Peggy Kruin, Lamsrustlaan 60, Rotterdam (2026)

04/06/2026

Sommige mensen gaan met werkelijk iedereen het conflict aan. Met hun baas, de buurman of de klantenservice. Geen enkel probleem.

Maar zet ze tegenover iemand van wie ze houden, en ineens slikken ze hun woorden in. Ze stellen grenzen uit en passen zich aan. Niet omdat ze bang zijn voor ruzie, maar omdat ze bang zijn voor verlies. Het verlies van de verbinding.

Veel mensen denken dat ze conflicten vermijden omdat ze vredelievend zijn. Maar vaak vermijden ze simpelweg afwijzing. Ze zeggen: "Laat maar," of "Ik wil geen gedoe." Terwijl ze eigenlijk bedoelen: "Ik ben bang dat je me verlaat als ik echt eerlijk ben."

En zo begint iets wat liefde lijkt. Tot je op een dag merkt dat de relatie er nog wel is... maar jijzelf steeds minder. Dit zielsverlies gebeurt in honderden kleine momenten. Wanneer je zwijgt over je pijn of doet alsof iets je niet raakt. Totdat je in de spiegel kijkt en denkt: wanneer ben ik eigenlijk opgehouden mezelf te zijn?

Liefde zonder eerlijkheid is geen liefde. Het is hooguit een poging om elkaar vast te houden. Echte verbinding ontstaat pas wanneer twee mensen zichzelf durven te laten zien. Ook als dat ongemakkelijk is. Zonder die waarheid blijft er vaak alleen een functionerende samenwerking over. Een relatie op papier, maar geen echte ontmoeting.

Het vermijden van een conflict lijkt gratis, maar het kost je uiteindelijk je grenzen, je rust en je zelfrespect. Relaties gaan zelden stuk omdat mensen té eerlijk zijn. Ze lopen vast omdat mensen zo lang hebben gezwegen, dat ze zichzelf onderweg zijn kwijtgeraakt.

Loop jij in je relatie ook op eieren uit angst voor de reactie van de ander? Laten we er samen eens naar kijken. Kijk op www.peggykruin.nl

28/05/2026

Vreemdgaan voelt voor veel mensen zwart-wit. Totdat je ineens zelf degene blijkt te zijn met wie iemand vreemdgaat. Een verwarrende plek waar het schuurt op een manier die mensen vaak niet verwachten.

Niemand groeit op met het idee iemands geheime relatie te worden. Toch gebeurt het. Soms glijd je er langzaam in. Omdat iemand zegt dat zijn relatie al voorbij is, jullie verbinding “anders” voelt of omdat aandacht verslavend is wanneer je iets mist in jezelf. Ergens onderweg verschuift er iets. Wat eerst bijzonder voelde, krijgt een schaduwkant.

De ander zijn lijkt op een intense verbinding vol verlangen en spanning. Maar tegelijk leef je in een constructie waarin jij niet volledig zichtbaar mag zijn. Je moet rekening houden met tijden, agenda’s en stiltes. Je krijgt stukken van iemand, maar zelden het geheel. Hoe langer dat duurt, hoe groter de vraag: als iemand zijn partner kan verdelen, wat zegt dat dan over de plek die ik uiteindelijk krijg?

Dat gevoelens echt zijn, maakt het juist ingewikkeld. Liefde en verbinding kunnen oprecht voelen, terwijl de situatie iets ondermijnends heeft. Mensen worden niet zomaar “de ander”. Vaak speelt een behoefte aan erkenning, eenzaamheid, of een oud patroon waarin beschikbaarheid en liefde door elkaar lopen. Soms voelt de verboden positie zelfs veiliger; zolang iemand niet volledig beschikbaar is, hoef jij jezelf ook niet helemaal te geven. Dat is confronterend, maar daar begint vaak de beweging.

In de KernAanpak kijken we naar het patroon. Waarom neem je genoegen met halve beschikbaarheid? Waarom voelt wachten soms als liefde? Waarom blijf je hopen terwijl je diep vanbinnen voelt dat je jezelf kwijtraakt? Dat zijn patronen, vaak oud en onbewust. Dat maakt jou niet “slecht”, maar het vraagt wel eerlijkheid. De ander zijn doet óók pijn.

