volgers de vergadering over de toekomst van het Noordwijkse strand.

Op 16 september was er aandacht voor de nieuwe aanpak die het college voorstaat bij het strandbeleid. Volgens de aankondiging ging het om een inputsessie met een consulterend karakter tijdens de vergadering van de Commissie Bestuur, Middelen en Economie.

Dit jaar eindigt de geldigheidsduur van de Strandnota 2022 en zouden er nieuwe richtlijnen en afspraken moeten komen. De aloude strandnota zou echter niet meer passen in de huidige bestuursstructuur. Als gevolg hiervan richt men zich nu, in combinatie met de Omgevingswet, op het nog samen te stellen lokale beleidsdocument 'het Omgevingsprogramma Kust'.

Het verschil tussen de huidige strandnota en het toekomstige document is dat het niet langer een leidraad voor een periode van vijf jaar is, maar een dynamisch karakter heeft en zo nodig tussentijds wordt aangepast.

In een helder betoog trachtte de ambtelijke ondersteuning de commissieleden duidelijk te maken dat het vooral ging om het inbrengen van aandachtspunten, wensen en bedenkingen vanuit de politiek, om uiteindelijk aan het eind van het jaar tot een volledig en breed gedragen document te komen.

Dat zorgde voor het nodige verwarring in het proces, omdat de voorzitter meende dat het een beeldvormende en meningsvormende bijeenkomst betrof, waardoor zij vooral het stellen van vragen vanuit de commissie centraal stelde.

Thomas Steenvoorden (PUUR) stelde direct vast dat het huidige coalitieakkoord geen enkele ruimte biedt, omdat daarin een nogal definitieve basis wordt omschreven voor het toekomstige strandbeleid. Hij stelde: "Het strand wordt toch gezien als onze economische motor. Veel stakeholders willen een andere aanpak en daarvoor is nu geen ruimte in het coalitieakkoord."

Klaas van Duin (Helder) stelde tenslotte vast dat het aan ambitie ontbreekt en pleitte vervolgens voor het inzetten van eigentijdse middelen en nieuwe technologieën. Hij benadrukte nog eens dat het ontbreekt aan een duidelijk collegebeleid, met wethouders die verschillende prioriteiten nastreven. Zo zou men voor een evenement op het strand nu met niet minder dan drie verschillende wethouders moeten overleggen.

01/09/2026

We gaan een belangrijke periode tegemoet waarin het gaat om de toekomst en bovendien om onze portemonnee.
Hier mijn column van deze week voor mijn trouwe FB-volgers en andere geintresseerden:

Herfst

De nieuwsdiensten kondigden het in de vroege ochtend al triomfantelijk aan. De strak wapperende vlaggen en vaandels op de Koningin Wilhelmina Boulevard torpedeerden als het ware elk verlangen naar een dagje strand. In de periferie van het kuuroord vertoonde de natuur al haar echte najaarskleuren; in de trotse Voorstraat lieten de eeuwenoude lindebomen volop hun bladeren vallen. Het is 1 september: de meteorologische herfst is begonnen.

Maar dat betekent geenszins dat Noordwijk direct in verval zal raken. De ijverige marketingdeskundigen kunnen dit immers prachtig benutten om de zo vurig gewenste 'seizoensverlenging' te realiseren. Zodat mensen speciaal naar onze gemeente komen om te genieten van al het moois dat de herfst ons te bieden heeft.
Tegelijkertijd is het ook het sein voor de lokale politiek om weer eens echt aan de slag te gaan. Nu heeft de frase 'als de blaadjes vallen' historisch gezien een vrij specifieke betekenis. Vallend loof levert immers steevast overwerk op voor psychiaters en psychologen. In de herfst stagneert bij sommigen het denkvermogen en brengt het brein nogal onvoorspelbare ideeën voort.
En laat de herfst nu net een cruciaal seizoen zijn in onze dorpspolitiek. Die niet gebaat is bij vallende blaadjes die het noodzakelijke nuchtere denkproces verstoren.
Ambtenaren hebben tijdens de zomer de financiële paragrafen van de perspectiefnota uitgewerkt, en aan onze volksvertegenwoordigers straks de schone taak om in de speciale begrotingsvergadering een financieel gezond meerjarenplan te accorderen. Een door vallende blaadjes haperend brein kunnen we daarbij natuurlijk missen als kiespijn.

