Kirsten Jassies - social media trends, Utrecht (2026)

17/06/2026

Mijn nieuwe liefde zei het alsof hij vertelde dat het donderdag was. Ik zat net een romantische verklaring te geven voor één van mijn eerste grote liefdesverdrieten. Ik was zeventien. Zijn eerste liefde. Zijn eerste keer seks. De wereld lag voor hem open. Natuurlijk ging hij weg. Natuurlijk moest hij nog ontdekken wie hij was.

Hij luisterde even en zei: “Of hij vond je gewoon niet leuk genoeg.”

Ik haatte hem op dat moment een beetje. Niet omdat hij ongelijk had, maar juist omdat hij misschien gelijk had. Ík niet leuk genoeg? Duh. Ik ben Kirsten👸weet je wel. En plots viel mijn favoriete verklaring een beetje uit elkaar.

Want die eerste liefde is nooit helemaal verdwenen. We zagen elkaar jaren later terug. We hadden seks. Weer jaren later zoenden we. En nog steeds appen we af en toe. Ik vraag hem soms mee naar een concert. Dan reageert hij enthousiast. Leuk. Gezellig. Doen we. Tot ik een datum voorstel.
Dan komt er iets tussen. Altijd. Op een gegeven moment zei ik tegen hem: “Nee is ook een antwoord.” Hij schrok daar zichtbaar van. En wilde daarna ineens toch wel weer een keer afspreken. Maar niet gedaan. Typisch.

Ik denk trouwens steeds minder dat ik val op onbereikbare mannen. Volgens mij val ik op verhalen die nooit af zijn gemaakt. Een gesloten deur doet pijn, maar is tenminste duidelijk. Je baalt. Je huilt. Je moppert tegen vriendinnen. En uiteindelijk ga je verder.

Een deur op een kier is veel gevaarlijker.
Daar kan nog van alles achter zitten. Liefde. Timing. Een gemiste kans. Een toekomst die er nooit kwam. En mijn hoofd is heel goed in het verzinnen van de rest.

Misschien is dat ook waarom sommige afwijzingen zoveel pijn doen. Niet omdat die man nou per se zo geweldig was. Maar omdat hij nooit de kans kreeg om gewoon een mens te worden. Met irritante gewoontes. Een ochtendhumeur. Een mening waar je spontaan op afknapt.

Zolang iemand buiten bereik blijft, kan hij alles zijn. En misschien is dat ook waarom “misschien” voor mij soms gevaarlijker is dan “nee”.

“Nee” is een einde.
“Misschien” is een verhaal.
En ik schrijf blijkbaar graag door.

16/06/2026

Ik testte deze week hoe ver je komt met AI bij het maken van een Instagram-caroussel. Ik koos hiervoor een hot topic, namelijk Social Search.

Mijn wens is obv audio input (inspreken) een caroussel met sterke inhoud én mijn eigen herkenbare stijl te laten genereren door AI.

Belangrijk inzicht: in ChatGPT zelf kun je heel goed brainstormen over de inhoud.
Dus:
waar moet de carousel over gaan?
hoeveel slides wil je?
wat is de opbouw?
welke tekst moet erop?
welke stijl en vormgeving past bij je merk?

Maar om er daarna echt een bestand van te maken, heb je een ander onderdeel van je AI-tool nodig.
Bij ChatGPT is dat Codex.
Bij Claude is dat Claude Code.
Bij Gemini kom je dan eerder uit bij tools zoals Stitch en Open Studio.

In mijn geval heeft Codex op basis van mijn input een PDF gemaakt in Instagram caroussel-formaat. Die PDF moet ik vervolgens handmatig openen of importeren in Canva, ondanks de koppeling van de twee systemen.

Wat nog níet helemaal lukt: dat Canva er automatisch een volledig bewerkbaar Magic Layers-design van maakt. Dat had ik gehoopt, maar dat heb ik nog niet werkend gekregen.

Misschien kan het wel en ben ik gewoon nog niet goed genoeg in deze workflow? Als iemand dé truc weet om zo’n AI-gemaakte PDF goed in Canva Magic Layers te krijgen: heel graag.

