25/03/2015
Als je oude patronen gaat erkennen, dan dringen zij zich niet meer op!
Dezelfde sessie; gezien vanuit het perspectief van de coach
Het oude vertrouwde voelt vaak zo veilig, comfortabel en soms ook zo echt. Je bent gevormd door je opvoeding, de toen geldende normen en waarden zitten diep van binnen, voelde echt als de waarheid en soms bracht het misschien wel verwarring. Vandaag had ik een coaching met een vrouw die als kind voelde dat het ook anders kan, dat zij het anders wilde dan wat haar opgelegd werd als goed en fout. Als kind pas je je aan, leer je jezelf gedrag aan dat een gunstig effect heeft, voor jezelf, voor een van je ouders of voor het gezin. Bijna altijd kom je er als je volwassen bent achter (door je ont-wikkeling, door wie je bent en wie je wilt zijn) dat deze patronen toen heel waardevol waren, je als kind beschermt hebben en nu niet meer constructief zijn. Sterker nog het houdt je tegen, het blokkeert en belemmert je. Pas als je oude patronen erkent, dringen zij zich niet meer op en kan er iets nieuws ontstaan. Dat het belangrijk is om te zorgen voor bescherming als je werkt aan meer je-zelf zijn, werd vandaag zo mooi zichtbaar in de bak bij het paard. “ Ik ben altijd aan het werk, hard aan werk, aan het geven aan het doen, dat is waar ik goed in ben, wie ik ben en waar ik om gewaard werd”.
In de bak met het paard had deze vrouw direct contact met het paard, het paard liep achter haar aan en volgde haar op zeer nabije afstand. Toen ik haar vroeg om even stil te staan, liep het paard drie passen door en zette haar in de ‘veulen-positie’ (de positie bij de schouderpartij waar de veulen bij de moeder staat) het paard draaide zijn hoofd naar haar toe, om haar heen. Het was even stil. Ik vroeg haar hoe het was en ze zei dat het prettig was, ze schrok er zelf bijna van en direct ging ze voor het paard staan, aaide het even en liep voor het paard uit. Het paard bleef staan, keek haar aan met een blik van ,,wat doe je nu?” Hij verkrampte en stond ijzig stil. Ik vroeg haar om terug naar het paard te gaan op de plek waar zij net stond (de plek waar het paard haar had gezet). Ga maar terug, vanuit rust, er is niets dat moet, alleen zijn en ervaren wat er is en wat dat met je doet. Het paard draaide zijn hoofd weer naar haar toe. Dit raakte haar. Wanneer mag jij klein zijn? Wanneer mag jij kwetsbaar zijn en even leunen? Wanneer mag jij ontvangen in plaats van alleen maar geven? Jezelf weer opladen en steun zoeken?
Na een paar minuten liep het paard rustig bij haar vandaan, het was goed zo, genoeg, hij had mogen geven en ook zij vond het goed, haar gelaatsuitdrukking was vrolijk ze wilde nu wel iets doen met het paard, het paard laten lopen en voor ze het zelf doorhad liep het paard om haar heen, zonder woorden en zonder moeite nam hij haar energie over, er was balans, balans tussen geven en nemen. Dit ben ik, ik mag er zijn, ik doe er toe, ik geef en ik mag ontvangen…… ik mag me-zelf zijn.
