De Verzuimdokter

De Verzuimdokter Ik help Hr adviseurs van hun verzuimhoofdpijn af vanuit de verzuimdokter community

10/08/2026

Vaak krijgen medewerkers de verkeerde aandacht.

We denken meestal dat de gesprekken die we voeren wel prima gaan. Toch zie ik in de rollenspellen tijdens onze trainingen vaak iets anders gebeuren. Juist omdat we die ander zo graag willen helpen, zitten we binnen een paar seconden al te vertellen wat er moet gebeuren of zijn we in ons hoofd al tien stappen verder.

We mogen echter wat mij betreft veel meer vertrouwen hebben in dat de medewerker zelf heel goed weet wat goed voor hem is en dat ook zelf kan beslissen. Al dan niet met wat hulp of ondersteuning.

Zie dit als een teken dat je vaker mag stilstaan bij hoe je bewust in verbinding komt met de medewerkers.😄

De laatste maanden krijg ik veel berichten van mensen die thuis en in het verzuim zitten.Verhalen over leidinggevenden d...
08/08/2026

De laatste maanden krijg ik veel berichten van mensen die thuis en in het verzuim zitten.

Verhalen over leidinggevenden die steeds wisselden, waardoor je telkens opnieuw je hele verhaal mag doen aan iemand die je niet kent. Over het gevoel dat er ergens onderweg niemand meer echt naar je luistert.

Als ik zoek naar de rode draad in al die verhalen, zie ik vaak hetzelfde: ergens onderweg veranderden medewerkers van een collega in “een dossier”.

Alleen zit er in dat dossier nog altijd altijd een mens, met een naam, een verleden en dromen voor de toekomst.

Betrap jij jezelf er ook wel eens op dat je het over een "dossier" hebt in plaats van een medewerker?

06/08/2026

Crossfit leerde mij meer over verzuimbegeleiding dan mijn laatst gevolgde opleiding. En nee, ik ga nu niet een post over vitaliteit schrijven.

De meeste mensen die net beginnen met Crossfit denken dat een work-out vooral draait om doorbijten, doorzetten en jezelf helemaal kapot maken. Terwijl juist het tegenovergestelde waar is, want wie te vroeg te hard gaat wordt halverwege vaak ingehaald door iemand die rustig begonnen is en nog voldoende over heeft om het af te maken.

De hele kunst zit hem in de tempoverdeling: weten wanneer je gas geeft en weten wanneer je even terugschakelt om te herstellen, zodat je er over twintig minuten nog steeds staat.

Precies datzelfde zie ik gebeuren bij reïntegratie. Iemand die een tijd thuis heeft gezeten wil zo graag laten zien dat het weer gaat, dat diegene veel te snel opbouwt of te snel start. Vaak vanuit schuldgevoel richting collega's die het werk hebben opgevangen of soms vanuit angst om aan te geven meer tijd nodig te hebben. En eerlijk gezegd vindt de organisatie het meestal ook wel prettig, want hoe eerder iemand terug is, hoe beter.

Tot het drie weken of een jaar na de hersteldatum opnieuw misgaat en iedereen ernaar staat te kijken alsof het uit de lucht komt vallen. Dan wordt er gezocht naar een medische oorzaak of naar iets in de privésituatie, terwijl iemand eigenlijk wordt ingehaald door het tempo dat veel te hoog lag.

Want sneller terug is niet hetzelfde als hersteld. Vaak is het zelfs zo dat het herstel zelfs nog veel langer doorloopt, dan de datum waarop iemand herstelt wordt gemeld voor het werk. Dat is iets waar je als werkgever rekening mee moet houden.

Bij Crossfit heb je in ieder geval de coach die naast je staan en roept dat je rustig aan moet doen omdat je nog achttien minuten te gaan hebt. Of juist een schop onder je kont geeft, omdat het allemaal wel net even sneller kan.😉 Bij verzuim gaat het bijna altijd mis als niemand die rol pakt en het gesprek aangaat over of het tempo nog steeds passend is.

Wat zie jij vaker gebeuren: mensen die te snel weer beginnen of mensen die te lang blijven wachten?

Ik lag vorige week aan het zwembad in Spanje met een roman. Even geen vakliteratuur, maar gewoon even lekker verdwijnen ...
30/07/2026

Ik lag vorige week aan het zwembad in Spanje met een roman. Even geen vakliteratuur, maar gewoon even lekker verdwijnen in een verhaal. En dan lees ik ineens deze zin: “Als ik ergens moeite mee heb bij mensen, dan is het wel dat ze stoppen met nadenken zodra ze regels volgen.”