Kritieke periode dus, zeker wanneer je bedenkt dat we aan de wieg staan van een door veel politieke nieuwkomers bedachte 'bewonerscultuur'. Een cultuur waarin participatie ernstig wordt misbruikt om een schreeuwende minderheid haar zin te geven, en waarin het belang van een gezonde bestuurscultuur volledig wordt gebagatelliseerd door egootjes en kleindenkers.
Ik hoop dat de verstandige volksvertegenwoordiger zich de komende periode niet onbetuigd laat en kiest voor een rationele koers van daadkracht, transparantie en samenwerking. Een volksvertegenwoordiger die de juiste toon weet te vinden om het niets opleverende populisme en het kortetermijndenken te ontkrachten. Met de focus op wat goed is voor het merendeel van de inwoners, in plaats van wat de luidste roepers eisen.
Want alleen op basis van zo'n verstandige bestuurscultuur ontstaat er na de herfst hopelijk weer zicht op een hoopgevende lente. Een periode met wat mij betreft weer eens frisse, energieke politieke debatten — iets waar we al veel te lang van verstoken zijn gebleven. Niet het uitstellen van noodzakelijke veranderingen, maar het gezamenlijk oma**en ervan. De te vaak zwijgende meerderheid in onze gemeente verdient simpelweg niet anders.

27/08/2026

In aanloop naar de nabije toekomst even stilstaan bij participatie. Speciaal voor mijn trouwe FB-volgers.

Burgervader

De profielschets voor de nieuwe burgemeester is opgesteld door de gemeenteraad. Hierin vertellen we meer over het karakter, de ambitie en de uitdagingen van onze gemeente. En we beschrijven de wensen en verwachtingen die wij hebben ten aanzien van onze nieuwe burgemeester. Deze prachtige volzin plaatste de PR-afdeling op de officiële publicatie van de gemeente Noordwijk. De deskundig geachte gemeenteraad publiceert gelijktijdig de wensen en verwachtingen die zij heeft ten aanzien van onze nieuwe burgervader.
In een fraai uitgevoerde folder herkennen we een document vol vrome wensen. Opgesteld volgens de geldende wetten van participatie, in de praktijk slechts een traject waarin wij als inwoners nog even de illusie mochten hebben dat onze inbreng er toe doet. De gekozen volksvertegenwoordiging maakt ons nu duidelijk dat er wordt gezocht naar een verbinder, een krachtig bestuurder, een boegbeeld en natuurlijk een representatieve persoonlijkheid om de internationale bloemenbadplaats, de unieke aan de ruimtevaart verbonden gemeente en het internationaal gewaardeerde kuuroord op waardige wijze en in brede zin over het voetlicht te brengen. Het zal voor niemand een verrassing zijn dat er wordt gezocht naar een schaap met vijf schapenpoten. Een schaap dat kans ziet om zich de wolven van het lijf te houden, geduldig en aaibaar is als een Golden Retriever en kans ziet zich te manifesteren in de landelijk gewaardeerde schaapskudde. Dus al met al ook een echte burgervader.
Nu lijkt mij de Noordwijkse gemeenteraad niet het meest geschikte college voor dit soort verantwoordelijke klusjes. En ik stel u gerust: hun enthousiaste inbreng zal op de juiste waarde worden geschat. Want de profielschets is geen blauwdruk voor de toekomst, maar slechts een rituele dans ter geruststelling van u en uw eigen gemeenteraad.
De gemeenteraad van Noordwijk – de afgelopen jaren niet schroomvallig gebleken als het gaat om bestuurlijke vetes, versnippering en politiek onbenul – denkt dat men de regie heeft. De vertrouwenscommissie stelt de eisen op, stelt vragen op het gemeentehuis en belooft het volk dat hun stem telt. Zo zou worden bepaald wat de gemeente Noordwijk nodig heeft, toch?
Niet dus. Het einde van het liedje is dat de profielschets niet meer is dan een papieren verlanglijstje op het bureau van de Commissaris van de Koning. Want dáár zit de echte spil van de kroonbenoeming. De CvdK schuift met de enveloppen, leest de sollicitatiebrieven in een afgesloten kamer en beslist wie er wél of niet op het korte lijstje komen te staan.
Wat de Noordwijkse raad ook op papier heeft gezet, de Commissaris weegt vooral partijpolitieke verhoudingen, bestuurlijke rust in de provincie en, niet onbelangrijk, welke partijprominent er weer eens aan een nieuwe post toe is. Dit alles ondanks het urenlange vergaderen over eigenschappen als 'benaderbaar' en 'daadkrachtig'. De feitelijke macht in het benoemingscircus ligt natuurlijk buiten de raadszaal.
Straks steekt de Commissaris twee kandidaten van het ingediende lijstje terug in de enveloppe, en vervolgens mag de raad kiezen. Een keuze uit twee, dwingend voorgeselecteerd door het provinciaal gezag. De profielschets wordt vervolgens wonderbaarlijk precies geprojecteerd op de kandidaat die de Commissaris tóch al op het oog had.
Het is een illusie dat Noordwijk met deze profielschets haar eigen toekomst regisseert. Het is politiek theater waarin de raad gelukkig maar een bijrol speelt, de inwoner de figurant is en de Commissaris de regie voert. Noordwijk krijgt niet de burgemeester die het op papier vraagt, maar de burgemeester die de Kroon haar gunt. En die zal straks, zoals altijd, door iedereen een kanjer worden genoemd. Een daadkrachtig bestuurder, een boegbeeld en een echte burgervader. Of wil de Commissaris toch weer zo’n lieve burgermoeder?