Maar: voor een test ben ik hier al blij mee. De vormgeving sluit namelijk al behoorlijk aan bij de stijl die ik op mijn site gebruik en er zijn weinig typo’s. Het is nog niet perfect, maar we zijn al een heel eind. Gaat heel veel tijd schelen! Met de kanttekening dat de input, de kennis, wel echt van mij komt, als je AI z’n gang laat gaan, komt er vaak blabla uit.

Ik heb wel mijn abo op ChatGPT opgehoogd van 18€ per maand naar 100€ per maand, omdat ik steeds meer gebruik maak van vibecoden (dingen echt maken).

⤵️ Sla deze post op zodat je stap voor stap aan de slag kunt, of stuur door naar je collega.

Wist je al dat ik incompany social search (& AI) sessies verzorg? Ik help jullie met een plan van aanpak, en óók voor de bijbehorende content voor je socials.

14/06/2026

Ik zit op een festival.
Tenminste, zo ziet het eruit op de foto.

Biertje in mn hand. Heerlijk zonnetje. Muziek overal. Mensen in groepen, in duo’s, allemaal opgewekt. Alsof ik een zorgeloos persoon ben die een heerlijke dag heeft.

In werkelijkheid sta ik een uur later weer in de supermarkt. De shoot was voor Saar Magazine in 2021, over 45+ zijn en ‘nog steeds naar festivals gaan. De zon was niet eens echt, maar een lamp. Het was 10 uur ‘s ochtends 😳

En ik plaats dit, want ik zou eigenlijk naar het Best Kept Secret festival dit weekend. Maar we gingen niet. Vriendin ziek. Ikzelf ook niet top. En ineens had ik een lege agenda.
Het slaat nergens op hoe hard dat binnenkomt.

Terwijl ik terugfiets van boodschappen doen denk ik: ‘normaal’ had ik nu een date geregeld voor vanavond. Dat besef komt uit het niets. Een afspraak, een avontuur, een plan, een verhaal. Iets om naar uit te kijken. Iets om over te schrijven. Iets wat groter voelt dan gewoon thuis op de bank zitten. Ik máák er gewoon iets groots van. Zelf.

Een middag in Lissabon wordt een hoofdstuk. Een wandeling wordt een inzicht. Een liedje wordt een herinnering. Een vakantieliefde wordt een column. Dat is prachtig. Totdat de teleurstelling komt.

Want als je groot beleeft, beleef je teleurstelling ook groot. Dan is een afgezegd festival ineens niet meer een afgezegd festival. Dan gaat het over eenzaamheid en ouder worden. Over de vraag of je leven wel spannend genoeg is. Over waarom elf dagen vakantie zo kort klinken.

Terwijl ik ook weet hoe dit gaat. Na een week Portugal verlang ik alweer naar mijn eigen bed. Naar mijn kat, mijn straat en de supermarkt waar ik nu net vandaan kom.
Dat weet ik allemaal. En toch voelt die leegte in zo’n weekend heel echt.

Ik vraag me af hoe andere mensen dat doen? Teleurstelling verdragen.

Gewoon denken: jammer. Volgende keer beter. Geen nieuw plan maken. Geen afleiding zoeken. Geen date regelen. Gewoon accepteren dat iets tegenvalt? Mweh.

12/06/2026

Ik wilde altijd moeder worden.

Dat was nooit een vraag. Ik wilde kinderen. Liefst veel. Twee van mezelf, twee geadopteerd, twee honden, twee katten. Een huis vol leven. Dat was het plaatje dat ik als jong meisje in mijn hoofd had.

Dat adopteren verdween onderweg alweer van de lijst, maar moeder worden niet. Dat wilde ik echt.

En ondanks dat natuurlijke gevoel van ‘moeder’ (willen) zijn, voel ik me óók vaak tekortschieten.

Misschien zoals iedere ouder dat doet. Misschien ook niet. Mijn dochter heeft ooit tegen me gezegd dat ik ons gezin kapot heb gemaakt. Dat mijn vreemdgaan de oorzaak was. Die zin zit ergens diep vanbinnen. Niet omdat ik denk dat zij volledig gelijk heeft, maar omdat ik weet dat het voor haar zo voelde.