Dat zinnetje zette me aan het denken en ik raakte erover in gesprek met mijn vrouw. Want dit is precies wat ik al jaren om me heen zie gebeuren in het verzuim.

Een medewerker valt uit en er speelt van alles: fysiek, psychisch, stil verdriet dat nergens op papier past en waarschijnlijk nog heel veel meer. En dan zegt iemand ineens: “Volgens de Wet Verbetering Poortwachter moeten we nu…”

Eh ja... moeten we wat precies? Een gesprek voeren dat niet raakt? Een plan maken waar niemand in gelooft? Een formulier invullen, omdat het moet van het UWV?

Medewerkers herstellen niet omdat de regels precies tot op de letter gevolgd worden. Ze herstellen omdat jij blijft, luistert en ruimte geeft, ook als het lastig wordt. Dáár zit voor mij het verschil tussen volgen en leiden.

Eens of oneens? Ik lees het graag hieronder.

"Mezelf ziek melden is al ellende genoeg. Ik zit niet te wachten op een gesprek."Die reactie kreeg ik de afgelopen weken...
28/07/2026

"Mezelf ziek melden is al ellende genoeg. Ik zit niet te wachten op een gesprek."

Die reactie kreeg ik de afgelopen weken meerdere keren. En omdat ik die reacties meerdere keren kreeg, kan ik er voor mijn gevoel niet meer omheen, want het klopt ook: gesprekken zijn niet altijd leuk.

Er worden namelijk nog steeds gesprekken gevoerd die nergens over gaan, er wordt over mensen gepraat in plaats van met ze en er zijn genoeg leidinggevenden die pas bellen of een gesprek inplannen als het al veel te laat is.

Maar ik merk in die reacties de laatste tijd ook iets anders. Dat een gesprek over verzuim al bij voorbaat voelt als iets wat iemand wordt aangedaan. Dat het feit dat iemand met je wil praten op zichzelf al druk geeft.

En daar wil ik toch even bij stilstaan, want hoe is dat laatste zover gekomen? Welke behoefte ligt eronder die niet gezien wordt? Welke overtuiging heb je over deze gesprekken als medewerker? En wat had je eigenlijk gehoopt dat er zou gebeuren?

Dat je verzuimt betekent voor mij in ieder geval niet dat je ineens geen stem meer hebt als medewerker of geen beslissing meer kunt nemen. Het betekent juist dat je die stem nodig hebt om te verwoorden wat je op dat moment nodig hebt. Jij bent namelijk de enige die weet hoe het echt met je gaat, wat je wel en niet kunt en wat je nodig hebt om weer een beetje vooruit te komen. Als jij dat niet zegt, dan vult iemand anders het voor je in. En dan krijg je waarschijnlijk precies het gesprek waar je zo'n hekel aan hebt.

Ik zie het van dichtbij bij leidinggevenden dat ze deze gesprekken als lastig ervaren, maar ik zie het dus ook bij medewerkers die afwachten en hopen dat het vanzelf wel weer over gaat. En in beide gevallen gebeurt hetzelfde: er wordt niet gezegd wat er nodig is en dan duurt het alleen maar langer.

Dus ja, ik blijf zeggen dat leidinggevenden het gesprek moeten voeren en dat ze moeten leren luisteren. Dat verandert niet, maar ik zeg er ook bij dat het zeker geen eenrichtingsverkeer is.

Dit is Begur. Een dorpje vol huizen die gebouwd zijn met geld uit Cuba door rijke emigranten die terugkeerden naar hun g...
17/07/2026

Dit is Begur. Een dorpje vol huizen die gebouwd zijn met geld uit Cuba door rijke emigranten die terugkeerden naar hun geliefde dorp. Door 500 mannen die ooit hun koffers pakten, risico namen en besloten te werken aan een betere toekomst.

Op het moment van vertrekken wisten ze niet of het ze zou lukken. Maar ze vertrokken toch om te ontsnappen aan de armoede die op dat moment heerste in hun dorp, want doorgaan op de oude wijze was niet langer een optie.