18/08/2026

Vanavond ontvangt S.J.C. de mannen van A.S.C. voor een oefenwedstrijd. De kantine is niet open.

18/08/2026

Geen columns meer in de lokale krant maar op verzoek van de redacties deze week een bijdrage aan de zomeruitgave van de gezamenlijke gemeenten Bollenstreek. En dat wil ik mijn trouwe FB-volgers niet onthouden natuurlijk.

Van Streek

De bollenvelden kleuren onze streek als een fantastisch geheel. Langs de kust is er een overdosis aan natuur en recreatie. De diverse bedrijventerreinen ademen ondernemerschap en durf. Het plassengebied aan de oostgrens heeft weer zijn eigen bijzondere kwaliteiten. En voetbalclubs geven de toon aan; in heel het land is er bewondering voor zoveel kwaliteit in zo’n beperkt gebied. Een regio om trots op te zijn en de loftrompet over te steken.
Maar verstandige mensen kijken daar toch met een andere, voornamelijk kritische blik naar. Want de economische ontwikkelingen laten veel te wensen over. De noodzakelijke infrastructuur om verkeersstromen optimaal in te passen ontbreekt. Vooral omdat die mooie lappendeken van bloeiende bollenvelden volgens velen symbool staat voor de tekortkomingen op het vlak van goed bestuur. De Bollenstreek is en blijft bestuurlijk versnipperd in chauvinistische dwergstaatjes. Lisse, Hillegom, Teylingen, Noordwijk en Katwijk blijven hardnekkig het eigen gelijk vooropstellen.
Natuurlijk, Voorhout, Sassenheim en Warmond verenigden zich. En Noordwijk en Noordwijkerhout kwamen, gedwongen door de penningmeesters, tot een verstandshuwelijk. Maar dat blijkt steeds opnieuw onvoldoende. Al decennialang predikt men de noodzaak van één bestuurlijke organisatie, maar helaas kwam men niet verder dan regionale praatclubjes. De samenwerking is niet meer dan een verzameling stuurgroepen, overlegorganen en papieren werkelijkheden. Onvoldoende voor echte en snel uitvoerbare plannen. En onvoldoende om Den Haag te verrassen met een doordacht plan voor woningbouw, het behoud van de bollengrond, bereikbaarheid en natuurlijk het stikstofdossier.
En waarom gebeurt het dan niet? Kijk naar de gezamenlijke gemeenteraden en de schaal van de bestuurlijke tragedie wordt snel duidelijk. De politieke arena’s blinken bepaald niet uit door de aanwezigheid van strategische en bestuurlijke zwaargewichten. Raadsvergaderingen gaan over hobbypaardjes, moestuinen, de hoogte van een haag, het water geven van plantsoenen, een vergunning voor een dakkapel of de sluitingstijd van de lokale feesttent. Wethouders spreken vol bewondering over elkaar en houden zich zo in het zadel. Een zeldzame kreet om een regionale fusie zorgt voor rode konen en stromen okselvocht. Want iedereen wil slechts de macht over het eigen dorpsplein. Daadwerkelijke bestuurlijke veranderingen in het belang van de bewoners van dit unieke stukje Nederland gaan onze politieke amateurs veel te ver. Ook bij de burgemeesters ontbreekt de daadkracht en het noodzakelijke initiatief. Wel horen we met regelmaat de kreten over verbinden en krachten bundelen, maar uiteindelijk blijft het bij lintjes knippen en mooie toespraken houden.
Helaas! Zolang de Bollenstreekgemeenten blijven hangen in dorpspolitiek en chauvinisme, betalen de inwoners het gelag via stijgende lokale heffingen. En zo blijft een regio voortdurend buiten de boot vallen bij het verdelen van de landelijke geldpotten. En daar zal, zo vrees ik, ook deze noodkreet niets aan veranderen.

