Kirsten Jassies - social media trends

Kirsten Jassies - social media trends Social media trends voor makers en bedrijven: contentcreatie, Instagram, Stories, Tiktok, influencer

justK is het bedrijf van Kirsten Jassies, social media trendwatcher en Instagram trainer.

‘Een open relatie valt of staat bij communicatie.’Maar dan moet je kúnnen communiceren. Dat is iets anders dan veel prat...
07/09/2026

‘Een open relatie valt of staat bij communicatie.’

Maar dan moet je kúnnen communiceren. Dat is iets anders dan veel praten. Het begint vóór de woorden: voelen wat er in je gebeurt, daar taal voor vinden en erop vertrouwen dat de ander jouw gevoel niet onderuit redeneert.

Mijn ex-genoot, ‘mijn ex’ voelt na 24 jaar samen te afstandelijk, was verbaal sterk. Ik voelde van alles, maar kon er geen woorden aan geven. Hij had een redenering, ik een gevoel in mijn buik. In mijn hoofd maakte ik daar een wedstrijd van. Dus vond ik mezelf dommer.

Ik hield een geheim binnenleven. Soms zelfs geheim voor mezelf.

Nu zie ik: communicatie is geen pakketje dat de één aflevert en de ander aanneemt. Ik wachtte op vragen die hij niet stelde. Misschien omdat hij het antwoord niet wilde horen. Hij vroeg niet, ik vertelde niet. Samen hielden we de stilte in stand.

In ta**ra en lichaamswerk leerde ik het kennen: wie geeft, wie ontvangt en waar ligt je grens? Dat kun je ook op woorden toepassen.

Wil ik dit nu vertellen?

Wil jij dit nu ontvangen?

Hoeveel wil je weten?

Kun je zeggen: nu even niet?

Ik leerde pas later stilstaan bij wat ik voel. Een ‘emotiewiel’ hielp. Zoek maar eens op. Apple heeft zoiets in de Gezondheid-app: eerst kies je een soort smiley, daarna zoek je er preciezere woorden bij.

Emoji zijn daarom een geweldige toevoeging aan onze taal. Ze geven kale tekst iets terug van de toon, het gezicht en de knipoog die je niet kunt zien.

Tekst voelt veilig. Ik kan nadenken; de ontvanger bepaalt wanneer die het opent. Maar schrijven over kwetsbaarheid betekent nog niet dat je haar in een gesprek kunt verdragen.

Papier wacht. Een mens reageert.

In een appje bepaal ik wat ik verstuur en de ander wanneer die het opent. Dat geeft ruimte, maar zonder stem, gezicht of lichaam vult de ontvanger ook veel zelf in.

Daarom hebben we niet alleen betere praters nodig, maar meer spaceholders: mensen die niet meteen oplossen of oordelen, maar ruimte laten voor wat nog geen woorden heeft. Zo’n spaceholder is mijn vriendin Wieneke Van Der Wissel

Lees mijn hele blog op Substack (link in bio en in uitgelichte stories). 🫶

‘Ex’ is een veel te klein woordWe waren 24 jaar samen.We reisden naar Thailand, Zuid-Afrika, Amerika en Costa Rica. We k...
06/09/2026

‘Ex’ is een veel te klein woord

We waren 24 jaar samen.

We reisden naar Thailand, Zuid-Afrika, Amerika en Costa Rica. We kochten een huis en kregen twee kinderen.

Toen de oudste werd geboren, ging hij opnieuw studeren. Hij studeerde af in psychologie. Ik werkte hard, nam rond mijn veertigste ontslag en begon voor mezelf. Ik schreef boeken, gaf trainingen en bouwde een heel nieuw leven op zonder baas.

En ik draaide als dj. Niet zomaar een hobby, maar iets waar ik me volledig in kon verliezen. Muziek, nachten, mensen, vrijheid. Dat had ik nodig.

Net als avontuur.

Gedurende onze relatie ging ik af en toe vreemd. Ik verlangde naar aandacht van andere mannen en zocht iets wat ik thuis blijkbaar niet kon vinden. Of niet durfde te vragen. Misschien ook omdat ik zelf niet begreep waarom één leven, hoe goed dat op papier ook was, voor mij niet altijd genoeg voelde.

We waren niet alleen ouders of huisgenoten. We waren ook geliefden.

