SumayaFemke

07/10/2025

Komende zaterdag ben ik jarig. Ik word 48. Bizar... 😳 maar waar.

De afgelopen weken ben ik aan het terugblikken op mijn 47e levensjaar. Grappige, ontroerende, mooie, verdrietige, speelse, gezellige, hilarische, angstige, moedige, schaamtevolle momenten... het kwam allemaal langs in mijn hoofd (en hart).

❤ Zo speelde ik met mijn "innerlijke Diva" en kocht ik hakjes en meerdere mooie jurken.
❤ Ik ging alleen op reis naar Egypte. Ik werd geroepen door het land. Ik moest erheen... ook al voelde ik angst. Het werd een bijzondere uiterlijke maar ook innerlijke reis.
❤ Ik bleef bij dezelfde werkgever maar veranderde van functie wat concreet betekende dat ik van 'werken op de vloer' (met kinderen) naar een staffunctie ging op kantoor.
❤ Ik ging weer meer muziek maken en stond o.a. 2x op de Zeepkist bij het Cultuur café, was even 'een blauwe maandag ' weer zangeres in de band na 24 jaar (en na 3 weken en heel veel gedoe 🤣🙈 ben ik daar ook weer mee gestopt), gaf diverse muziekworkshops bij bso's en op het kinderdagverblijf en sloot me aan bij een community van muzikanten.
❤ Moeiteloos manifesteerde ik, na 11 jaar reizen met het ov, weer een auto in mijn leven.
❤ Mocht ik een paar fijne nieuwe vrienden verwelkomen in mijn leven die vergelijkbaar 'bedraad zijn als ik met hun brein'
❤ Stoeide ik dit jaar met 'de relatie met mijn moeder. Het contact verliep even heel stroef in de winter. Een bepaalde dynamiek mocht doorbroken worden. En dat is gelukt. Waardoor het lukte om afgelopen weekend met mijn moeder en tante zowaar in een klein vakantiehuisje te verblijven. En het zelfs gezellig te hebben met elkaar en mooie verbindende gesprekken te kunnen voeren. Zucht... wat houd ik toch veel van mijn 77 jarige moeder en wat ben ik blij dat ze er nu nog is 😔.
❤ Ontmoette ik eind vorig jaar een hele fijne mooie man waar ik me direct diep verbonden mee voelde. Helaas kon onze relatie niet tot bloei komen. Hij diende 'als boodschapper'... en ik heb geluisterd. Ik weet wat me te doen staat voor komend jaar.
❤ het werk van Monique Timmers kwam op mijn pad met de energetische stoelen en de mysterieschool. Ik ben op verschillende lagen aan het opschonen.
❤ Een aantal mensen die ik kende zijn overleden. Aan een ziekte of aan zelfdoding 😔. Jonge mensen ook nog. 😘Alles wordt daarmee in perspectief geplaatst.
❤ Soms voel ik me heel verdrietig of machteloos om wat er gebeurt in de wereld. Het voelt 'te groot' voor mijn gevoelige ziel. Ik houd het bewust klein omdat de realiteit zo ver afstaat van hoe ik de wereld graag voor me zie.
Wanneer ik soms in een 'innerlijke oorlog' verkeer... komt er altijd weer een moment waarop ik me herinner: niks doet er meer toe dan de liefde.
Hoe kan ik van angst... weer terugbewegen naar liefde. En zo, op mijn manier, bijdragen aan een meer liefdevolle en zuivere wereld.
Dat is wat ik voel dat ik te doen heb hier.

😘

28/09/2025

'Mission teamwork'

I was just about to open the fence and start to climb the steep hill when I saw them. A man, woman and a cute little blond boy.
The boy had a backpack on his back which caught my attention straight away. Not because of the dogs of Paw Petrol 😍but because of the words written on it: “Mission Teamwork”.

While I opened the fence I said “what a cool backpack he has…. Mission teamwork. I love it!”
The man and woman laughed.
“Did he pick this backpack himself?”
“Yes” they said.
“I love how he is walking in front of us, like a leader” I continued.

The young boy was holding his pants up which was a little to big for him apparently, while he firmly continued walking up the steep hill with the words ‘Mission Teamwork” on his back.

I said to him: “Shall we do a game, see who is fastest up?”
With his short legs he started to speed up his pace a bit… and I speeded up my pace a bit too. After a few steps he slowed down. I continued walking in front of them.

When I was on the highest point of the steep hill… I decided to wait for the family. A few moments later they were up as well.
I told the woman: “I felt I wanted to wait for you here… is this your son?“
“Yes”.
“He inspires me... to write a blogpost.
How old is he, 2?”
“Yes, almost 3” she said.

His father said: “he wanted to walk behind you.”
"Oh… but I loved it when he walked in front of us… mission teamwork…. You know… we have to do it together. Step by step."
“Yes, the young generation”, she said.
“Well, I mean… with everything which is happening in the world right now… this is it. We have to do it together.”

Then I asked her name and she asked mine and where I was gonna post my blog. We wished eachother a beautiful day and parted ways.

I felt joy in my heart.

I continued walking towards the sea. Where more spontaneous magical encounters where waiting for me. I’ll share more about that the next couple of days.

I keep dreaming… of a different world.

“Mission Teamwork”. How to create a more loving world… together. Step by step…. Sometimes it feels like climbing a steep hill but as long as we keep walking… no matter in what pace.... at one point we WILL get to the top.
😘

11/06/2025

Drummen en klinken op camping Kalluman.
En de groep muzikanten waar ik mee was, flowden intuïtief met me mee.

Dat was een fijn moment 😘

10/06/2025