Dat is het ingewikkelde aan kinderen die ouder worden. Ze krijgen hun eigen versie van het verhaal. En die lijkt niet altijd op die van jou.

Want mijn verhaal is ook dat ik heb meegebouwd aan alles wat er nu is. Aan dit huis. Aan de veiligheid. Aan de mogelijkheden die ze krijgen. Aan een plek waar altijd vrienden over de vloer komen en waar ze zichzelf kunnen zijn.

Tegelijkertijd was ik nooit de moeder die zichzelf op de laatste plaats zette.

Ik ging naar festivals. Ik bouwde een bedrijf. Ik schreef boeken. Ik stapte in vliegtuigen, voor werk, voor me-time. Ik datete. Ik maakte fouten. Best veel ook.

Van vrouwen wordt nog steeds verwacht dat moederschap het belangrijkste verhaal van hun leven wordt. Dat alles daaromheen een beetje naar de achtergrond verdwijnt.

Maar ik wilde ook nog andere dingen zijn. Eigenlijk: vooral andere dingen.

Ondernemer.

Schrijver.

Vriendin.

Geliefde.

En gewoon Kirsten.

Soms kijk ik naar andere gezinnen en denk ik dat ik meer had moeten doen. Meer aanwezig. Meer beschikbaar. Meer moeder.

En tegelijkertijd weet ik dat ik mijn kinderen misschien juist iets anders heb laten zien. Dat je van je kinderen kunt houden zonder jezelf helemaal kwijt te raken. Dat je fouten kunt maken en toch een liefdevolle ouder kunt zijn. Dat een leven niet ophoudt zodra je moeder wordt.

Of dat waar is, mogen Mauro en Juno later bepalen.

Ik ben benieuwd naar hun versie van het verhaal.

11/06/2026

GESLAAGD 🙌
Na een onstuimige en niet altijd leuke middelbare school periode 🫶❤️ She did it.
Zó trots.

Vier dagen Londen met mijn 17-jarige dochter. ❤️🇬🇧

Met de trein door mistige weilanden, onder het Kanaal door en een paar uur later uitstappen in hartje Londen. Ik blijf dat magisch vinden.

We bezochten het huis van Amy Winehouse. Dwaalden door Camden, Soho en Brick Lane. Mijn dochter vond een Billie Eilish-trui die nergens meer te krijgen is en barstte spontaan in tranen uit van geluk. We struinden door vintage winkels, speelden potjes pesten in het park, zagen The Devil Wears Prada en aten Vietnamees onder ons appartement in East London.

De eerste dagen waren we te gast bij mn bff en zijn vrouw die ons zo lief hebben rondgewandeld ❤️🙏🏼

En als ik terugdenk aan deze reis, zijn het niet de highlights die blijven hangen, maar de momenten ertussen.

Samen op een kleedje in het park. Kletsen over muziek, school, vrienden en het leven. Samen verdwalen. Samen overprikkeld raken. Samen lachen om iets wat niemand anders grappig zou vinden.

Wat me opnieuw opviel aan Londen is hoeveel groener de stad is dan je denkt. Overal parken. Overal bomen. Overal plekken om even te landen als de stad te veel stad wordt.

En de beleefdheid.

Juno zei op een gegeven moment: “Het kan toch bijna niet dat iedereen zó beleefd is?”

Vooral in winkels en horeca viel het ons op. Mensen maken een praatje. Helpen je echt. Wensen je een fijne dag. Het geeft zo’n enorme stad iets verrassend warms.

Natuurlijk was er op de laatste dag ook een beetje irritatie. Zoals dat gaat als je vier dagen bijna continu samen bent. Dat hoort er ook bij.

Deze tweede moeder-dochtertrip naar Londen zit erop.

En het tripje was verdient, geslaagd of een her-examen of niet, maar gelukkig, ZE IS GESLAAGD 🙌❤️ 🎉

09/06/2026

Ik zag een meme met de tekst:
“When you’ve finally left the man you’ve been talking to ChatGPT about for two years.”

Ik moest lachen. Hardop.

Want als ik terugkijk op de afgelopen tijd heb ik hier behoorlijk wat mannen voorbij laten komen.