Mensen kijken vaak hard naar degene met wie wordt vreemdgegaan, alsof daar geen verdriet of loyaliteitsconflict bestaat. Maar ook de ander leeft vaak in onzekerheid en emotionele afhankelijkheid. Alleen is die pijn moeilijk bespreekbaar. Waar moet je ermee naartoe?

Je blijft soms hangen in een situatie die aan je zelfbeeld knaagt. De ander zijn lijkt alsof je gekozen wordt, maar op de lange termijn voelt het alsof je nét niet volledig mag bestaan. Liefde die verborgen moet blijven, kost uiteindelijk bijna altijd iets van jezelf. De echte vraag is: wacht je tot iemand voor jou kiest of durf je eindelijk jezelf te kiezen?

Wil je hier eens over praten? Neem dan contact met me op. Link naar mijn site staat in de comments.

21/05/2026

Sommige kinderen groeien op met een verantwoordelijkheid die nergens officieel wordt uitgesproken, maar die wel voortdurend voelbaar is. De sfeer in huis. Het geheim waar niemand over praat. De ambitie van een vader die jij moet waarmaken of het verdriet van een moeder waar je omheen leert bewegen. Het misbruik waarover gezwegen wordt, maar dat alles beïnvloedt. En ondertussen ben jij gewoon kind. Tenminste, op papier.

Kinderen zijn veel loyaler dan volwassenen beseffen. Ze voelen haarfijn aan wat er nodig is om het gezin overeind te houden en passen zich aan. Ze worden rustig, zorgzaam, sterk, onzichtbaar of juist lastig. Bijna altijd gebeurt hetzelfde: het kind gaat dragen wat eigenlijk van de ouder is. Niet bewust, maar omdat een kind instinctief probeert het systeem in balans te houden. Hoe langer dat duurt, hoe normaler het voelt.
Het ingewikkelde is dat deze lasten vaak vermomd zijn als liefde of loyaliteit. Je zorgt voor je moeder omdat ze het moeilijk heeft of maakt carrière omdat je vader dat nooit kon. Ergens onderweg raak je je eigen plek kwijt.

Een kind dat voortdurend draagt, voelt vaak niet meer wat het zelf nodig heeft. Er ontstaat verwarring tussen liefde en verantwoordelijkheid, loyaliteit en zelfopoffering, verbondenheid en schuldgevoel. En dat werkt nog jaren door in relaties, werk en ouderschap.

Veel volwassen kinderen durven de last niet neer te leggen omdat ze hun ouders begrijpen. Omdat ze zien waar het gedrag vandaan komt en dat hun ouders zelf ook beschadigd waren. Dat kan allemaal waar zijn, maar begrip verandert niets aan het feit dat jij hebt gedragen wat te zwaar was voor een kind.
In de KernAanpak kijken we naar de onderliggende dynamiek. Welke plek heb jij gekregen in het gezin? Wat ben jij gaan dragen? En van wie is die last eigenlijk? Dat vraagt geen strijd met je ouders of een verwijt. Het vraagt helderheid. Want pas als je ziet wat je draagt, kun je voelen dat je het niet langer hóeft vast te houden. Liefde hoeft niet langer hetzelfde te zijn als dragen.
Verantwoordelijkheid teruggeven is geen afwijzing en geen ondankbaarheid. Je kunt van je ouders houden én erkennen dat bepaalde pijn of verwachtingen nooit van jou waren. Dat is volwassen worden zonder jezelf kwijt te raken.

Zware lasten verdwijnen niet vanzelf, zeker niet als je jarenlang dacht dat het normaal was. Maar wat ooit nodig was om te overleven, hoeft niet de rest van je leven jouw taak te blijven. Soms begint vrijheid niet met harder dragen, maar met voorzichtig terugleggen wat nooit van jou is geweest.

Heb jij het gevoel dat je nog steeds de lasten van vroeger draagt in je huidige relatie of werk? Laten we samen kijken naar jouw plek in het systeem. Neem gerust contact met me op voor een kennismaking.

13/05/2026

Mis je verbinding en intimiteit?
Veel stellen zeggen: “We hebben een communicatieprobleem.” Klinkt logisch, maar dat is het meestal niet.