En dat zien wij bij verzuim ook vaak, dat verzuim groeit waar hoop ontbreekt. Dat mensen vertrekken of innerlijk gepensioneerd raken als de sfeer niet goed is of ze zich niet langer gehoord of gezien voelen. Wanneer mensen zijn gaan denken: "het heeft toch geen zin".

Daarom is het zo belangrijk om dat patroon te doorbreken. Om niet stug door te blijven gaan met iets dat niet werkt, maar als organisatie te durven te switchen van werkwijze en te investeren in een toekomst waarin we de mens meer centraal stellen.

En als je dan toch met die ogen kijkt naar Begur: de huizen staan er nog steeds. Bijzonder op eigen wijze, met een heel andere sfeer en fundament dan andere Catalaanse dorpem. Hét bewijs dat investeren in een andere werkwijze op lange termijn loont❤️.

02/07/2026

Bij verzuim bepalen anderen, dan de medewerker, zelf vaak de route en het tempo.
En daarna zeggen we tegen de medewerker "jij werkt niet mee".

Het gekke is dat het bijna nooit één groot moment is waarop dat duidelijk wordt. Het gebeurt “stiekem”, onderweg, in allemaal kleine momentjes waar je waarschijnlijk niet eens bij stilstaat.

🔷Jij bedenkt hoe de re-integratie eruit gaat zien.
🔷Jij bepaalt dat je elkaar over twee weken weer spreekt.
🔷Jij zet vast dat het met een paar uurtjes op kantoor begint.

Allemaal goedbedoeld overigens, want het komt vaak van een goede plek.
Maar vaak heb je zonder het door te hebben de hele route al uitgestippeld voordat de medewerker de tijd heeft gekregen om hier zelf over na te denken en zelf met een plan te komen.

En dan zit de medewerker ineens in een auto waar iemand anders het stuur vasthoudt en verwachten we dat hij of zij enthousiast meerijdt. Doet diegene dat niet, omdat iemand wat vaker wil stoppen om de benen te strekken, dan zeggen we “werkt niet mee”. Terwijl niemand ooit heeft gevraagd waar hij zelf heen wilde of hoe de reis er voor diegene (in de meest ideale situatie) uit zou zien.

Overeenkomen heet de stap die we vaak onbewust overslaan of net te weinig aandacht aan besteden. Terwijl dit voor ons één van de vier pijlers is waarop mensgerichte verzuimbegeleiding rust.

Je stemt de bestemming, de route en het tempo samen af (rekening houdend met het advies van de bedrijfsarts). Je vraagt bijvoorbeeld: waar wil jij naartoe, waar zou je mee willen beginnen of wat heb je nodig om de eerste stap te zetten?

En als jij vooral iemand ziet die "niet wil", kijk dan eens terug naar al die kleine momenten: is er ooit iets samen afgesproken of is er onderweg vooral veel ingevuld voor de ander?

30/06/2026

De laatste weken krijg ik veel berichten van mensen die in het verzuim zitten.

🔷Verhalen over leidinggevenden die om de paar maanden wisselden, waardoor je telkens opnieuw je hele verhaal mag doen aan iemand die je niet kent.
🔷Over conflicten die hoog opliepen.
🔷Over het gevoel dat er op een gegeven moment niemand meer echt luisterde
🔷Over dat mensen ervaren dat ze er van het ene op het andere moment niet meer toe deden.

Ik schrok ervan. En ja, ik besef dat ik maar één kant van het verhaal lees, er ligt ongetwijfeld een ander verhaal naast dat ik niet ken.

En toch sterkt het me, want het laat zien waar er nog een wereld te winnen valt. Als ik kijk waar het bij de meeste mensen misging, wat de rode draad in hun verhalen is, dan zie ik helaas telkens hetzelfde. Ergens onderweg veranderden ze van een collega in "een geval".

Want dat is wat een verzuimdossier doet, het creëert afstand.
We gebruiken het woord “dossier” om iets behapbaar te houden, een mapje, een nummer, misschien zelfs iets dat je kunt afvinken.

Alleen in dat mapje zit altijd een mens. Iemand met een naam, een verleden en met dromen voor de toekomst. Maar ook met angsten, onzekerheden en overtuigingen.

Net zoals jij en ik.

Alleen vanaf het moment dat die mens een dossier wordt, gaan we zijn gedrag anders lezen. Iemand die stilvalt, heet ineens iemand die niet meewerkt. We schrijven "ongemotiveerd" op en denken dat we daarmee iets verklaard hebben.

