02/10/2026
Een paar jaar geleden kwam ik binnen bij een organisatie met 16 openstaande vacatures, in één van de moeilijkst invulbare doelgroepen op de arbeidsmarkt.
Die vacatures stonden al meer dan drie maanden open.
Toen ik vroeg waarom talent juist daar zou willen werken, bleef het stil.
Niet omdat het geen goede werkgever was, integendeel, het was een mooie club met sterke mensen die hun vak verstonden.
Het antwoord dat uiteindelijk kwam, ging vooral over arbeidsvoorwaarden. Salaris, flexibiliteit, ontwikkelmogelijkheden. Allemaal belangrijk. Maar geen reden waarom iemand juist daar zijn talent wil inzetten.
Arbeidsvoorwaarden zijn geen werkgeversmerk. Het is een lijst.
En ik kom dit in vrijwel elk bedrijf tegen. Niet omdat directies niet nadenken, maar omdat dit denkwerk zelden ergens belegd is.
Tussen wat HR oppakt en wat marketing voor klanten doet, valt deze vraag stilletjes in een g*t.
Terwijl sterke professionals zelden alleen voor een functie kiezen. Ze kiezen voor een plek waar hun werk er aantoonbaar toe doet, en waar ze zich kunnen herkennen in waar de organisatie naartoe wil.
Als jij dat verhaal niet vertelt, ontstaat er toch een beeld. Alleen wordt dat dan gevormd door verhalen van buiten.
Of, erger nog: door oud-medewerkers die al lang niet meer in jullie team rondlopen.
Een werkgeversmerk is daarom geen HR-document. En ook geen marketingsausje over de vrijdagmiddagborrel.
Het is een directiekeuze over wie jullie willen zijn als werkgever, en voor wie precies.
