07/09/2020
Als je eigenlijk niet durft. En waarom dat egoïstisch is.
We zitten middenin de geleide meditatie.
Ik doe voor de verandering een keer niet mee. Mijn rol vandaag is om deze groep te leiden, hun eigen waarheid te laten vinden en te begeleiden naar helderheid, naar woorden. Naar het gevoel van “dit is het”.
Het is mooi om te zien hoe iedereen zich hier thuis voelt. Dat is precies het gevoel dat ik heb willen creëren. Iedereen heeft zijn schoenen uitgetrokken. Twee zijn er op de bank gaan zitten. Twee anderen hebben een kussen gepakt en hebben een plekje op de vloer gevonden. Weer een ander pakt haar stoel en zet ‘m aan de andere kant van de ruimte, daar voelde het beter.
Het is een meditatie die ikzelf al tientallen keren heb gedaan. Hij gaat recht naar de kern: waarom ben ik hier? Wat heb ik te brengen? En hoe dragen alle ervaringen die ik in mijn leven heb opgedaan, zowel de mooie als de pijnlijke, bij aan dat wat ik vandaag te brengen heb?
Rustig kijk ik de groep rond.
Ik zie het gebeuren: het komt binnen.
Ik zie wat tranen langzaam een ooghoek verlaten en ik weet dat wat er hierna gaat gebeuren magisch zal worden. Ik weet het omdat ik het zelf al zo vaak heb meegemaakt. En vandaag mag ik die magie doorgeven. Hem aanschouwen. Er richting aan geven.
Na 25 minuten opent iedereen zijn of haar ogen weer. Ik geef ze eerst tien minuten de ruimt om in stilte te schrijven. Te schrijven over wat je net hebt binnengekregen, hebt gezien of ervaren. En welke woorden bij je zijn blijven hangen.
Een van de dames die vandaag aanwezig is staat op. Ze loopt naar de grote poster die ik vandaag voor iedere ondernemer heb opgehangen. Op die poster heb ik de positionering die je nu gekozen hebt opgeschreven. Ze zucht. En pakt dan een rode stift en zet er een groot kruis doorheen.
‘Dit is helemaal niet wat ik wilde zeggen’, vertelt ze ons. ‘Niets van wat hier staat omschrijft wat ik écht te vertellen heb. Datgeen wat ik écht wil delen, waar ik anderen bij kan helpen. Ik snap eigenlijk zelf niet eens heel goed wat hier staat. Laat staan dat een potentiële klant dat begrijpt.’
‘Waar gaat het dan wel om?’ vraag ik haar.
‘Het gaat om troost’, zegt ze. En ze begint te vertellen.
Elk woord dat ze zegt is raak. Ze vertelt over haar eigen ervaringen. Gebeurtenissen in haar leven die pijnlijk zijn geweest en die impact op haar hebben gemaakt. Moeiteloos lijkt ze de overgang te maken van haar verhaal, naar het verhaal van haar klanten. Haar verhaal ís het verhaal van haar klant.
‘Maar dit kan ik natuurlijk nooit vertellen’, zucht ze dan, zichtbaar geëmotioneerd. ‘Dit is veel te kwetsbaar. Als ik dit ga vertellen moet ik een stuk van mijzelf laten zien waarvan ik juist zo mijn best heb gedaan om het te verstoppen.’
‘Maar klopt het?’ vraag ik haar.
‘Ja, het klopt’. Antwoord ze
‘En raakt het?’ vraag ik.
‘Ja, het raakt enorm.’
‘Denk je dat je anderen hiermee zou kunnen helpen?’
‘Ja dat weet ik wel zeker.’
‘Is het dan niet egoïstisch van je om dit verhaal niet te delen?’
Geschrokken kijkt ze me aan. ‘Dat is wel heel hard van je om dat zo te zeggen.’
Ja. Dat is heel hard van me. En toch moet het gezegd worden.
Misschien vandaag ook wel tegen jou. Daarom stuur ik je deze mail.
Want hoeveel ondernemers durven niet in beweging te komen omdat ze bang zijn voor het oordeel van anderen? Het oordeel van vrienden, familie, kennissen. Of erger: de mensen die ze helemaal niet kennen.
Ondernemers die zich niet uitspreken omdat ze dan misschien raar worden gevonden.
Mensen die zich stil houden omdat ze niemand tegen de schenen willen schoppen.
Geen keuzes maken omdat ze dan misschien iemand buitensluiten.
Geen actie ondernemen want ‘wie ben ik nu helemaal om …’.
Het ding is: you’re already being judged.