Mannen die een appje stuurden.
Mannen die geen appje stuurden.
Mannen die zeiden dat ze me leuk vonden en mannen die vervolgens verdwenen.
Mannen die teruggingen naar hun vriendin. Mannen die niet konden kiezen.

En ik maar analyseren. Met vriendinnen. Met mezelf. Met ChatGPT. Vooral veel met ChatGPT.

Op het moment zelf denk je dat het over die man gaat. Waarom doet hij dit? Waarom zegt hij dat? Waarom komt hij niet? Waarom laat hij me niet gewoon los?

Maar inmiddels denk ik dat het veel vaker over hoop ging. Over verlangen. Over niet willen accepteren dat iemand misschien gewoon niet beschikbaar was voor wat ik nodig had.

Het afgelopen jaar heb ik twee keer heel veel verdriet gehad om het idee dat iemand echt uit mijn leven zou verdwijnen.

Geen appjes meer. Geen contact. Geen kijken. Geen weten. Gewoon niks.

Dat voelde alsof ik iets moest loslaten waar ik nog niet klaar voor was. En toch gebeurt er iets als je het volhoudt.

Niet spectaculair. Er gaat geen knop om. Je wordt niet wakker en denkt: zo, nu ben ik eroverheen. Iemand wordt gewoon langzaam minder aanwezig in je hoofd.

Je weet nog precies wie hij is. Je weet nog waarom je hem leuk vond. Je weet nog hoe graag je wilde dat het anders zou lopen. Maar hij staat niet meer midden in je leven. Hij schuift op. Naar de achtergrond.

Dat is zo wonderlijk aan verdriet.

Laatst was ik alleen bij een concert waar ik twee kaartjes voor had gekocht. Voor mezelf en voor die speciale iemand anders.

En heel even kwam die oude reflex voorbij. Een filmpje sturen. Kijk eens waar ik ben. Kijk eens wat je mist.

Maar nog voordat ik mijn telefoon pakte dacht ik eigenlijk al: waarom? Wat levert dat me op? Wat verandert er dan?

Ik hoef niet meer zo nodig binnen te komen in iemands hoofd. Ik hoef niet meer gezien te worden door iemand die niet voor mij koos.

Het is niet zo dat ik niet meer aan hem denk. Maar het interessert me steeds minder of hij aan mij denkt.

06/06/2026

Ik weeg al jaren rond de tachtig kilo. Soms iets minder. Soms iets meer. In de winter komen er meestal een paar kilo bij en als ik veel date, verliefd ben of knetterdruk ben met werk, vliegen er vaak weer wat af. Niet omdat ik aan de lijn ben. Ik ben nog nooit serieus aan de lijn geweest.

Sterker nog, als ik gelukkig ben ga ik juist meer eten. Als ik lekker in mijn vel zit. Als er op zondagochtend een croissant gegeten kan worden of een met een paar biertjes. Dan voel ik me veilig. Comfortabel. Tevreden. En blijkbaar hoort eten daar voor mij bij.

Natuurlijk heb ik ook mijn momenten. Dan zie ik mijn buik. De putten in mijn bovenbenen. De moedervlekken. Dat rokje dat vorig jaar net iets ruimer zat. Maar eerlijk gezegd duurt dat meestal niet zo lang. En ik ga gewoon in bikini.

Want ik kan ook een ander lijstje maken. Mijn haar. Mijn ogen. Mijn lach. Mijn borsten (al zes jaar behaloos🗽). Mijn slanke onderbenen. En dat lijstje wint het meestal.

De afgelopen jaren heb ik behoorlijk wat gedatet. En geen enkele man heeft ooit tegen mij gezegd dat ik te dik ben. Of dat ik eerst vijf kilo moest afvallen voordat hij me aantrekkelijk vond. Ze moesten eens proberen trouwens 😎 Misschien hebben ze het wel gedacht en me vervolgens geghost. In dat geval: beter!

Wat me vooral opvalt, is dat mannen (en mensen in het algemeen) reageren op hoe iemand zich voelt. Op energie. Op uitstraling. Op zelfvertrouwen. Op iemand die een ruimte binnenkomt alsof ze daar hoort te zijn. Amsterdomme vertelde ooit dat ze met een bloedmooie vrouw een ruimte binnenliep en dat alle mannen toch naar haar keken. Niet omdat ze mooier was. Maar omdat ze strààlde. Omdat ze er stond.