Het verschil tussen verbinding en uitleggen
In verbinding zijn betekent dat je voelt dat de ander moeite doet om jou te begrijpen. Uit verbinding zijn betekent dat jij moeite moet doen om begrepen te worden.

Als wat je zegt niet landt, ga je vanzelf minder delen. Je trekt je terug. En dan verdwijnt de intimiteit. Niet ineens, maar geleidelijk. Intimiteit begint namelijk bij jezelf durven laten zien. Als dat niet meer veilig voelt, stop je ermee. Niet omdat je niets meer voelt, maar omdat het teveel energie kost.

Geen communicatieprobleem, maar een gebrek aan afstemming
Er wordt meestal genoeg gepraat, soms zelfs teveel. Maar zolang de ander niet echt hoort wat jij zegt, verandert er niets. Blijven praten zonder dat het aankomt maakt je niet duidelijker; het maakt je moe.

Het probleem los je niet op door nog beter te formuleren, maar door stil te staan bij de vraag: kan de ander jou nog echt horen?

Wil jij ook weer beter op elkaar afgestemd zijn?
Neem dan contact met me op.

07/05/2026

Je houdt van je kind, maar voor jou is het gezin compleet. Voor je partner niet. Wat begint als een verschil in verlangen, verandert vaak in een zware dynamiek waarin jouw grens ter discussie staat.

Opmerkingen als "Je wilt toch ook een speelmaatje voor ons kind?" of "Je bent zo'n goede moeder" klinken logisch of vleiend, maar voelen vaak als beïnvloeding. Voor je het weet, ben jij degene die de droom van de ander "kapotmaakt" of "alles bepaalt".

Het resultaat? Je gaat je verdedigen of verzachten om de spanning te verminderen. Maar een kind krijgen om de relatie te redden, is nooit de oplossing. Jouw "nee" mag er zijn, net zoals de teleurstelling van de ander er mag zijn. Het zijn twee waarheden die op dit punt simpelweg niet samenvallen.

Blijf niet polderen over je eigen grenzen. Helderheid geeft uiteindelijk de meeste ruimte, hoe pijnlijk die eerlijkheid op korte termijn ook is. Zeggen waar je staat, zonder achterdeurtjes, is de enige weg naar een echte oplossing.

Worstel je met dit verschil in toekomstbeeld en komen jullie er samen niet meer uit? Lees mijn hele blog via https://www.peggykruin.nl/blog. Neem contact met me op voor een gesprek.

30/04/2026

Je zit aan tafel. Je zegt iets. Niemand reageert. Of nou ja… niemand die ertoe doet. Je stiefkind kijkt door je heen alsof je een IKEA-kast bent. Functioneel aanwezig, maar emotioneel overbodig. En je partner? Die ziet het wel, maar zegt niets. Of erger: die schuift het subtiel af op de andere ouder en de beïnvloeding van die kant.

Welkom in de wereld van de koude schouder.

Laat één ding helder zijn: genegeerd worden is geen klein ongemak. Het is geen fase of pubergedragje. Het is relationeel gedrag en gedrag zegt altijd iets. Als een kind jou structureel negeert, dan weet het kind niet hoe het met jou om moet gaan, of het heeft geleerd dat jij er niet toe doet. Beide situaties vragen om opvoeding en sturing van de ouder. Niet van jou.

Daar gaat het vaak mis. In plaats van dat jouw partner verantwoordelijkheid neemt, wordt de schuld buiten de deur gelegd. Jij blijft zitten met het gedrag in huis en dat doet veel met je. Je voelt je buitengesloten, gaat je eigen gedrag aanpassen en voor je het weet ben je de buitenstaander in je eigen relatie. Dat is voor niemand een gezonde positie.

De ongemakkelijke waarheid is dat stiefkinderen jou niet leuk hoeven te vinden, maar ze hoeven je ook niet te negeren. Er zit een wereld van verschil tussen geen band hebben en doen alsof iemand niet bestaat. Dat laatste is gedrag en gedrag mag begrensd worden. Jouw partner is degene die de norm zet in huis en bepaalt hoe er met jou wordt omgegaan. Dat betekent niet zeggen dat ze het moeilijk vinden, maar duidelijk maken dat we elkaar bij ons thuis groeten en normaal behandelen.