Ik lag graag met mijn hoofd op zijn schoot. Hij kon meesterlijk kriebelen. We gingen samen naar concerten, konden goed reizen en hebben als gezin veel mooie dingen meegemaakt. Op de Lievelinge bouwden we onze eigen plek, met een yurt en een buiten en een gemeenschap aan vrienden om ons heen.

Er was liefde. Zeker weten.

Maar ik kon niet alles van mezelf aan hem laten zien. Mijn geheimen niet. Mijn verlangens niet. Soms had ik er zelf nog geen woorden voor. Hij praatte veel, ik luisterde veel. En een deel van mij speelde zich buiten hem af.

Een relatie van 24 jaar hoeft niet slecht te zijn om toch te eindigen.

Dat maakt scheiden misschien ook zo verwarrend. Je neemt niet alleen afscheid van wat er niet werkte. Ook van het hoofd op een schoot. Van samen naar concerten. Van de vakanties, de grappen en iemand die precies weet hoe je koffie drinkt.

En daarna moet je die persoon ineens ‘mijn ex’ noemen.

Dat woord dekt de lading voor geen meter. Gisteren gingen we nog samen naar een festival.

Want de liefde veranderde, maar hij verdween niet uit mijn leven.

We blijven vrienden. 🫶❤️

Ik heb me in veel grote dingen in mijn leven helemaal niet zo grondig verdiept.Niet omdat ik denk: komt wel goed.Ik denk...
02/09/2026

Ik heb me in veel grote dingen in mijn leven helemaal niet zo grondig verdiept.

Niet omdat ik denk: komt wel goed.
Ik denk er gewoon niet zo lang over na.

Bij mijn eerste bevalling hoorde ik pas op het laatste moment dat mijn kind in stuit lag. Keizersnee of zelf bevallen. De gynaecoloog zei: ‘Ik heb een paar jaar in Afrika gewerkt. Vrouwen bevallen daar ook gewoon zelf van een stuit.’

Oké. Doe ik dat.

Niet realiserend hoe intens en risicovol zo’n bevalling kan zijn. En dat ik er uiteindelijk een behoorlijk trauma aan overhield (dat ik natuurlijk ontkende).

Voor mezelf beginnen? Gedaan. Een keynote geven in het buitenland? Gedaan. Een boek schrijven? Inmiddels zijn het er vijf.

Een open relatie? Paar series gekeken, half boek gelezen, wat op internet gezocht. Gaan we doen.

Zo ben ik een behoorlijk eind door mijn leven gekomen. Tot de overgang.

Mijn lichaam trok aan de noodrem van de rijdende trein en zei: mevrouw Jassies, misschien nu toch even de gebruiksaanwijzing lezen.

En sindsdien lees ik. En schrijf ik. Over hormonen, slaap, seks, mijn brein. Maar ook over liefde, vriendschappen, relaties. En ook over onze scheiding van een paar jaar geleden.

Die hebben mijn ex en ik praktisch best goed geregeld. Door een klus voor Villa Pinedo | Over leven met gescheiden ouders wist ik dat kinderen dat gesleep met tasjes tussen twee huizen het meest verschrikkelijk vinden.

Dus bleven onze kinderen in hun huis. Bij mij.
Nooit bedacht: dan zijn ze dus 24/7 bij mij.
Geen kinderloos weekend. Nooit.

Maar er was nog veel meer waar ik niet bij stilstond.

Nu lees ik over loyaliteit, positie en verbinding. Over kinderen die zich verantwoordelijk kunnen voelen voor het geluk van hun ouders.

En dan denk ik: f**k.

Want dat herken ik.

Vooral één van mijn kinderen is daar gevoelig voor. Met kerst merkte ik het nog. Hun vader heeft al lang een partner. Als zij daar iets gaan vieren en ik ben alleen, zie ik die struggle: mag ik het daar leuk hebben als mama hier alleen zit?

Vroeger zag ik dat minder.
Ik ben minder onbevangen geworden, maar nieuwsgieriger.

Ik kijk steeds vaker terug naar dingen die ik gewoon dééd en denk: Jezus, hier had ik me wel even in kunnen verdiepen 😬🤷‍♀️

52! 🥳🎂💖Mijn jaar als 51-jarige was niet mijn spectaculairste jaar. Wel een verdomd goed jaar.Ik begon het dansend op Vli...
31/08/2026

52! 🥳🎂💖

Mijn jaar als 51-jarige was niet mijn spectaculairste jaar. Wel een verdomd goed jaar.