Ik zie ondertussen hoeveel meisjes en vrouwen voortdurend controleren of ze nog wel voldoen. Mijn dochter. Haar vriendinnen. Wijzelf ook. Terwijl er een complete industrie draait op dat gevoel van net niet goed genoeg zijn.

Ik ben 51. Mijn lichaam wordt ouder. Dat lijkt me een vrij logisch gevolg van het feit dat ik nog leef. Ik ga daar geen oorlog tegen voeren.

Ik heb geen zin om de rest van mijn leven ruzie te maken met mijn eigen spiegelbeeld. En de rimpels zijn er toch al. Kan ik er maar beter van houden. 🫶

02/06/2026

Ik dacht altijd dat ik iemand was die heel goed voelde. Alleen had ik niet de juiste woorden om ze uit te spreken.

Bleek achteraf dat ik vooral heel goed was in doorgaan. Relatie. Kinderen. Werk. Nieuwe plannen. Nieuwe mensen. Nieuwe verliefdheden. Nieuwe avonturen.

Als er iets ingewikkeld werd, kwam er meestal vanzelf weer iets nieuws voorbij om me mee bezig te houden.

Best handig. Totdat je vijftig wordt.

En je hormonen besluiten om collectief ontslag te nemen. Ik kan het iedereen aanraden. Not.

De afgelopen jaren waren een vreemde mix van uit elkaar gaan, daten, verliefd worden, afscheid nemen, opnieuw beginnen, huilen om dingen waarvan ik niet wist dat ik er verdriet over had en ondertussen doen alsof ik gewoon een normale zzp’er was.

Het gekke is dat ik altijd dacht dat mijn leven draaide om vrijheid. Vrijheid om te reizen. Vrijheid om verliefd te worden. Vrijheid om nieuwe dingen te proberen. Vrijheid om niet vast te zitten.

En nu zit ik opeens midden in gesprekken over hypotheken. Over een vaste opdracht. Over pensioen. Over de vraag hoe ik maandelijks die torenhoge hypotheek blijf betalen.

Sexy hoor.

Ondertussen date ik nog steeds. Niet meer als een kip zonder kop, meer als: interessant, leuk, kijken wat er gebeurt.

Misschien wel mijn grootste verandering. Niet dat ik rustiger ben geworden. Dat ben ik helemaal niet. Ik ben nog steeds nieuwsgierig. Nog steeds impulsief. Nog steeds verliefd op avontuur.

Maar ik begin langzaam te begrijpen dat rust niet hetzelfde is als saai.

Dat iemand die gewoon aardig voor je is misschien interessanter is dan iemand die je zenuwstelsel permanent op st***je achtbaan zet.

Dat je niet elke week een existentiële crisis hoeft te hebben om te weten dat je leeft 😬

Maar ik oefen.

Dus hier sta ik dan. 51.

Een voorzichtig startende relatie na 25 jaar samen te zijn geweest met de vader van mijn kinderen.

Met een huis dat nog geregeld moet worden. Een boek dat geschreven wil worden. Een agenda die voller zit dan verstandig is. Een hart dat af en toe nog steeds alle kanten op schiet.

En een leven dat, ondanks alles, eigenlijk best leuk blijkt.

En niet alles hoeft opgelost te worden.

28/05/2026

Date in Portugal. Zomer 2025.

Rodrigo.

Braziliaans.
Vijftig.
Veel te veel energie in zijn appjes.

“Ik ben onderweg.”
“Ik parkeer nu.”
“Ik zie je zo.”

Rustig Rodrigo. Jezus.

Op zijn foto’s zag hij er leuker uit.
Jonger ook.
In het echt had hij zo’n kapsel waarvan je denkt: dit haar werkt harder dan jijzelf.

Maar goed.
Hij was lang.
Hij rook lekker.

En de zee lag achter hem alsof iemand een filmset had geregeld. Mijn plekkie voor een week. Een caravan aan zee en alle ruimte en rust van de wereld.