Dat is geen straf, maar opvoeding. Het gebeurt vaak niet omdat het ingewikkeld voelt. Je partner wil geen conflict met de kinderen of de ex. Maar dat niets doen voelt voor jou alsof je blijkbaar niet belangrijk genoeg bent om voor op te staan. Dat komt binnen. Dan ontstaat de dynamiek die relaties onderuit haalt: jij voelt je niet gesteund, je partner voelt zich klemgezet en de kinderen merken dat er geen duidelijke lijn is.

Wat wél werkt, vraagt iets van jullie als volwassenen. Stop met wijzen naar de andere ouder, want dat is niet relevant voor wat er in jouw huis gebeurt. Leer gedrag bespreekbaar maken zonder drama door simpelweg te benoemen dat het negeren je opvalt en wat dat met je doet. Laat je partner positie innemen, niet tegen de kinderen maar vóór de relatie. Stel een basisomgang op met elkaar, zoals elkaar groeten en reageren als iemand iets zegt. Gewoon basisrespect. Meer hoeft het niet te zijn, maar minder ook niet.

De koude schouder is zelden het echte probleem; het is een symptoom van onduidelijkheid en vermeden verantwoordelijkheid. Zolang dat zo blijft, blijf jij je afvragen wat je hier eigenlijk doet. Misschien is dat wel de belangrijkste vraag om te stellen.

Willen jullie van de koude schouder af? Neem contact met me op. Ga naar: https://www.peggykruin.nl/

23/04/2026

Mansplainen is een informele term voor een situatie waarin een man iets uitlegt aan een vrouw op een betuttelende of onnodig uitleggerige manier. Terwijl zij het al weet of er zelfs meer verstand van heeft, en hij niet checkt of uitleg nodig is.

De kern zit in de houding en aannames erachter. Kort gezegd: Mansplainen = uitleggen + aannemen dat de ander minder weet.

Het begint vaak onschuldig. “Zal ik het even uitleggen?” En daar ga je. Terwijl je het allang weet. Of er je werk van hebt gemaakt. Maar gelukkig is daar iemand die het nog even voor je samenvat.

Fijn.

Mansplainen gaat zelden over uitleggen, maar over de aanname dat jij het blijkbaar niet weet. Of niet goed genoeg. Zonder dat iemand ooit heeft gedacht: “goh, zal ik eerst eens checken?”
Precies daar begint het te schuren.

Als iemand jou structureel dingen uitlegt die je al begrijpt, gebeurt er iets onder de oppervlakte. Dan gaat het niet meer over de inhoud, maar over iets veel fundamentelers:
Blijkbaar denkt hij dat ik het niet snap.
Blijkbaar moet ik me nog bewijzen.
Blijkbaar word ik niet helemaal serieus genomen.

Gezellig.

Wat je vervolgens ziet, is een patroon. Hij legt uit, vult aan, denkt mee. Zij corrigeert eerst nog. Of zucht. Of besluit dat haar energie beter besteed kan worden aan iets anders. En dan komt de gevaarlijkste variant: ze zegt niets meer. Ze geeft het op.

Neem een klassieker. Jij regelt al jaren de financiën en krijgt een mini-masterclass “hoe een overboeking werkt”. Of je werkt in marketing en krijgt een spontane TED-talk over social media. Het is bijna aandoenlijk. Bijna.

Vanuit de Kernaanpak kijk je dan naar de plek die iemand inneemt. De één wordt de uitlegger, de weter. De ander? Degene die blijkbaar nog iets moet leren. Dat wordt zelden hardop gezegd, maar wél gevoeld. En als dat zich herhaalt, ontstaat er ongelijkheid. Subtiel, hardnekkig en vooral irritant.
Het effect zie je niet meteen. De dynamiek verandert langzaam. Gesprekken worden functioneel, irritatie zit sneller aan de oppervlakte en ergens onderweg verdwijnt het gevoel dat je gelijkwaardig bent. Maar hé, hij bedoelt het goed. En daar zit het probleem. Want intentie en impact zijn twee verschillende dingen. Zolang alleen de intentie telt, blijft dit gedrag bestaan.