Ik begon het dansend op Vlieland, met één vriendin, en liep na afloop huilend naar mijn tent. Maar daarna heb ik opvallend weinig gejankt. Mijn weerbaarheid was terug. Met dank aan mezelf, een boel levenservaring en niet te vergeten: HST, oftewel hormoonsuppletietherapie.

Er kwam weinig af en toch viel er veel op zijn plek.

Ik vloog alleen naar Spanje, reed daar rond in mijn eigen autootje, verbleef in een geweldig afgelegen huis en had een heerlijke date met een Spanjaard. Alleen op avontuur gaan blijkt behoorlijk op mijn lijf geschreven.

Er kwamen weer wat mannen voorbij. Ik beleefde fijne avonturen, ging een paar keer op mijn bek en leerde dat lichamelijke aantrekkingskracht niet alles goedmaakt en dat rust veel aantrekkelijker kan zijn dan een knap gezicht.

En dan was er die ene onbeschikbare man die het hele jaar in mijn hoofd bleef wonen. Met hem beleefde ik ook een paar epische dates. Daardoor weet ik nu dat er verbindingen bestaan waarin je iemand emotioneel, rationeel én lichamelijk op zoveel niveaus kunt vinden. Misschien maakt het geheim het intenser. Maar wat er is, is echt.

Mijn dochter rondde de middelbare school af en gaat Event Management studeren. Mijn zoon begint aan Liberal Arts and Sciences aan de UU. Ineens heb ik twee studerende kinderen. Hoe dan?

Mijn werk verschoof verder van social media naar AI. Ik krijg mijn plek als docent en coach bij AMFI terug. En ik weet inmiddels dat ik niet alleen wil uitleggen hoe alles werkt. Ik wil vooral duiden wat algoritmes, internetcultuur, liefde, relaties, seks en ouder worden met ons doen.

Ik bleef schrijven. Gewoon tekst, terwijl ik jarenlang riep dat alles visueel moest. Sommige stukken bereikten meer dan 30.000 mensen en één zelfs ongeveer 200.000 views. Dat vind ik nog steeds krankzinnig.

Mijn huis is niet af. Nooit niet. Mijn hypotheek is niet geregeld. Mijn pensioen al helemaal niet. Mijn liefde is niet overzichtelijk. Ik ben nog steeds zoekende, maar niet meer richtingloos.

Ik ben gelukkig.

Level 52, motherbitches.

Wordt vervolgd.

Ik snap mezelf niet helemaal als het om monogamie gaat.De vader van mijn kinderen en ik waren 24 jaar samen. De laatste ...
30/08/2026

Ik snap mezelf niet helemaal als het om monogamie gaat.

De vader van mijn kinderen en ik waren 24 jaar samen. De laatste jaren was onze relatie open. Hij had avonturen. Ik had avonturen. Ik was nauwelijks jaloers.

Daarna kreeg ik een nieuwe relatie.
En ineens was ik het wel.

Ik vond dat iedereen vrij moest zijn en dat seks met een ander niet meteen iets zegt over de liefde. Tot de man van wie ik hield al die tijd bleef sexchatten. Dat mocht van mij. Kutidee.

Daar ging mijn zorgvuldig opgebouwde theorie.

Die relatie duurde tweeënhalf jaar. We hebben het veel te weinig gehad over wat we nou precies wilden. Pas aan het einde werden we nieuwsgierig naar dingen die we samen konden ontdekken.

En toch dacht ik nooit: nou, dan ben ik dus gewoon monogaam.

Integendeel.

Geef mij een verhaal over een open relatie en ik wil alles weten. Ik volg mensen die polyamoreus leven. En als ik op een datingapp een leuke man met ENM in zijn profiel zie, denk ik eerder: interessant, dan: wegwezen.

Ik heb ook gedatet met mannen die een open relatie hadden.

Het merkwaardige is: op hun vrouw was ik niet jaloers.

Nul.

Zij hoorde bij hem. Prima. Ik hoefde haar plek niet. Ik vond hem leuk, hij mij en thuis zat iemand die daarvan wist.

Eigenlijk ideaal.

Behalve dat ik inmiddels ook het nadeel ken.

Je bent niet de primaire relatie.

Dus als er iets is met een kind, partner, vakantie of ingewikkelde dinsdag, lazer jij als eerste uit de agenda.