18/08/2026

Voor mijn trouwe volgers op FB een spontane reactie op een recente publicatie op FB

PvB te N.

De lokale politiek heeft weer eens de pauzeknop ingedrukt. Want na al die drukte rondom de speeltuin van de lokale democratie en de verkiezingscampagnes om het pluche in de raadzaal veilig te stellen, menen onze lokale politieke helden het recht te hebben om zomaar eens een poosje niets te doen. Geen veertien dagen vakantie, maar een in de praktijk drie maanden durend zomerreces. Toch blijven in de periferie van de politiek de notoire moraalridders, zoals P.v.B. te N er een is, actief.

Het is fascinerend om te zien hoe deze hedendaagse moralist zijn haat tegen politiek andersdenkenden tot een heilig vuur heeft verheven. Recent vond hij het noodzakelijk om met veel ritmeloos tromgeroffel nu maar eens de boeren op de korrel te nemen en deze hardwerkende Nederlanders weg te zetten als schaamteloze grootverdieners die op moeten houden met zeuren. Niet via een eigen motivering, maar via een gepubliceerd artikel op een of andere website.

Het aantoonbare gebrek aan inzicht in de agrarische sector weerhoudt hem er niet van om op basis van suggesties deze respectabele beroepsgroep aan het kruis te nagelen. Deze vrijetijdsondernemer geeft blijk van zijn minachting voor 'geld verdienen met keihard werken'. Hij opereert vanuit het dogma dat goedgeklede linkse mensen zoals hij per definitie goedwillende, heilige en alleswetende burgers zijn, en dat wie niet op de juiste deugpartij stemt, een gevaar voor de mensheid betekent. Ik stel vast dat hij kennelijk niet weet dat zijn havermelk niet spontaan in een biologisch afbreekbaar pak groeit zonder dat daar een vakbekwame boer, een aan eigentijdse eisen aangepaste stal of een kostbare elektrische trekker aan te pas komt.

Ik bleek niet de enige te zijn die bij de inbreng van onze salonsocialist het voorhoofd fronste. Op een van de socials reageerde bijvoorbeeld een weldenkend en zeer respectabel lokaal journalist op de suggestieve uiting van de criticaster. Hij stelde de vraag: "Wat vinden jullie van de Jodenster, maar dan nu met de B van boer erin?" En hij gaf zelf het antwoord: "Ik vind het echt enorm een grens overgaan en echt niet kunnen."

En dat laatste zal ieder weldenkend mens met hem eens zijn. Want wij weten bijvoorbeeld dat de agrarische sector in onze streek geen hoon verdient, maar juist schouderklopjes. Ik ga geen moeite doen om dat onze trommelaar en zijn politieke vrienden snel even uit te leggen. Het onderwerp vraagt om een serieuze aanpak, met respect voor de diverse kanten van de zaak. Zomaar even een kreet lanceren met "Het is maar een weetje..." getuigt juist van een gebrek aan respect. En samen met anderen stel ik vast: beste P.v.B., ik vind dat u hier opnieuw een grens bent overgegaan.