Toch schuilt achter bijna al die berichten geen ongemotiveerd persoon. Diegene is alleen niet gemotiveerd voor wat jij op dat moment voor ogen had. En dat is geen onwil. Het betekent alleen dat je een ander gesprek te voeren hebt dan het gesprek dat je had voorbereid.

Dat is wat we met zijn alleen te doen hebben: de mens terugbrengen in een wereld waar vakjargon hen heeft weggepoetst.

Op de afdeling was ik (Christa) vaak de bitch en mijn collega de lieveling. We hadden exact dezelfde functie, maar voerd...
29/06/2026

Op de afdeling was ik (Christa) vaak de bitch en mijn collega de lieveling.
We hadden exact dezelfde functie, maar voerden hem totaal anders uit.

Als ik dienst had na een bepaalde collega, vonden de patiënten mij vaak 'onaardig'. Mijn collega in de dienst voor mij legde de patiënten namelijk graag in de watten: ik pak wel even uw glaasje water, ik doe de gordijnen wel dicht, blijft u maar lekker zitten.

En dan kwam ik en ik zei: dat glaasje water mag u zelf pakken (en ik wil best met u meelopen ter ondersteuning), want thuis ben ik er ook niet om het voor u te doen. Niet om onaardig te zijn natuurlijk, juist het tegendeel. Ik wist namelijk dat ze het zelf konden en het hen verder zou helpen als ze het zelf deden.

Twee verpleegkundigen, hetzelfde vak, maar dus wel twee totaal verschillende drijfveren eronder. De één waarschijnlijk gedreven door dienstbaarheid, de ander meer door autonomie.

Geen van beide is fout natuurlijk, laat ik dat voorop stellen. Maar toch krijgt de een een aai over de bol van de patiënt en de ander een stempel, puur omdat we van een afstand naar het gedrag kijken en niet naar de bedoeling eronder.

En dat inzicht is goud waard als je met mensen werkt.
👉 Onder 'streng' kan zitten: ik geloof dat je het zelf kunt.
👉 Onder 'lastig' zit soms een behoefte die niemand heeft gezien.
👉 Oftewel, onder elk gedrag dat iemand 'doet', zit een drijfveer die voor iemand in een bepaalde behoefte voorziet.

Alleen wie puur naar het gedrag kijkt, plakt al snel een etiket.
Wie nieuwsgierig wordt naar de drijfveer eronder, begrijpt de mens veel beter.
En precies dat verschil bepaalt alles als je met iemand moet samenwerken.

26/06/2026

Ze wist heel goed wat er misging in haar werk. Ze vertelde het alleen aan niemand.

Ik zit in een café en hoor het gesprek aan het tafeltje naast mij. Een vrouw vertelt dat ze fouten maakt in haar werk, hoe erg ze dat vindt en dat de functie haar eigenlijk helemaal niet ligt. De vrouw naast haar vraagt of ze dat gaat bespreken met haar werkgever.

De vrouw schudt haar hoofd. “Nee. Straks wordt mijn contract niet verlengd. Ik ga me niet zo kwetsbaar opstellen hoor.”

Hier zit dus iemand die haarfijn aanvoelt waar het misgaat, maar het binnenhoudt omdat ze bang is voor de gevolgen. En zo blijven dit soort situaties soms jarenlang onder de radar, simpelweg omdat het te spannend is om hardop te zeggen wat je ziet.

Net zoals mensen die op een verjaardag tot in detail vertellen wat er op hun werk allemaal niet deugt en die op maandag in de vergadering vrolijk meeknikken dat het allemaal prima gaat. Omdat ze bang zijn dat het hun de kop kost als ze eerlijk zijn.

Laat ik voorop stellen dat je nooit hoort wat er echt speelt op een plek waar een fout of kwetsbaarheid genadeloos wordt afgestraft.
Op deze werkplekken zullen de meeste mensen vertellen alleen vertellen wat veilig is om te zeggen.

Maar wil je weten wat er werkelijk leeft in een team?
Dan moet het eerst veilig genoeg zijn en voelen om kwetsbaar te durven zijn.

Veiligheid voelt soms als een vaag begrip, toch is het de bodem onder alles. Zonder die bodem hoor je de problemen pas als ze niet meer te negeren zijn en dan ben je sowieso al veel te laat.

Adres

Uitgeest

Telefoon

+31627824793

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer De Verzuimdokter nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Snelkoppelingen

Delen

Type