En daar heb ik geen zin meer in.

Dus zou je denken: mooi. Experiment afgerond. Ik wil gewoon één man.

Dat denk ik zelf ook regelmatig.

Als ik echt verliefd ben, wil ik geen verzameling mannen. Dan wil ik hem.

Maar ik ga ook niet beloven dat ik de rest van mijn leven nooit meer iemand anders zal zoenen of ermee in bed zal belanden.

Misschien wil ik dat helemaal niet als ik gelukkig ben. Dat kan ook.

Dat is het irritante: ik wil de vrijheid, maar ik weet niet eens of ik hem wil gebruiken.

Ik wil vooral zeker weten dat iemand voor mij kiest.

Dat ik zijn thuis ben.

Dan mag hij misschien best af en toe buiten spelen.

Denk ik.

Vraag het me nog maar eens als hij daadwerkelijk zijn jas aantrekt.

29/08/2026

En ineens voelde ik vandaag: de zomer is voorbij.

De zomer is altijd een soort afsluiting. Een hoogtepunt van zon, blijheid, vrijheid, geluk en warmte. Van dagen die langer lijken te duren, van leven zonder al te veel plannen en van het gevoel dat alles even lichter is.

En dan moet je plotseling weer terug in het gareel. Naar werk, afspraken, schema’s, verplichtingen en de gewone dagen. Alsof je jezelf weer een beetje moet terugvinden in het ritme van alledag. En precies op dat moment begint ook de melancholie. Omdat je voelt dat iets moois voorbij is, terwijl je er nog middenin zit.

Londen met Juno. Portugal met Helen. De zee in Bretagne. Terrasjes met mijn kinderen. Een paar heerlijke dagen alleen in mijn eigen huis. Veel vrijheid, weinig werk, lange autoritten, wachten op de ANWB, veel nadenken en misschien nog wel meer voelen.

En natuurlijk waren er verhalen die niet in mijn camerarol terechtkwamen. 😔

Vandaag waaide ik naar yoga en zag ik de eerste blaadjes verkleuren. De laatste zaterdag van mijn zomervakantie. En van mijn 51ste levensjaar.

Wat was je mooi. Wat was je intens. Ik neem je mee, niet als een afgesloten hoofdstuk, maar als iets dat in mij verdergaat. 💚

Hij zegt nooit: ik mis je. Ik wil je zien.Hij zegt: ‘Donderdag ontstaat er na mijn werk theoretisch enige ruimte.’Dan we...
27/08/2026

Hij zegt nooit: ik mis je. Ik wil je zien.

Hij zegt: ‘Donderdag ontstaat er na mijn werk theoretisch enige ruimte.’

Dan weet ik genoeg.
Ik antwoord ook niet: ja god, graag, hoe laat?
Ik zeg: ‘Hangt ervan af wie dit wil weten.’

Dat is hoe wij praten. Verlangen vermomd als logistiek. Geilheid in een projectplan. We begrijpen precies wat er wordt bedoeld en formuleren daar zorgvuldig omheen.

Hij is de bestuurder. Hij overziet systemen, gevolgen en de tweede helft van het jaar. Ik ben de maker. Ik verzin ter plekke drie nieuwe levens en ben ondertussen mijn fietssleutel kwijt.

Hij wil weten waar híj over vijf jaar staat. Met zijn werk, zijn geld, zijn huis en zijn spullen. Dingen die je kunt berekenen en plannen.

Over de liefde wil hij dat niet weten. Daar valt momenteel niets aan te sturen. Dat is eigenlijk best verdrietig voor een bestuurder.

Ik denk hardop. Hij denkt drie dagen na en komt terug met een analyse in vier hoofdstukken. Wanneer hij vastloopt, zeg ik: ‘Schat, volgens mij wil je gewoon met me zoenen.’

Meestal heb ik gelijk.

Onze ontmoetingen vallen tijdelijk buiten de tijd. De gesprekken, de grappen, zijn hand op mijn been, zijn blik wanneer hij denkt dat ik die niet zie.

Daarna moeten we terug.
Dat noemen we de transferproblematiek.
Hij kan dat beter reguleren, beweert hij. Hij bergt een complete ontmoeting op in een interne archiefkast en gaat daarna verantwoord door met zijn werkzaamheden.

Ik heb die kast niet.