29/07/2026

Ik krijg verrassend veel waardering voor mijn 'stukjes' op FB. Daarom blijf ik voorlopig actief.
Voor deze week deze column.

Melkkoetje.

Natuurlijk was ook ik, net als zo’n vijfhonderd andere liefhebbers, aanwezig bij de lokale voetbalderby. De afterparty bleek minstens zo interessant. Het wa**e weer nodigde vriend en vijand uit tot een stevige, frisse dronk na afloop. Het ging aanvankelijk vooral over voetbal, maar ik spitste mijn oren toen ik een pittige discussie opving aan het tafeltje achter mij.

"Wat een onzin heeft onze gemeenteraad nu weer verzonnen," merkte een bronsbruine dame op. "Nu moeten we al parkeergeld betalen als we onze wandeling willen maken bij de Duindamseslag."
De snelle reactie van haar buurman was veelzeggend: "Leve de fusie!"
Het waarom legde hij er meteen even bij uit. "Kijk, Noordwijkerhout had nooit geld voor een nieuwe Schelft. Dus konden wij extra lappen om sportend, maar vooral Carnaval vierend Noordwijkerhout een onderkomen te verschaffen. Nu willen ze nog weer ietsje meer, maar daar is geen geld voor. Dus verzonnen de Noordwijkerhouters dat er ruimte ontstaat als er extra parkeergeld bij de Duindamseslag wordt geïncasseerd. Dáárom dus."

Een andere man haakte in: "En zo helpen ze ook nog een a**e ondernemer naar de knoppen. De uitbater van strandtent De Zeespiegel ziet hierdoor zijn inkomsten flink dalen, las ik ergens. En de volgende truc is al in voorbereiding, want de betaalautomaten zijn waarschijnlijk al besteld voor het centrum van Noordwijk-Binnen en dat van Noordwijkerhout. Het Landbouwplein lijkt het volgende melkkoetje voor een onzinnige politieke wanddaad. Voor iedere baby moet er straks een boom worden toegevoegd aan het gemeentelijk plantsoen... alsof we in deze gemeente bomen tekortkomen."
Ik kon een lach niet onderdrukken en meemengen in de discussie was dichtbij. Gelukkig leidde een sportieve Noordwijker met een grote kan bier en een stapel glazen mijn aandacht af, om het weer over voetbal te hebben.

Tijdens de terugrit op de fiets bedacht ik dat in de verkiezingscampagnes vanaf divers podia een toekomstbeeld werd geschetst waarbij de inwoners altijd centraal zou staan. Soms doet men een vertwijfelde poging, meestal gaat het zoals nu bij het betaald parkeren bij Duindamseslag.

Het verwerven van inkomsten voor de gemeenteraad wel erg lijkt op het spelletje 'Rupsje Nooitgenoeg'. De aloude theorie van 'eerst sparen, dan pas uitgeven' is de politiek vreemd. Neem nu het uitbreiden van de plannen voor de nieuwe Schelft: eerst besluiten dat ze iets willen, om vervolgens creatieve plannetjes te lanceren voor de financiering. En dan was er nog het recente nieuws dat de carnavalsvereniging de noodzakelijke huur niet wil of kan opbrengen. Ook daar zal wel weer een mouw aan worden gepast.
Of het Landbouwplein daarvoor het melkkoetje wordt, zal blijken, maar ergens moet het geld vandaan komen als er een grote huurder afhaakt.
Voorlopig is daar echter nog geen sprake van. Het hoogste orgaan in ons gemeentelijk bestuur viert vakantie, en wij vieren het uiteraard van harte met hen mee. Leve de fusie, hoezee!

20/07/2026

Lokale politiek blijft ons verbazen. Het lijkt allemaal zo eenvoudig maar in de praktijk blijken we tegenwoordig gebrek te hebben aan meer bekwaamheid. Niet dat alles vroeger beter was. Maar.........

