16/07/2018
Sprong in het diepe
Marianne’s ervaringen in de Zelfvertrouwenbooster.
Het zwemlesgevoel. Dat vage buikpijngevoel, dat er iets spannends gaat gebeuren, waar je weinig controle over hebt. Maar één ding weet je wel, het wordt een sprong in het diepe.....
Nou dát gevoel, heb ik elf donderdagavonden gehad wanneer ik in de auto stapte richting Den Haag. Wat staat me nu weer te wachten? Welke comfortzone ga ik nu weer om zeep helpen?
Niet klappertandend langs de kant, maar wel met klotsende oksels. En niet vanwege de te heet afgestelde verwarming.
Net als bij de zwemles heb ik me lang afgevraagd wat het effect is van al die avonden elkaar van bankjes in het park duwen, 'kijk me aan' in allerlei varianten roepen of met al je emoties een feest of bus binnenlopen.
Groep
Ik ben vast de enige in de groep met een beetje buikpijn. Ik kijk rond en vraag me af waarom al die mensen deze cursus eigenlijk nodig hebben.
De moeder van een pasgeboren baby die zich elke les even verontschuldigd voor de melkvlekken op haar kleren. Die mij eigenlijk niet opvallen, omdat ik ben afgeleid door de energie die ze uitstraalt en doorgeeft aan de mensen om haar heen.
De ik-moet-toch-wat-op-donderdagavond-deelnemer die een rots in de branding is voor de groep en zelfs door een klas vol hangende pubers niet omver wordt geblazen. Iemand op wie je kunt bouwen omdat ze meer dan ze zelf in de gaten heeft, zo zichzelf is.
De dame met de elegantie van een klassieke balletdanseres. Die heel geleidelijk het op haar tenen lopen af en toe eens verruilt voor stevig met beide benen op de grond staan.
De vader die elk introvert kind zich zou wensen. Omdat hij je worstelingen in deze extraverte wereld zo goed begrijpt. "Papa, vertel nog eens over die cursus die je deed. Al die mensen daar vonden het ook eng hè, om wat te doen voor een groep. Jij ook toch, maar je deed het dan wel gewoon toch?"
De you-go-girl die zo ontwapend maar oh zo direct zegt waar het op staat en met wie ik elke keer weer een goeie lachbui krijg als we samen de imaginaire gordijnen gaan ophangen.
De componiste die zo zwierig en gracieus door het leven lijkt te lopen. Net als haar noten. Maar als de tonen meer forte worden en ze haar indringende blik focust op wat ze echt belangrijk vindt....dan doe je met respect een stapje opzij en laat je haar zo op haar doel af gaan.
De hulpverlener van wie ik alles aanneem wat ze vol overtuiging zegt. En met mij ook al die studenten die het geluk hebben les van haar te krijgen.
De dame met de heerlijke rustige uitstraling die zoveel behoefte heeft aan positiviteit op haar werk en na deze cursus de kapper de oren van haar hoofd gaat kletsen.
De docente die zich steeds vaker even aan de buitenwereld laat zien. En me zo nieuwsgierig maakt naar waar zij blij van wordt of energie van krijgt. Als de lessen toch nog even iets langer hadden mogen duren....
De dappere arts die kwetsbaar durft te zijn in een harde wereld en kiest voor een nieuwe start. Adem in, adem uit....uiteindelijk komt alles goed, dat wil ik eigenlijk tegen haar zeggen.
Masker af
En Anoek, elf weken lang was je er. Zonder jou zaten we hier nog steeds gemaskerd tegenover elkaar als bij een Venetiaans bal.
Hoe je ons heel natuurlijk stimuleert om af en toe even die veilige groep te verlaten. Waar we dan onder jouw energieke aanmoedigingen heel even ons masker afdoen en onszelf durven te laten zien. En dan ervaren dat er niks engs gebeurt, dat niemand je raar vindt.
Heel veilig, want als het toch wat te spannend voelt, dan sta jij daar. Eén stap achter ons en loods je ons zo weer door naar de volgende uitdaging.
We hebben allemaal weer wat beter leren zwemmen. Misschien soms zonder dat we het zelf in de gaten hadden.
Elf weken lang een beetje zwemlesbuikpijn...ik ga het missen.
Nu ga ik op zoek naar een nieuw koud en diep zwembad. En dan denk ik weer even aan jullie, en dan loop ik naar voren, buikpijn of niet, en spring! DIT BEN IK