Bij mij liggen de gesprekken de volgende ochtend nog open op tafel. Naast zijn gezicht in de auto, de seks en drie opmerkingen waar ik tijdens een vergadering ineens weer om moet lachen.

‘Ik heb ook moeite met schakelen hoor,’ zegt hij.

Dat vind ik kinderachtig fijn. Ik gun hem geen ellende. Ik wil wel dat hij tijdens een belangrijk overleg opeens aan mijn borsten denkt.

De lol houdt ons overeind. Hij onderzoekt slechts een praktische mogelijkheid. Ik doe toevallig lippenstift op en weet precies welke trein ik moet hebben.

Geen van beiden zegt: ik heb je gemist.

Hij zegt: ‘Zes uur lijkt uitvoerbaar.’
Ik zeg: ‘Ik neem het mee.’
Want sommige mensen sturen een hartje.
Andere mensen dienen een voorstel in.

Als je een boek leest, moet je zelf aan het werk.Je maakt de beelden in je hoofd. Je bepaalt het tempo, hoort de toon en...
21/08/2026

Als je een boek leest, moet je zelf aan het werk.

Je maakt de beelden in je hoofd. Je bepaalt het tempo, hoort de toon en vult de emotie in. De schrijver geeft je woorden, maar jij bouwt er zelf een wereld van.

Lezen vraagt om verbeeldingskracht en interpretatievermogen.

Bij video wordt een deel van dat werk voor ons gedaan.

De muziek vertelt dat iets ontroerend of dreigend is. Een schuddende camera brengt woede of energie. Een extreme close-up maakt iets hysterisch. Een abrupte zoom wijst aan waar we om moeten lachen. Letters en emoji’s benadrukken hoe we een boodschap moeten begrijpen.

De camera is emotionele interpunctie geworden.

Is dat zorgelijk?

Een beetje, vind ik wel.

Want als beeld, muziek en montage steeds vaker voor ons invullen wat iets betekent en hoe het voelt, hoeven we dat zelf minder te doen. Misschien worden we daar inderdaad wat luier van. Misschien verliezen we iets van ons vermogen om te interpreteren, dubbelzinnigheid te verdragen en onze eigen beelden te maken.

Maar ik denk vooral dat onze taal er rijker van wordt.

We communiceren online zo veel en zo snel dat we nieuwe manieren nodig hebben om toon, context en emotie over te brengen. Eén camerabeweging kan iets zeggen waarvoor je anders een hele alinea nodig hebt. Eén emoji kan een botte zin veranderen in een grap.

Mijn ouders kennen honderden spreekwoorden. Mijn kinderen kennen memes.

Misschien zijn memes wel de nieuwe spreekwoorden: één beeld waarin een complete ervaring, emotie en grap zitten.

Alleen gingen spreekwoorden eeuwen mee. Een meme kan volgende week alweer onbegrijpelijk zijn. Iedere generatie, community en algoritmische bubbel spreekt inmiddels haar eigen beeldtaal.

Onze taal wordt rijker, sneller en vluchtiger.

En ja, daar verliezen we iets bij. Maar we krijgen er ook ontzettend veel nieuwe manieren van vertellen voor terug.

Ik schreef er een nieuwe Substack blog over: hoe social media onze beeldtaal opnieuw uitvinden, en waarom ik ineens denk dat daar een boek in zit.

Link in bio/Stories.

Ik stop even met daten.Dat is tenminste mijn voornemen.Niet omdat ik een relatie heb, want die heb ik niet, niet officie...
20/08/2026

Ik stop even met daten.

Dat is tenminste mijn voornemen.

Niet omdat ik een relatie heb, want die heb ik niet, niet officieel. Maar omdat mijn hoofd en mijn lijf op dit moment nogal hardnekkig bij één specifieke man zitten.

En toch bleef ik daten.

Want als iemand niet helemaal beschikbaar is, moet je verstandig zijn. Opties openhouden. Andere mannen ontmoeten. Dus dat deed ik.

En dan zat ik tegenover zo’n man en dacht ik: ja. Leuk.

En ondertussen gebeurde er helemaal niks. Ik begon me af te vragen wat ik eigenlijk zoek.

Volgens mij wil ik een wilde man. Niet per se iemand die iedere nacht in een club staat, drie dagen verdwijnt en zijn leven bij elkaar raapt tussen festivals en hedonistische uitspattingen.