Handhaven

Onbehoorlijk bestuur, communicatie, streng handhaven en de menselijke maat: zomaar een paar veelgebruikte kreten in de Noordwijkse lokale politiek. Het zijn termen die te pas en te onpas luid klinken in de raadzaal, maar die in de praktijk vaak net zoveel voorstellen als het slaan met een l.. op een koektrommel. Het gaat hier feitelijk niet om incidenten, maar om een structureel probleem. Raadsleden lijken simpelweg niet te willen of te kunnen begrijpen dat hun uitspraken ertoe doen.

Bij herhaling horen we onze volksvertegenwoordigers verontwaardigd roepen dat er rechtvaardig, doch streng gehandhaafd moet worden zodra regels worden overtreden. Maar als dat vervolgens gebeurt, is Leiden direct in last. Dat ervaren we al jaren in de slepende discussies rondom de paardenweidjes en moestuinen. Wat illegaal is, dient volgens de gemeenteraad te worden aangepakt. Volgt er echter een handhavingsprocedure, dan slaat de politieke verontwaardiging meteen weer toe. Het geëiste strenge handhaven moet immers wel gebeuren volgens de normen van – wat dit ook precies mag betekenen – de menselijke maat.

En dan komt communicatie om de hoek kijken. Raadsleden, gezegend met een behoorlijk pak boter op het hoofd, zijn specialisten geworden in het uiten van verwijten aan het college van B&W over het communicatieproces. Een dag te vroeg communiceren is een doodzonde, een dag te laat levert direct beschuldigingen op van onbehoorlijk bestuur. Dit speelt bij tal van onderwerpen en lokale dossiers, waarbij termen als bestemmingsplannen, bouwvergunningen, oneigenlijk gebruik en veiligheid steevast de revue passeren.

Recentelijk lag er de duidelijke opdracht van de gemeenteraad om nu eens écht streng te handhaven o.a. bij de strandexploitatie. De wethouder gaf vervolgens keurig opdracht aan zijn diensten om deze wens van het hoogste bestuursorgaan uit te voeren. Dat zorgde niet alleen voor veel onbegrip, boosheid en ongeloof op het strand, maar legde ook een dieper falen bloot. De gemeenteraad is zelf blijkbaar niet in staat om bestuurlijke taken, wensen, belangen en een realistische uitvoering fatsoenlijk te verwoorden in de noodzakelijke overeenkomsten.

Dat je voor het plaatsen van een vlaggenmast eerst een bouwvergunning moet aanvragen, is natuurlijk van de zotte. Dat er voor een bankje dat er al jaren staat direct wordt gedreigd met een dwangsom, riekt naar ordinaire diefstal. En dat een nieuwe vergunningsaanvraag wordt geëist terwijl de reeds afgegeven vergunning ter plekke kan worden overlegd, duidt op een onmogelijke nalatigheid bij de gemeentelijke diensten.

Al jaren geleden spraken bewoners van de Boulevard mij geërgerd aan over het groeiende aantal foeilelijke zeecontainers rondom de strandpaviljoens. We stelden destijds vast dat er blijkbaar redenen waren om dit toe te staan. Nu blijkt plotseling dat de situatie al die tijd is gedoogd. Om er nu ineens met de botte bijl streng op te handhaven, is exact dezelfde lijn die eerder bij de paardenweidjes en moestuinen werd getrokken.

Onze lokale politici zijn er blijkbaar niet toe in staat te voorzien dat we in een dynamische wereld leven waarin eisen, wensen en omstandigheden continu veranderen. Dat vraagt om regelmatige communicatie op basis van heldere controles én met oog voor de menselijke maat. Niet als holle frase binnen het politieke geleuter in de raadzaal, maar structureel vastgelegd in het heilige document dat de strandnota heet.
Met u ben ik dan ook bijzonder nieuwsgierig hoe dit allemaal gaat aflopen. Wie krijgt straks de verwijten naar het hoofd geslingerd en wie moet er diep door het stof? Dat het laatste woord hierover nog lang niet is gesproken, staat zo vast als een permanent strandpaviljoen.

Binder

16/10/2026

02/10/2026

17/09/2026

01/09/2026

27/08/2026

18/08/2026

18/08/2026

18/08/2026

29/07/2026

20/07/2026

Adres

Website

Meldingen

Snelkoppelingen

Delen

Categorie

Verzoek om vermelding te verwijderen