De oplossing? Niet: “stop met uitleggen”. Wel: even checken waarom je denkt dat het nodig is. En aan de andere kant: serieus nemen dat het iets met je doet.
Het gaat over de vraag: zie je de ander als gelijkwaardig… of als iemand die nog even bijgepraat moet worden?

Mansplainen is geen groot drama, maar wel zo’n klein ding dat langzaam iets groters onderuit haalt. De gelijkwaardigheid. De verbinding. Maar goed. Misschien moet ik het nog even uitleggen….;-)

Willen jullie ook gelijkwaardig en duidelijk communiceren? Neem dan contact met me op via https://www.peggykruin.nl/

16/04/2026

Herken je dat? Je dacht een gesprek te voeren, maar voor je het weet ben je jezelf aan het verdedigen. Over wat je voelt, wat je denkt, of wat je nodig hebt. Het begint vaak klein met het aangeven van een grens of een praktische behoefte. Je vraagt of de ander iets zelf kan oppakken, geeft aan dat je ergens over na wilt denken of deelt simpelweg dat iets voor jou niet werkt.

Voor je het weet zit je niet meer in een gelijkwaardige uitwisseling, maar in een onderhandeling. Jij bent aan het uitleggen en nuanceren, terwijl de ander relativeert of uitlegt waarom het volgens hen anders zit. De verschuiving is subtiel, maar pijnlijk: je bent niet meer aan het delen, je bent aan het bewijzen dat jouw gevoel bestaansrecht heeft.

Binnen de Kernaanpak kijken we naar wat er onder de oppervlakte gebeurt. Als een grens telkens bevraagd wordt, ga je intern twijfelen. Je gaat zachter praten, jezelf vooraf al verdedigen of dingen inslikken om de discussie te vermijden. Zo verdwijnt langzaam de vanzelfsprekendheid in de relatie. Het lijkt een communicatieprobleem, alsof je het gewoon ‘beter moet uitleggen’, maar dat is precies de valkuil. Hoe meer jij gaat onderbouwen, hoe meer het lijkt alsof jouw grens onderhandelbaar is. Terwijl sommige dingen niet uitgelegd hoeven te worden om te mogen bestaan.

Het gaat vaak niet om de intentie van de ander, maar om het effect. Er ontstaat ongelijkheid wanneer de één ruimte inneemt en de ander die ruimte steeds moet verantwoorden. De Kernaanpak draait om het herstellen van die balans door terug te gaan naar de kern: wat is van mij en wat is van jou? Dat betekent soms dat je moet stoppen met die extra uitleg en de grens mag laten staan, ook als dat ongemak met zich meebrengt.

Je mag dan helder aangeven dat je merkt dat je steeds aan het uitleggen bent en dat dit niet is wat je wilt, omdat dit simpelweg is wat voor jou klopt. Niet harder, wel duidelijker. Een relatie hoort geen plek te zijn waar je jezelf continu moet onderbouwen op de basis. Merk je dat je steeds weer een pleidooi houdt voor je eigen gevoel? Dan is dat een signaal dat er op een dieper niveau iets scheef zit. Je bent dan niet meer aan het delen wat van jou is, maar het aan het verdedigen. En dat kost altijd meer energie dan het zou moeten.

Wil jij uit die defensiestand stappen? Ik help je graag om weer te gaan delen in plaats van verdedigen. Neem contact met me op voor een kennismaking via www.peggykruin.nl.

09/04/2026

"In het belang van de kinderen." Het klinkt zorgvuldig. Liefdevol zelfs. Maar laten we eerlijk zijn: deze zin gaat opvallend vaak niet over kinderen. Hij gaat over volwassenen. Over frustratie, pijn en controle. We gebruiken deze woorden om onze eigen belangen te bewaken of voorrang te geven.

Wat is écht in het belang van kinderen? Rust, voorspelbaarheid en de ruimte om van beide ouders te houden. Geen strijd of volwassen gedoe. Toch hoor ik vaak: "Het is beter als ze wat minder naar jou gaan". Dat betekent meestal dat jij loslaten ingewikkeld vindt. Of: "Ik wil niet dat je nieuwe partner nu al in beeld komt". Vaak betekent dat simpelweg dat jij er zelf nog niet aan toe bent.

