01/02/2024
In de stille schaduwen van mijn leven ontmoette ik gezichten vol verbazing bij mijn oude omgeving. 'De gezichten van mijn oude omgeving vertoonden schrik bij het zien van mijn getekende gelaat, gevolgd door de vraag wat er met mij was gebeurd. Bijdehante antwoorden bleven uit; beschaafd verwees ik naar stress, een bijna vijfjarige worsteling met mezelf, mijn bestaan en de mensen om me heen.
De omgeving van mijn voormalige partner viel weg, maar dat was niet het enige. Mijn uitgebreide kring van vrienden, die er altijd was geweest, verdween als sneeuw voor de zon. Daar stond ik dan, zonder enige connectie of steun van familie. Het leven bood me een overvloed aan onzekerheid en wantrouwen, en ik moest leren opnieuw te verbinden en dit te omarmen. De weg naar herstel begon met het bewust aanvaarden van verlies, het toelaten van pijn en het verwerken ervan, terwijl ik tegelijkertijd probeerde het dagelijkse leven op de rails te houden met mijn hoofd in de wolken.
Ik smeekte om sociaal contact, maar mijn appjes bleven onbeantwoord. Daar waar ik altijd het lichtstraal was, vond ik geen enkele oude bekende die zijn licht met mij wilde delen. Zelfs mijn zussen leken verder dan ooit. Was het omdat ze me niet meer nodig hadden? Mijn licht was gedoofd, mijn gevoel was niet meer liefdevol, maar vol onbegrip. Was er angst voor financiële verplichtingen? Ik was altijd zelfstandig geweest. De teleurstelling in anderen deed me meer pijn dan de kracht vinden in mezelf.
De vragen over mijn bestaan stapelden zich op, vooral tijdens de coronacrisis. Ik kwam uit mijn overlevingsstand en werd er meteen weer in geduwd. Er was niemand om op terug te vallen, niemand die me vroeg om te helpen. Het besef dat ik alleen stond, dat niemand voor elkaar keek in kwesties van leven en dood, drong hard door. Deuren sloten zich, en ik leefde niet meer in de wijde wereld; de realiteit sloeg in en gooide me in een diepe put.
Ik riep naar bekenden, smeekte om hulp, maar velen liepen voorbij. De communicatie was directer en minder gezellig. Diepere teleurstellingen volgden, en ik zakte nog dieper weg. Hartverzakking, fysieke en mentale achteruitgang waren mijn metgezellen. Ik wilde niet meer. Waar waren de mensen die ik ooit had geholpen, die ik moed had ingesproken? Het besef dat de teleurstellingen in anderen mij slechter deden dan mijn eigen kracht, bracht een keerpunt.
Ik besloot La Unidad op te zetten, een herdenkingsritueel voor overleden motorrijders. Van isolement naar verbinding met de menigte. Ik moest energie putten, anders kwam ik niet uit mijn geestelijke put. De universiteit en La Unidad gaven me kracht en wijsheid. Met schuld en werkloosheid leefde ik van tijdelijke bijstand, maar ik werkte mijn schulden weg en stabiliseerde mijn leven binnen een jaar dankzij professionele hulp, die samenwerken met La Unidad
Nieuwe vrienden kwamen in mijn leven, terwijl ik oude losliet. Ik ontdekte mijn eigen kracht en moed, leidend mijn eigen boot door de stormen. Ik geloofde in iets groters dan mezelf, en het gaf me de kracht om door te gaan. Het geschift, het Woord van de hemelse luchten, was mijn kompas.
Ik ben er nog niet helemaal, maar ik wil niet meer in de put. Dus laat alle liefde en positieve energie deze kant op waaien en neem me mee in jullie gebeden. Bedankt voor het lezen van mijn diepgaande reis. 🌟
Ps: mijn Gezicht is nu wat rustiger 🤞Het komt goed met mijn Body Mind and Soul, promise ✨🙌🏽