We dronken wijn beneden aan de kust.
Bij die natural pools. ‘Mijn’ natural pools. Op zo’n warme steen waar je huid loom van wordt.

En hij praatte.
Over investment banking.
Over zichzelf.
Over nóg meer over zichzelf.

Ik dacht alleen maar:
hou alsjeblieft even je mond en zoen me.

Dus ik zei:
“Wat ik soms mis aan single zijn… is aangeraakt worden.”

Nou.
Dat hoefde ik blijkbaar maar één keer te zeggen.

Zijn arm om me heen.
Zijn mond in mijn nek. En op andere plekken 😋 De zee die tegen de rotsen sloeg.

En ineens was alles goed.

Niet omdat hij perfect was.
Dat was hij totaal niet.

Maar die plek.
Die warmte.
De zoute lucht.
Mijn blote huid op die warme steen.

Soms wil je niet de man.
Soms wil je alleen het moment.

Halverwege terug naar boven, naar mn plekkie, vonden we de meest fantastische spot tegen de rotsen.

Hij trok me tegen zich aan alsof hij al uren niet meer normaal had kunnen nadenken.

En daar.
Met de oceaan onder ons.
De wind.
De golven.

Nam hij me alsof niemand ons ooit ging vinden. 🤯

Fu***ng heerlijk.

Later bleef hij slapen.
Praatte nog steeds te veel.
Sliep veel te dicht tegen me aan.

Om half zeven vertrok hij alweer.

Perfect eigenlijk.

25/05/2026

Ik merk ineens dat ik nergens meer naar mannen kijk. En dat maakt me onrustiger dan al die dates van de afgelopen jaren bij elkaar.

Anderhalf jaar single. Daarvoor ook al jarenlang daten. Altijd als ik ergens binnenkwam begon het automatisch. De ober. De man op het terras naast me. Iemand in de sportschool. In een training. In de rij voor koffie.

Overal liep wel een lijntje. Een mogelijkheid. Een klein vonkje waar ik mezelf ongemerkt aan ophing.

Alsof verlangen een tweede zenuwstelsel was geworden waar ik permanent op aangesloten stond.

En nu is er ineens één man met wie ik een pinksterweekend doorbreng alsof het een minivakantie is.

En ik vergeet gewoon om rond te kijken. Gebruik nauwelijks mn telefoon.

Ik leg mijn hoofd op zijn schoot en zonder iets te vragen schuift hij zijn hand door mijn haren, kriebelt zachtjes mijn nek en voel ik mijn hele lichaam zakken op een manier die ik bijna niet meer herken.

Alsof ik blijkbaar zo lang gespannen heb geleefd dat ontspanning nu gevaarlijk voelt.

Alsof ik mezelf als zelfstandige vrouw die niemand nodig had, kwijtraak. Die altijd ruimte voelde. Altijd mogelijkheden. Altijd beweging.

En dan kom ik na dit weekend thuis en merk ik dat er rust in mijn hoofd zit. Rust in mijn lijf. Zelfs rust in dat stuk van mezelf dat jarenlang gevoed werd door aandacht, spanning, fantasie en nieuwe connecties.

Ik gloei nog na.

En terwijl ik nog voel hoe fijn het is als iemand echt luistert, echt kijkt, echt aanraakt, schiet er tegelijkertijd door mijn hoofd wat dit betekent voor mijn Instagram, voor mijn schrijven, voor alle vrouwen die me zijn gaan volgen vanwege dating, liefdesverdriet, verwarring en verlangen.

Want het is natuurlijk een rampzalige gedachte dat je gelukkig wordt net nu je carrière gebouwd is op emotionele chaos 😬

Al klinkt dat zelfs in mijn eigen hoofd belachelijk dramatisch.

PS. Aan alle lieve Saar-vrouwen die me de afgelopen dagen zijn gaan volgen dankzij de podcast: welkom. 🤍

Kirsten Jassies - social media trends

17/06/2026

16/06/2026

14/06/2026

12/06/2026

11/06/2026

09/06/2026

06/06/2026

02/06/2026

28/05/2026

25/05/2026

Adres

Website

Meldingen

Contact

Snelkoppelingen

Delen

Type