Niets mis met angst of verlies voelen, tot het wordt verpakt als een argument waar de ander niet meer doorheen komt. Kinderen voelen feilloos wat er speelt: de spanning en de kleine steken onder water. Ze gaan zich aanpassen en proberen "goed te doen" voor allebei.

"In het belang van de kinderen" is geen argument, het is een toets. Stel jezelf de eerlijke vraag: doet dit mijn kind echt goed, of maakt het vooral mijzelf rustiger?

Wil jij onderzoeken of je de juiste vragen stelt? Neem dan contact met me op. Kijk op www.peggykruin.nl

02/04/2026

Seks, het blijft een lastig onderwerp. We doen het (of niet), we denken er van alles over, maar er echt over praten? Dat blijft voor veel mensen ongemakkelijk.

In mijn praktijk hoor ik het regelmatig: “De intimiteit is weg.” En als we daar iets dieper op inzoomen, blijkt dat mensen vaak bedoelen: “De seks is weg.”

Dat is niet hetzelfde. En juist daar gaat het vaak al mis.

Seks kan intiem zijn. Maar intimiteit is niet per definitie seks. Intimiteit zit in kleine dingen: een blik die net iets langer blijft hangen, een hand die je even vastpakt, een kus die niet bedoeld is als opstapje naar ‘meer’. Seks zonder intimiteit voelt leeg. Intimiteit zonder seks kan juist heel vervullend zijn. Toch worden die twee in relaties vaak op één hoop gegooid. Met alle gevolgen van dien.

In een eerdere blog schreef ik al over zoenen en wat er gebeurt als dat verdwijnt. (Je kunt die teruglezen link staat in de comments.) Daarin leg ik uit hoe zoenen vaak de eerste vorm van echte verbinding is en hoe snel die kan veranderen in iets mechanisch of zelfs helemaal kan verdwijnen.
Want laten we eerlijk zijn: zonder zoenen komt seks bij veel stellen simpelweg niet meer op gang.

Maar laten we het eens omdraaien.

Hoe vaak wordt er eigenlijk gezoend tijdens seks? Eerlijk? Opvallend weinig.
En dat is interessant. Want als zoenen de brug is naar seks, waarom verdwijnt die brug zodra we er zijn?

Wat ik vaak hoor (en zie gebeuren) is dat seks doelgericht wordt. Het tempo gaat omhoog, het hoofd neemt het over, en het lichaam volgt… maar zonder echte verbinding. En zo verandert iets wat intiem zou kunnen zijn, in iets wat vooral functioneel is. Zoenen tijdens seks houdt je in contact. Niet alleen lichamelijk, maar ook emotioneel. Het zorgt ervoor dat je niet “met iemand bezig bent”, maar echt bij iemand bent. Zonder die verbinding kan seks al snel voelen als een handeling, een gewoonte of zelfs iets wat je “afwerkt”.
Met zoenen blijft het levend. Speels. Echt.

Wanneer stellen zeggen dat de intimiteit weg is, bedoelen ze vaak dat de seks minder is geworden. Maar de echte vraag is meestal anders, dus: Wanneer zijn jullie gestopt met elkaar écht aanraken? Wanneer werd aanraking iets met een doel? Wanneer verdween de nieuwsgierigheid naar elkaar? Want daar begint het. Niet in de slaapkamer. Maar in alles wat daaraan voorafgaat.

Als je de intimiteit wilt herstellen, begin dan niet met “meer seks willen”. Begin dan met weer écht kijken naar elkaar, aanraken zonder verwachting en zoenen zonder dat het ergens heen moet. En ja, ook tijdens seks. Juist daar.

Wil je de verbinding met je partner herstellen? Neem dan contact met me op.

Peggy Kruin

04/06/2026

28/05/2026

21/05/2026

13/05/2026

07/05/2026

30/04/2026

23/04/2026

16/04/2026

09/04/2026

02/04/2026

Adres

Telefoon

Website

Meldingen

Contact

Snelkoppelingen

Delen

Type