Ik bedoel wild in zijn hoofd. Iemand die ruimte inneemt. Uitdaagt. Nieuwsgierig is. Fantasieën heeft en uitspreekt. Een plan onderweg kan veranderen. Die kan zeggen: kom, we gaan.

Maar die óók betrouwbaar is. Die verschijnt als hij zegt dat hij verschijnt. Luistert. Zorgt. Verantwoordelijkheid neemt. Zijn s**t regelt.

Zet mij tegenover een man met een afbetaald huis, een vijfjaren (of pensioen 😱)plan, die precies weet wat hij volgende week woensdag eet en alvast vertelt dat we ieder weekend samen kunnen zijn en met kerst bij zijn familie zitten, en er sterft ter plekke een stukje Kirsten van verveling.

Geef me beweging. Geef me ruimte. Geef me iemand die zelf ook nog nieuwsgierig is naar wat er achter de volgende bocht zit.

Maar hier zit blijkbaar mijn kleine complicatie: ik wil een man die niet alles vastlegt, terwijl ik wél graag wil weten welke kant hij met míj op wil. Vrijheid vind ik aantrekkelijk. Onduidelijkheid maakt me onrustig.

En de man bij wie ik die vrijheid en beweging nu zo sterk ervaar, weet óók niet precies wat onze richting is. Meer organisch. Minder plannen. Een meanderende rivier. En ergens langs die rivier loop ik af en toe te roepen: WEET IEMAND HIER EIGENLIJK WAAR WE HEEN GAAN?

Nee dus. Maar ik heb ook geen zin meer om ondertussen te shoppen naar een beter bevaarbare rivier.

Ik ga even nergens naar zoeken.

De komende week 😂🫣

Er is altijd een probleem beschikbaar.Een tijdje was het:Wil hij me eigenlijk wel genoeg?Daar kon ik lekker op kauwen. A...
17/08/2026

Er is altijd een probleem beschikbaar.

Een tijdje was het:
Wil hij me eigenlijk wel genoeg?
Daar kon ik lekker op kauwen. Analyseren. Berichtjes teruglezen. Betekenissen toekennen aan woorden, komma’s en de tijd tussen twee appjes.

Maar nu is er iets vervelends gebeurd.
Hij wil me.

We hebben elkaar een tijdje niet gezien, maar we hebben weer afgesproken. Hij vertelt me ondertussen steeds meer gewone dingen uit zijn leven. En dan denkt mijn hoofd:
Hm.
Wordt dit niet een beetje gewoontjes?
Wil ík hem eigenlijk nog wel genoeg?

Werkelijk fantastisch. Probleem één opgelost, probleem twee staat al met draaiende motor voor de deur.

En vijf minuten later kijk ik in de spiegel. Ben ik eigenlijk wel aantrekkelijk genoeg voor hém?
Kijk. Daar zijn we weer.

Binnenkort staat hij bovenaan een trap en ik onderaan, we ontmoeten elkaar altijd bij de jaarbeurstrappen, ons Titanic momentje, noem ik dat.

Hij komt naar beneden lopen. Ik weet nu al ongeveer wat er gebeurt. We gaan elkaar zien, lachen, omhelzen, een biertje drinken en binnen twaalf minuten ben ik waarschijnlijk vergeten dat ik überhaupt iets te analyseren had.

Maar vandaag heeft mijn hoofd nog vrij spel. Langzaam begin ik wat meer te begrijpen over verlangen.

Dat onzekerheid heerlijk veel werk oplevert.
En dat wanneer iemand dichterbij komt en één onzekerheid verdwijnt, mijn hoofd niet denkt: fijn, rust.
Mijn hoofd denkt:
Geen zorgen.
Ik verzin wel een nieuwe.

Hebben we nog wel verhalen voor elkaar?
We spreken elkaar dagelijks op de app.

Natuurlijk hebben we verhalen. Iemand IRL zien en horen is anders dan via appen. De blik, zijpaden, imitaties, “wacht, dit heb ik je nog helemaal niet verteld”, en hij die waarschijnlijk binnen vijf minuten een zijpad inslaat over iets waarvan ik niet wist dat het bestond.

Mijn brein is vandaag werkelijk uitstekend op dreef. Geen probleem? Geen probleem. Het maakt er één.

Adres

Utrecht

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Kirsten Jassies - social media trends nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact

Stuur een bericht naar Kirsten Jassies - social media trends:

Snelkoppelingen

Delen

Type