Het maakt letterlijk niet uit wat je doet. Er is áltijd wel iemand die daar iets van vindt. En wanneer je je gaat aanpassen… dan is er wel weer iemand anders die dáár weer iets van vindt. En als je dat dan aanpast… nou ja, you get the point.
Dat stuk van jou dat je niet zichtbaar durft te maken, of waar je al die tijd zo hard voor gewerkt hebt om dat te verstoppen. Het verhaal dat in jou zit maar jij niet durft te delen… dát is het verhaal waar jij anderen mee kunt raken.
En die anderen… dat is maar een heel klein percentage van onze wereldbevolking.
Laten we zeggen 1 %.
Maar het is 1% van de mensen die jou helemaal te gek vinden. Die zitten te wachten op iemand zoals jij.
Toch focus jij je nu op die andere 99%.
En is je boodschap nu zo ontdaan van al zijn kracht en kwetsbaarheid dat het een heel leuk, lief en licht verteerbaar verhaal geworden is. Ontdaan van de echte boodschap. Dan krijg je dus zoiets als wat er die dag bij mij op kantoor, op de poster aan de muur hing: ‘Niets van wat hier staat omschrijft wat ik écht te vertellen heb. Datgeen wat ik écht wil delen, waar ik anderen bij kan helpen. Ik snap eigenlijk zelf niet eens heel goed wat hier staat. Laat staan dat een potentiële klant dat begrijpt.’
Wat die 1% van de mensen - jouw mensen - echt wil horen?
Die rauwe, eerlijke, pure stem die zegt wat er gezegd moet worden.
Omdat je voelt dat dat is waarom jij hier bent. Waarom jij doet wat je doet.
Die wordt niet gehoord.
Door je te focussen op die 99% verliest je verhaal al zijn kracht.
En die 1% die wél op jou zat te wachten hoort je niet.
Je schiet er niets mee op om “niet te durven”.
Want je hebt er niet alleen jezelf mee, maar ook juist de persoon voor wie je er had willen zijn.
Wil je met jouw bedrijf anderen helpen (met wat het ook is he, of je nu kapper bent of businesscoach)? Dan moet je je realiseren dat je het niet voor jezelf doet.
Je doet het voor iedereen die wanhopig op zoek is naar wat jij hen kunt geven.
Je doet het voor de mensen die hopen op iemand zoals jij die komt om hen te helpen hun probleem op te lossen.
Je doet het voor die 1% die precies wil horen wat jij te vertellen hebt.
Maar wat gebeurt er als je nooit naar buiten treedt met wat je echt had willen zeggen?
Gewoon omdat je te druk was met het vastzitten in je eigen hoofd?
Je je richt op die andere 99%? Die gevoelsmatig veel grotere vijver, maar waar je wel alles aan jezelf moet aanpassen?
Eigenlijk gebeuren er dan 2 dingen:
1: Klanten staan niet in de rij voor je. En dat is vervelend voor jou als ondernemer. Want zonder klanten die voor je in de rij staan geen of weinig inkomsten, of altijd klanten die net niet helemaal passend voelen.
2: Je kunt niet doen wat jij te doen hebt. En je kunt niet helpen wie jij te helpen hebt.
En vooral dat laatste is erg.
Dat is egoïstisch zelfs.
Ik weet dat het je bedoeling is zoveel mogelijk van waarde te zijn aan je mensen. Maar hoe kun je dat in vredesnaam doen door je stil te houden?
Je zou het verschil kunnen maken in het leven van iemand anders. Wie ben jij om dat in de weg te staan?
We zijn zo vreselijk hard op zoek, continu, naar wat ons “anders” maakt. Wat ons als ondernemer onderscheidend maakt… dat we totaal vergeten dat alles er al is. JIJ bent wat jou anders / onderscheidend / uniek maakt.
Jij.
Met jouw hele verhaal.
Haal dat verhaal eruit en je bent net als ieder ander: keihard bezig te focussen op die 99% terwijl het goud zit in die 1% die jou helemaal te gek vindt.
Wees niet egoïstisch.
Krijg je verhaal helder.
Vind daar woorden voor.
Vind je Stem.
Spreek die uit.
Take a stand.
Make a statement.
Laat mij je helpen daar richting en woorden aan te geven, op de meest laagdrempelige manier die ik kan bedenken: dezelfde live Positioneringsdag als waar deze dame aan mee heeft gedaan.
Ik garandeer je richting, helderheid en dots die gaan connecten. Een stap naar de positie waar jij daadwerkelijk jouw impact gaat maken.
Zaterdag 26 september of 10 oktober van 12-17 uur bij mij op kantoor in Dordrecht.
Ben jij erbij?
https://valeriecommuniceert.nl/positioneringsdag
Liefs,
Valerie
